ΠΑΙΔΕΙΑ: ΠΡΟΝΟΜΙΟ Ή ΔΙΚΑΙΩΜΑ; ΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΠΟΥ ΣΧΕΔΙΑΖΟΥΝ ΔΕ ΜΑΣ ΧΩΡΟΥΝ!!!

Υπάρχει άραγε κανείς  που ακόμα δεν νοεί να παραδεχτεί το προφανές, δηλαδή τις καταστροφικές συνέπειες της μνημονιακής πολιτικής στα πανεπιστήμια; Μήπως δεν είναι ήδη τόσο εξώφθαλμη η υποβάθμιση των ελληνικών πανεπιστημίων; Τα ιδρύματα πλέον αδυνατούν να εκπληρώσουν  τις υποχρεώσεις τους, ύστερα από τη μειωμένη κρατική χρηματοδότηση, αλλά και του κουρέματος των αποθεματικών τους, συγγράματα περικόπτοναι, σίτιση και στέγαση βρίσκονται στον «αέρα», μέλη του διδακτικού προσωπικού είναι απλήρωτα, ενώ ορισμένοι εργαζόμενοι κινδυνεύουν ακόμη και  με απολύσεις.

Όλα τα παραπάνω εξυπηρετούν ξεκάθαρα το πιο σκληρό νεοφιλελεύθερο δόγμα που θέλει την παιδεία προνόμιο για λίγους και έρμαιο των ορέξεων της αγοράς και του κεφαλαίου. Είναι το δόγμα εκείνο, που ταγμένο στην εξάλειψη κάθε δημόσιου χαρακτήρα του πανεπιστημίου, έχει φέρει τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας (φοιτητές, εργαζομένους, διδάσκοντες) αντιμέτωπα με το επικαιροποιημένο νόμο/έκτρωμα Διαμαντοπούλου – Αρβανιτόπουλου. Οι διατάξεις-κόλαφος του νομοσχεδίου δεν αφήνουν τίποτα όρθιο στο πέρασμά τους: διοίκηση, οργάνωση σπουδών, χρηματοδότηση προς το φοιτητή και το ίδρυμα, καθηγητικές βαθμίδες, άσυλο….

Οι διατάξεις πιο αναλυτικά είναι οι ακόλουθες: 

  • Διοίκηση: Συνίσταται από δεκαπέντε  μέλη. Τα εννέα μέλη του δεκαπενταμελούς Συμβουλίου είναι εσωτερικά μέλη του ιδρύματος και, ειδικότερα, οκτώ μέλη, αντίστοιχα, είναι καθηγητές πρώτης βαθμίδας ή αναπληρωτές καθηγητές και ένα μέλος είναι εκπρόσωπος των φοιτητών του ιδρύματος. Τα υπόλοιπα έξι μέλη είναι εξωτερικά (βλ. manager).  Η παρουσία των εξωτερικών παραγόντων, αλλά και ο περιορισμός της φοιτητικής εκπροσώπησης καταπατά κατάφορα το αυτοδιοίκητο του πανεπιστημίου, με αποτέλεσμα η διοίκηση να ασκείται με γνώμονα το κέρδος λες και το πανεπιστήμιο είναι απλά μία επιχείρηση και όχι με βάση τις ανάγκες των φοιτητών αλλά και της κοινωνίας, που επιβάλλουν τη γνώση να αντιμετωπίζεται ως αγαθό.
  • Κατάργηση τμημάτων: Βασική μονάδα καθίσταται πλέον η σχολή. Η εισαγωγή πλέον θα γίνεται ανά ίδρυμα και όχι ανά τμήμα. Καταργείται δηλαδή η αδιαβλητότητα των πανελληνίων και μπαίνουμε σε μια λογική εσωτερικών εξετάσεων για την εισαγωγή σε τμήμα. Δεν προλαβαίνει δηλαδή ο μαθητής να ξεφύγει από το πιεστικό και εντατικοποιημένο σχολικό περιβάλλον κι αμέσως μπαίνει σε ένα άλλο ακόμα σκληρότερο. Επιπλέον, καταργείται και η έννοια του ενιαίου επιστημονικού αντικειμένου-πτυχίου (π.χ. την θέση του πολιτικού μηχανικού παίρνουν μια σειρά από υπερεξειδικευμένες ειδικότητες: μηχανικοί μεταλλικών κατασκευών, μηχανικοί αγωγών, κτλ.) και μαζί της παρασέρνεται κάθε έννοια μαζικής διεκδίκησης, αφού οι σπουδές εξατομικεύονται.
  • Δημιουργία μονοετών-διετών προγραμμάτων σπουδών: Σαν συνέχεια της προηγούμενης διάταξης, θεσπίζονται τα προγράμματα σούπες με χαρακτήρα σεμιναρίου. Διασπάται δηλαδή ένα εννοιολογικό αντικείμενο στα επιμέρους, μετατρέποντας τη σχολή σε κέντρο μεταλυκειακής κατάρτισης και τοποθετώντας τη γνώση στο ράφι ενός φτηνού σούπερ μάρκετ.
  • Αλλαγές στο καθηγητικό δυναμικό: Καταργείται η βαθμίδα του λέκτορα καθώς και επικουρικά σώματα όπως οι ειδικοί επιστημονικοί συνεργάτες, οι βοηθοί, κτλ. Ενισχύεται δηλαδή ένα μοντέλο παλαιού τύπου όπου κουμάντο κάνει ο καθηγητής με την πανίσχυρη έδρα, ενώ ταυτόχρονα γίνεται ακατόρθωτο το καθημερινό διδακτικό έργο (το οποίο μέχρι τώρα έφερναν κυρίως σε πέρας οι λέκτορες με τους ΕΕΔΙΠ). Πρόσφατο το παράδειγμα της Αρχιτεκτονικής Σχολής, που παρέμεινε κλειστή για ένα μήνα λόγω αδυναμίας της κυβέρνησης να διαθέσει στο προσωπικό των εργαστηρίων και των τομέων το βασικό τους μισθό.
  • Εισαγωγή πιστωτικών μονάδων: Ο φοιτητής θα επιλέγει μπουκέτο μαθημάτων όχι απαραίτητα συναφούς γνωστικού αντικειμένου συγκροτώντας έναν ατομικό φάκελο δεξιοτήτων και ένα απλό άθροισμα πιστωτικών μονάδων (το αντίστοιχο συνάλλαγμα για τα προϊόντα του ραφιού που περιγράψαμε πιο πάνω). Εκτός από την προφανή διάλυση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, εγείρονται ερωτήματα για το τι είδους επιστήμονες-ανθρώπους θέλουμε: διεκπεραιωτές ενός συνεχούς εξεταστικού συστήματος ή χειραφετημένους-κριτικούς ερευνητές ;
  • Ακόμη πιο εξόφθαλμα το ενιαίο πρόγραμμα σπουδών διασπάται σε δύο ή και τρεις κύκλους εκπληρώνοντας τη διαδικασία της Μπολόνια μέχρι και το τελευταίο της γράμμα (μια διαδικασία που παρότι διεθνώς έχει παγώσει στην Ελλάδα κάθε κυβέρνηση προσπαθεί μετά μανίας να την πραγματώσει)
  • Ίδρυση παραρτημάτων του ιδρύματος στο εξωτερικό: Πουλάμε δηλαδή πλέον τη γνώση σε διάφορες χώρες, με τρόπο αντίστοιχο των αγγλικών πανεπιστημίων (ίδρυση κέντρων ελευθέρων σπουδών και ΙΕΚ στο εξωτερικό). Η μόρφωση και η παιδεία συσκευάζονται σε μια φανταχτερή συσκευασία και εξάγονται σαν ένα ακόμα παράγωγο του πρωτογενούς τομέα. Χάνουν δηλαδή τη διαλεκτική τους υπόσταση και καθίστανται εμπορεύσιμες & εξαγοράσιμες, συνεπώς μη προσβάσιμες από τα εργατικά στρώματα (περισσότερο ταξικές).
  • Χρηματοδότηση: Υιοθετείται ένα σύστημα αξιολόγησης ανάλογο με αυτό που ακολουθείται και στην οικονομία. Εξωτερικοί αξιολογητές (τύπου moodys, fitch, κτλ.) διορίζονται από την κοσμητεία για να κρίνουν το κατά πόσο το ίδρυμα εκπληρώνει το ρόλο του, αντί αυτή η κρίση να γίνεται από τους άμεσα ενδιαφερόμενους (τους ίδιους τους σπουδαστές). Η εκπλήρωση των εκ της αγοράς ορισμένων στόχων του ιδρύματος γίνεται αυτοσκοπός μιας και από αυτήν εξαρτάται η επιβίωσή του. Στόχος πλέον καθίσταται το ισοζύγιο εσόδων-εξόδων και όχι η μεταλαμπάδευση της γνώσης θυμίζοντας την πανάκεια του ‘’Καλλικράτη’’ της τοπικής αυτοδιοίκησης.
  • Ανώτατο όριο σπουδών τα ν+2 χρόνια: Η φοιτητική ιδιότητα διατηρείται με την εγγραφή των φοιτητών σε κάθε εξάμηνο. Χάνεται σε περίπτωση μη εγγραφής σε δύο συνεχόμενα εξάμηνα. Μετά το ν + 2 οι φοιτητές πλήρους φοίτησης και μετά το 2ν οι φοιτητές μερικής φοίτησης, οι όροι και οι προϋποθέσεις για διατήρηση της φοιτητικής ιδιότητας ορίζονται από τα ιδρύματα. Υιοθετείται έτσι μια το λιγότερο φασιστική-δογματική κριτική όπου ο φοιτητής αντιμετωπίζεται ως κακός πελάτης που δεν εκπλήρωσε μια ανειλημμένη υποχρέωση και όχι ως ελεύθερος άνθρωπος που αποφασίζει ανεμπόδιστα για τις επιλογές του και κατανέμει τις σπουδές του όπως προτίθεται (κοινώς δεν αποτελεί πλέον ισότιμο μέλος της πανεπιστημιακής κοινότητας). Εγκαθιδρύεται μια σχέση ισχύος του ιδρύματος έναντι του φοιτητή που θυμίζει (ή μάλλον είναι πιστή κόπια) τις μονομερείς συμβάσεις εργασίας.
  • Άσυλο: Όσον αφορά το ακαδημαϊκό άσυλο, σύμφωνα με την υπουργό Παιδείας, ‘’θα υπάρχουν διατάξεις που θα αναφέρονται στην πλήρη και πιστή εγγύηση της επιστημονικής ελευθερίας και της ελευθερίας της έκφρασης μέσα στα ΑΕΙ, ενώ απομακρυνόμαστε από το μοντέλο χωροταξικού ορισμού και επιστροφή στις ρίζες του ασύλου’’. Η εγγύηση της επιστημονικής ελευθερίας και της ελεύθερης έκφρασης κατοχυρώνεται συνταγματικά οπουδήποτε στην κοινωνία και όχι μόνο μέσα στο πανεπιστήμιο. Οι ρίζες του ασύλου αφορούν ακριβώς την αντίληψή μας για αυτό ως χώρο κοινωνικών αγώνων και ριζοσπαστικοποίησης και συνεπώς ΝΑΙ το άσυλο είναι πρωτίστως χωροταξικά ορισμένο, από τη στιγμή που είναι ο μοναδικός χώρος που δεν μπορούν να μπουν τα δολοφονικά σώματα καταστολής. Κατά τ’άλλα το άσυλο δεν αναφέρεται καν στο νομοσχέδιο, κάτι που σημαίνει ότι παύει να υφίσταται ως νομική έννοια (κοινώς καταργείται)…
  • Φοιτητικά δάνεια: Με υπουργική απόφαση ορίζονται οι προϋποθέσεις για τη χορήγηση άτοκων δανείων σε φοιτητές (πρώτου κύκλου) ή σε ορισμένες άλλες κατηγορίες φοιτητών, από πιστωτικά ιδρύματα της χώρας, με εγγύηση του ελληνικού δημοσίου και δυνατότητα τμηματικής αποπληρωμής του δανείου μετά την έναρξη απασχόλησής τους ή την απόκτηση ατομικού εισοδήματος. Στα πλαίσια της άκριτης περικοπής πόρων οδηγούμαστε στις καρατομημένες φοιτητικές παροχές. Ο φοιτητής καλείται να καλύψει ο ίδιος τα έξοδα για μεταφορές ,σίτιση (όπως προτείνεται ξεκάθαρα). Μετακυλίεται δηλαδή τεχνιέντως το κόστος από την κοινωνία στο άτομο.
  • Σίτιση, στέγαση: Η δωρεάν σίτιση και στέγαση που αποτελεί δικαίωμα των φοιτητών και όχι μια πολυτέλεια, απειλούτναι πλέον στην πράξη σε όλα τα ιδρύματα. Είναι φανερή πλέον η υποβάθμιση των παροχών αυτών, ενώ σε πολλά ιδρύματα διακυβεύεται ο δωρεάν χαρακτήρας τους.

Προφανώς η –τρικομματική πλέον – κυβέρνηση  ΝΔ –ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ δεν  έχει ακόμα συνειδητοποιήσει ότι δεν μπορεί να κάνει σχέδια για τους φοιτητές χωρίς τους φοιτητές. Η εμπειρία των περσινών κινητοποιήσεων αφήνει μια σημαντική παρακαταθήκη αλλά και μας γεμίζει με την πεποίθηση ότι οι φοιτητικοί αγώνες όταν είναι μαζικοί και αποφασιστικοί μπορούν να ανατρέψουν οποιαδήποτε κοινοβουλευτική πλειοψηφία!!!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s