Monthly Archives: Απρίλιος 2013

Κόκκινες Φράουλες Βαμμένες με Αίμα…

Αρκετά χρόνια μετά τη χούντα, αρκετά χρόνια μετά τη δικτατορία, ο φασισμός διατηρεί ακόμα πολλά πρόσωπα. Όχι μόνο η Χρυσή Αυγή αποτελεί τεράστιο κίνδυνο για τη δημοκρατία και για τους ντόπιους και ξένους εργαζόμενους, η κυβέρνηση ακολουθεί ακροδεξιά ατζέντα στα ζητήματα των ελευθεριών, των δικαιωμάτων και της ιθαγένειας, αλλά υπάρχουν και περιοχές στις οποίες  η εκμετάλλευση και η βία αποτελούν καθημερινότητα για κάποιους ανθρώπους.

Στη Μανωλάδα Ηλείας ο κύκλος της ντροπής δεν έχει τέλος. 50 μετανάστες εργάτες που διεκδίκησαν να πληρωθούν τα δεδουλευμένα τους δέχθηκαν εν ψυχρώ πυροβολισμούς από τους «εργοδότες» τους με αποτέλεσμα οι 20 εξ αυτών να καταλήξουν βαριά τραυματισμένοι στο νοσοκομείο. Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε που ήρθαν για πρώτη φορά στο φως της δημοσιότητας οι απάνθρωπες συνθήκες εργασίας που επικρατούν στην παραγωγή φράουλας στην Μανωλάδα Ηλείας με την ανοχή των τοπικών αρχών. Ωστόσο, καμία κυβέρνηση μέχρι σήμερα δεν έχει τολμήσει να συγκρουστεί με το δίκτυο που συντηρεί τα εκτεταμένα συμφέροντα των φεουδαρχών της Πελοποννήσου. Το αντίθετο μάλιστα. Όλες οι μέχρι τώρα κυβερνήσεις στηρίζουν με τη σιωπή τους, με την αδυναμία τους να δράσουν, με τη φοβικότητά τους, με τη διαφθορά των τοπικών αστυνομικών υπηρεσιών και με την απουσία ελέγχου στους παραγωγούς ένα δίκτυο δουλεμπορίας που θυσιάζει καθημερινά ανθρώπους στο βωμό του κέρδους.

Οι ειδικές οικονομικές ζώνες που «οραματίζονται» να οικοδομήσουν σην Β. Ελλάδα οι υπέρμαχοι της ανάπτυξης με «κάθε ανθρώπινο κόστος» είναι μια ζωντανή πραγματικότητα στην Μανωλάδα Ηλείας για περισσότερο από μία δεκαετία, όπου η απλήρωτη εξοντωτική εργασία των μεταναστών έχει γίνει άγραφος νόμος. Οι ζώνες αυτές είναι στην ουσία ζώνες στυγνής εκμετάλλευσης ανθρώπων που η ίδια η πολιτεία φροντίζει να μην έχουν δικαιώματα, να είναι αόρατοι, να μην πληρώνονται, να μην έχουν ένσημα, ούτε καν ανθρώπινες συνθήκες στέγασης.

Στις σημερινές συνθήκες της ακραίας λιτότητας και της πρωτοφανούς ανεργίας, οι μετανάστες που ζουν στη χώρα μας είναι χωρίς αμφιβολία η πιο ακραία εκμεταλλευόμενη κατηγορία εργαζομένων. Ο αγώνας για την υπεράσπιση του δικαιώματος τους στην αξιοπρεπή εργασία είναι αγώνας για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του συνόλου των εργαζόμενων. Ο αγώνας για τους μετανάστες εργάτες στη Μανωλάδα είναι ένας αγώνας για κάθε Έλληνα εργαζόμενο. Ο αγώνας ενάντια στην εκμετάλλευση των εργατών γης είναι αγώνας για μία ζωή Ελλήνων και ξένων βασισμένη στην αξιοπρέπεια και την αλληλεγγύη. Και αυτές οι αξίες, όπως και η συντροφικότητα δεν γνωρίζουν σύνορα.

Στις 17 Απρίλη ψηφίζουμε-στηρίζουμε Εγκέλαδο-Αριστερή Ενότητα

Με αφορμή [και όχι αιτία] τις φοιτητικές εκλογές…

Πώς θα σου φαινόταν;

Ένα Πανεπιστήμιο που αναλαμβάνει το ρόλο του «επαγγελματικού» φροντιστηρίου, που θα δημιουργεί εργαζομένους χωρίς κριτική σκέψη, χωρίς κοινωνικό ρόλο, χωρίς δικαιώματα;

Ένα Πανεπιστήμιο όπου οι όποιες ελλείψεις της διδασκαλίας των μαθημάτων καλύπτονται από σημειώσεις με λογότυπα παρατάξεων; Όπου η γνώση γίνεται εμπόρευμα και η «βοήθεια» στο φοιτητή μεταφράζεται σε εκλογική στήριξη;

Ένα Πανεπιστήμιο που δε χωράει διάλογος μεταξύ των φοιτητών για τη γνώση και τις σπουδές τους, που δε χωράει προβληματισμός και δράση για κοινωνικά ζητήματα, που δε χωράνε οι γενικές συνελεύσεις παρά μόνο μηχανιστική παρακολούθηση των μαθημάτων;

Πώς θα σου φαινόταν ένα Πανεπιστήμιο με μόνο ένα χρώμα, χωρίς πολυφωνία, όπου κάθε συνέλευση, κάθε απόφαση πρέπει να πάρει την έγκριση μίας και μόνο παράταξης;

Ένα Πανεπιστήμιο όπου ΑΥΤΟΙ (και όχι ΕΜΕΙΣ) ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ…

Κάποιοι (βλ. κυβέρνηση και όχι μόνο)  αυτό το πανεπιστήμιο ονειρεύονται.

Η ΔΑΠ μέσα από τις θέσεις και τη στάση της αυτό το πανεπιστήμιο οραματίζεται.

Αφού δε βλέπουμε τους εαυτούς μας στο παραπάνω Πανεπιστήμιο τι θα κάνουμε για αυτό;

Στις προσεχείς φοιτητικές εκλογές η μαζική συμμετοχή μας κάνει αυτούς που οραματίζονται το παραπάνω Πανεπιστήμιο να τρέμουν. Η αποχή μας είναι νίκη για τη ΔΑΠ, που προάγει την αποπολιτικοποίηση μέσα στο σύλλογο, που απέναντι στα οξυμένα προβλήματα της κοινωνίας και της παιδείας λόγω της κρίσης, που ήδη τα αντιμετωπίζουμε και θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε ως εργαζόμενοι μηχανικοί, προσφέρει ως λύση τη μη συμμετοχή σε συνελεύσεις, τη διανομή σημειώσεων και τη ψευδαίσθηση ότι όλα συνολικά θα αλλάξουν αν μία σχολή σε όλη τη χώρα, η δικιά μας, βελτιωθεί σε σχεδόν αυτονόητους τομείς.

…ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ, ΛΟΙΠΟΝ, ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΟΥΝ ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΧΩΡΙΣ ΕΜΑΣ

 

Τι Πανεπιστήμιο μας αξίζει όμως; Σε ποια κοινωνία θα εντάσσεται; Τι θα κάνουμε για να το κατακτήσουμε;

 Για μια κοινωνία χωρίς μνημόνια…

Ένα ελεύθερο και δημοκρατικό πανεπιστήμιο δεν μπορεί να υπάρξει σε μια κοινωνία που μαστίζεται από την πολιτική του μνημονίου. Μια πολιτική που κάθε μέρα οδηγεί τους ανθρώπους στην αυτοκτονία, μια πολιτική που έχει φτάσει την ανεργία στους νέους πάνω από 60%, μια πολιτική που έχει κάνει τους εργαζόμενους χωρίς δικαιώματα και συλλογικές διεκδικήσεις να προσπαθούν πλέον να επιβιώσουν. Απέναντι σε όλα αυτά δεν πρέπει να προτάξουμε απλώς μια κοινωνία μακριά από το μνημόνιο, αλλά και μια κοινωνία βαθιά πολιτική με βάση τις αξίες της αλληλεγγύης, της αυτοοργάνωσης και της δημοκρατίας σε κάθε κοινωνικό χώρο. Μια κοινωνία που δεν θα περιμένει από κάποιον να φτιάξει τα πράγματα, αλλά θα οργανώνεται και θα αντιστέκεται μέσα από διαδικασίες όπως δίκτυα αλληλεγγύης και αυτοδιαχειριζόμενα εγχειρήματα, όπως έχουμε δει ήδη να ξεπηδούν και στη σχολή μας με το αυτοδιαχειριζόμενο κυλικείο.

Για ένα Πανεπιστήμιο όχι μόνο για όλους αλλά για όλα…

Ο νόμος Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου είναι ακριβώς η συνέχεια του μνημονίου στα Πανεπιστήμια, καθώς καταστρέφει και διασπά τα πτυχία και συνεπώς τα εργασιακά δικαιώματα και φέρνει τη ζούγκλα της αγοράς στα πανεπιστήμια ανοίγοντας τις πόρτες για την εισχώρηση ιδιωτικών συμφερόντων και μιας εξειδικευμένης γνώσης που θα στοχεύει απλά στο κέρδος. Σαν συμπλήρωμά του το «Σχέδιο Αθηνά» προσπαθεί στη πράξη να διασπάσει τα πτυχία μας και συνοδεύεται από μια λογική περικοπών σε προσωπικό και συγγράμματα που συρρικνώνει τη δωρεάν παιδεία, ενώ και μέσω του «Μνημονίου 3» εξισώνει τα πτυχία μας με τα πτυχία των ιδιωτικών κολλεγίων. Η ανατροπή της παραπάνω κατάστασης είναι αναγκαία, χωρίς όμως να σημαίνει ότι στοχεύουμε απλώς σε αυτή. Οφείλουμε να προτάξουμε ένα Πανεπιστήμιο όπου θα παράγει τον ολόπλευρο άνθρωπο και δεν θα είναι κέντρο κατάρτισης, αλλά ένας ελεύθερος κοινωνικός χώρος, αφήνοντας χώρο και χρόνο στον καθένα να εκφραστεί. Ένα Πανεπιστήμιο που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες της κοινωνίας, διαμορφώνοντας ένα μοντέλο όπου γνώση και έρευνα δεν θα παράγονται με σκοπό τα κέρδη και την ευημερία των λίγων, αλλά θα παράγεται από την ίδια την κοινωνία και θα επιστρέφει σε αυτήν.

Για μια άλλη κουλτούρα της νεολαίας…

Βιώνουμε μια εποχή καθημερινής παρακμής των πολιτιστικών αξιών της κοινωνίας αλλά και της νεολαίας ειδικότερα. Μια εποχή οπού η επιφανειακότητα ανταμείβεται ενώ η αμφισβήτηση και η αντίρρηση θεωρείται επικίνδυνη και αντιπαραγωγική. Είναι λοιπόν, καίριο να καταρρίψουμε αυτά τα στερεότυπα στον κοινωνικό μας περίγυρο και να αναδείξουμε την τέχνη ως μία από τις δυνατότερες μορφές προβληματισμού και ελεύθερης έκφρασης. Σημαντικότατη είναι όμως και η ανάγκη εξίσωσης των δυο φύλων μέσα στις σχέσεις των νέων μια λογική που αντιτίθεται στην κυρίαρχη άποψη, (εμφανή και στο πανεπιστήμιο) που θέτει τη γυναίκα σε μία θέση αντικειμένου, το οποίο βοηθάει στην ικανοποίηση της ματαιοδοξίας των ανδρών. Παράλληλα έρχεται και η αντίσταση απέναντι στα φασιστικά πρότυπα (βλ. Χρυσή Αυγή), που καλλιεργούν το μίσος μέσα στην κοινωνία ενάντια στο διαφορετικό, στο μη ομοειδές κατά τη δικιά τους άποψη. Το μίσος κυρίως ενάντια στους μετανάστες που ενισχύει ρατσιστικές αντιλήψεις, που αναζητά ως πραγματικούς υπαίτιους της εξαθλίωσης του πιο εξαθλιωμένους.

Για μια πραγματική δημοκρατία με τη συμμετοχή όλων μας…

Η δημοκρατία δεν αποτελεί μια αφηρημένη έννοια αλλά πρέπει να εφαρμόζεται στην πράξη σε όλες τις διαδικασίες του φοιτητικού συλλόγου. Η προβληματική κατάσταση που επικρατεί στο σύλλογο μας με την απαξίωση των συλλογικών διαδικασιών από την κυρίαρχη ιδεολογία, κάνει πιο επιτακτικό από ποτέ, τόσο την πολιτικοποίηση του συλλόγου, όσο και την οικοδόμηση μιας δημοκρατικής γενικής συνέλευσης, όπου όλοι θα έχουν την ευκαιρία να πάρουν τον λόγο. Μόνο με την ενεργή συμμετοχή και τον προβληματισμό όλων μας θα καταφέρουμε να προτάξουμε το συλλογικό πάνω από το ατομικό στις ιδέες, αλλά και στην πράξη, το όποιο θα μας οδηγήσει τελικά στην πραγμάτωση του συνθήματος «ή θα νικήσουμε όλοι μαζί, ή θα χάσει ο καθένας μόνος του». Σε αυτή την κατεύθυνση απαραίτητο είναι η δημιουργία  νέων διαδικασιών και μορφών παρέμβασης, συμπληρωματικές με τις γενικές συνελεύσεις. Τέτοιες είναι οι συνελεύσεις ετών, οι συνελεύσεις αποκλειστικά για συγκεκριμένα επιμέρους θέματα (πχ πρόγραμμα σπουδών), καθώς επίσης και η δημιουργία ανοιχτών ομάδων με συγκεκριμένο αντικείμενο, όπως ομάδα για την Παιδεία, αντιφασιστική.

Η αριστερά είναι εκείνη η οποία συμπυκνώνει όλα τα παραπάνω και προσπαθεί να τα κάνει πραγματικότητα στο σήμερα. Είναι ο χώρος που αντιλαμβάνεται ότι το ατομικό συμφέρον πραγματώνεται μόνο μέσα από την προώθηση του συλλογικού. Είναι οι άνθρωποι που αγωνίζονται με πάθος για τα δικαιώματα και τα κεκτημένα τους, είναι εκείνοι και εκείνες που επιλέγουν να ονειρεύονται και τολμούν να έχουν τα βλέμματα στραμμένα στο αδιανόητο. Είμαστε όλοι αυτοί, που οραματιζόμαστε μια κοινωνία χωρίς ταξικούς διαχωρισμούς, χωρίς ρατσισμό, μια κοινωνία όπου οι άνθρωποι και το περιβάλλον μπαίνουν πάνω από τα κέρδη.

Γιατί Εγκέλαδο-Αριστερή Ενότητα;

Ο Εγκέλαδος Πολιτικών Μηχανικών συμμετέχει στην Αριστερή Ενότητα που είναι μία δικτύωση αυτόνομων σχημάτων της ριζοσπαστικής αριστεράς που δραστηριοποιούνται στα πανεπιστήμια, που αγωνίζεται για αναβαθμισμένη, δημόσια και δωρεάν παιδεία. Είναι αυτή που θέτει εμφατικά το πρόταγμα για μετωπική συμπαράταξη της αριστεράς, βλέποντας την σαν μια αναγκαιότητα στο σήμερα, πέρα από κάθε λογική πρωτοπορίας  και με έντονη συνθετική διάθεση. Επιδιώκουμε την οργανική σύνδεση με τον φοιτητικό κόσμο, χτίζοντας σχέσεις εμπιστοσύνης με τους συμφοιτητές μας, βασισμένες στα κοινά προβλήματα και όνειρα, στην προσπάθεια αναζωπύρωσης της φοιτητικής συλλογικής ζωής.

Για να τελειώνουμε μια καλή με τις πελατειακές λογικές των πρώην δυνάμεων του δικομματισμού, για να αντιστοιχήσουμε το κοινωνικό ρεύμα ανατροπής με τα Πανεπιστήμια, για να ανοίξουμε την προοπτική της συνολικής ανατροπής για μια άλλη κοινωνία χωρίς μνημόνια με ένα άλλο πραγματικά δημόσιο, δωρεάν και δημοκρατικό Πανεπιστήμιο…

ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΜΑΣ

αντίσταση – αλληλεγγύη – αυτοοργάνωση

ΣΤΙΣ 17 ΑΠΡΙΛΗ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ/ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ

ΕΓΚΕΛΑΔΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΕΝΟΤΗΤΑ

ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ!

Ανακοίνωση της Αριστερής Ενότητας σχετικά με την ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της Νέας Δημοκρατίας για την αφίσα των σχημάτων της στο ΕΜΠ

Με έκπληξη είδαμε την ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της Νέας Δημοκρατίας να καταπιάνεται με την αφίσα των σχημάτων της Αριστερής Ενότητας στο ΕΜΠ.

Αρχικά, ας ξεκαθαρίσουμε κάτι. Η συγκεκριμένη αφίσα δεν δείχνει ούτε αιμοδιψείς κουκουλοφόρους, ούτε εγκληματίες, όπως καταγγέλλουν οι φωστήρες της Ομάδας Αλήθειας της ΝΔ. Είναι μια εικόνα από ένα κίνημα-σύμβολο ενάντια στην νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση. Το κίνημα της εξεγερμένης αξιοπρέπειας των ιθαγενών της Τσιάπας στο Μεξικό, οι οποίοι αντιστέκονται εδώ και μια εικοσαετία, απέναντι στον αυταρχισμό της κυβέρνησης και τα σχέδια των αμερικάνικων πολυεθνικών.

Ας ξεκαθαρίσουμε όμως και κάτι άλλο. Δεν θα δεχτούμε καμία υπόδειξη από τη Νέα Δημοκρατία, η παράταξη της οποίας στα Πανεπιστήμια, η ΔΑΠ, έχει αναγάγει το ρουσφέτι, το απολιτίκ, το χουλιγκανισμό, τους τραμπουκισμούς και την υπεράσπιση, με κάθε μέσο, των κυβερνητικών πολιτικών σε βασικές «αρχές» της παρουσίας της μέσα στις σχολές. Πολύ περισσότερο,  δε θα δεχτούμε υποδείξεις από την παράταξη που έχει αναγάγει τον σεξισμό σε μείζον σημείο αναφοράς της «διασκέδασής» της και που τα μέλη της δεν ντρέπονται να χαιρετούν φασιστικά σε συνελεύσεις, δήθεν «για πλάκα», κάτι για το οποίο η Ομάδα Αλήθειας δεν έχει να πει τίποτα…

Στις 17 Απρίλη η μόνη απάντηση απέναντι στον ακροδεξιό συρφετό είναι η ενίσχυση των σχημάτων της Αριστερής Ενότητας σε κάθε σχολή, και η συγκρότηση ενός μαζικού, ριζοσπαστικού κινήματος νεολαίας που θα βάλει τις βάσεις για να σαρώσει τις μνημονιακές πολιτικές στην εκπαίδευση και την εργασία.

Η ΝΔ κρίνει σκόπιμο να ασχοληθεί με μία αφίσα φοιτητικού πάρτυ αλλά όχι  με τους εκατομμύρια ανέργους, τις χιλιάδες αυτοκτονίες ανθρώπων που οδηγούνται στην εξαθλίωση, τους νέους που μεταναστεύουν γιατί δεν τους χωράει ο τόπος, τα ανήλικα παιδιά στην Ιερισσό που βλέπουν την Αστυνομία να εισβάλει στα σπίτια τους θυμίζοντας άλλες εποχές, τους μαθητές που λιποθυμάνε στα σχολεία από την ασιτία… κι ο κατάλογος κάθε άλλο παρά κλείνει εδώ.

Κατα τ’ άλλα, αφού ασχολείται τόσο πολύ η Νέα Δημοκρατία με την Αριστερή Ενότητα, καλούμε τον πρωθυπουργό, αυτοπροσώπως, να έρθει στο πάρτυ μας να δει αν τα ποτά είναι «μπόμπες»…

Κοίτα ποιοι και γιατί μιλάνε:

dap1 dap2

Πολιτικό-Πολιτιστικό Διήμερο ΑΡΕΝ ΕΜΠ

Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα: Λίγες σκέψεις με αφορμή την πρόσφατη προσπάθεια αξιολόγησης από την υπεύθυνη παράταξη…

DAPARA

Αξιολόγηση ναι, από ποιους για ποιους όμως και σε τι πανεπιστήμιο?

Αξιολόγηση λοιπόν… Αλλά τελικά ποιος είναι αυτός που θα αξιολογεί, ποια θα είναι τα κριτήρια, ποιος θα ωφελείται από αυτή την κατάσταση. Σε καμία περίπτωση η αξιολόγηση δε μπορεί να γίνεται από κάποιον οργανισμό η εταιρία που θα έχει μια σχέση εξωτερική με την κοινότητα του πανεπιστημίου (βλέπε αντίστοιχες εταιρίες αξιολόγησης στην οικονομία: Fitch, Standard & Poor’s, κτλ.) με γνώμονα και κριτήρια έννοιες όπως η αποτελεσματικότητα, η ευελιξία και η αποκατάσταση των αποφοίτων (άλλωστε τι νόημα έχουν σε μια κοινωνία που η εργασία έχει απαξιωθεί τελείως). Εμείς θέλουμε μια αξιολόγηση από την ίδια την πανεπιστημιακή κοινότητα που θα επιστρέφει στην ίδια, με πυξίδα την ουσιαστική διάχυση της γνώσης, την παραγωγική –συνεργατική διδασκαλία και τη διαμόρφωση του κριτικού ανθρώπου-νέου επιστήμονα που θα λειτουργεί με γνώμονα τις κοινωνικές ανάγκες. Για μας η αξιολόγηση εδράζεται πρώτα από όλα στην ουσιαστική συζήτηση μεταξύ των φοιτητών στις διαδικασίες. Αντιστεκόμαστε στην αξιολόγηση των τεχνοκρατών, των manager, των συμβουλίων διοίκησης και των ειδικών!

Η Σχολή Πολιτικών Μηχανικών είναι τελικά γυάλα?

Πρώτα πρώτα η ερώτηση είναι ρητορική από τη στιγμή που η ΔΑΠ φέρνει τον πρόεδρο της σχολής σε εκδήλωση για την επαγγελματική αποκατάσταση των νέων μηχανικών. Αποκατάσταση! Μπράβο! Αλλά με ποιους όρους? Με εξαντλητικά ωράρια, με μαύρη-ανασφάλιστη εργασία, με απόλυτη ιδιώτευση μέσω του δελτίου παροχής υπηρεσιών (το γνωστό «μπλοκάκι»), με απουσία συλλογικών μορφών διεκδίκησης λόγω της κατάργησης των συλλογικών συμβάσεων. «Αποκατάσταση» σε μια κοινωνία όπου το μνημόνιο ρίχνει τους κατώτατους μισθούς κάτω από τα 500 ευρώ, όταν οι ετήσιες εισφορές ενός μηχανικού στο ταμείο του υπερβαίνουν τα 900! «Αποκατάσταση» σε μια χώρα που η κυβέρνηση θέλει να κάνει τον κοινωνικό κανιβαλισμό και την μισθωτή σκλαβιά κανονικότητα. Τέτοια αποκατάσταση ούτε τη θέλουμε, αλλά θα αγωνιστούμε να την ανατρέψουμε!

Όσα έχει κάνει για εμάς, ευχαριστούμε αλλά εμείς ποιοι είμαστε τελικά και τι κάναμε?

Η λογική της ανάθεσης πάνω στην οποία η ΔΑΠ βασίζει την «πολιτική»  της συσπειρώνεται γύρω από το τσιτάτο «το ζητήσατε, το πετύχαμε». Μία στρεβλή λογική η οποία προτείνει τον ατομικό δρόμο και την ανάθεση απέναντι στις συλλογικές διεκδικήσεις, απομακρύνοντας τον κόσμο από αυτές. Διεκδικήσεις του συλλόγου, όλου του συλλόγου μέσα από τις οποίες κερδήθηκε η δωρεάν διανομή των σχεδιαστικών υλικών και του Neufert και όχι από τις αιτήσεις της ΔΑΠ στην γραμματεία. Αυτό που κάνουμε εμείς είναι να μεταφέρουμε τα οποιαδήποτε ζητήματα στις διαδικασίες του συλλόγου ώστε να υπάρχει η δυνατότητα συζήτησης και προτάσεων από όλους του φοιτητές, γνωρίζοντας ότι πιο προωθητικό για τη βελτίωση των συνθηκών μέσα στη σχολή αλλά και μετέπειτα στην κοινωνία είναι να δίνονται συλλογικές απαντήσεις και λύσεις, ενώ παράλληλα στηρίζουμε τις οποιεσδήποτε μορφές αλληλεγγύης και αυτοοργάνωσης που ξεπηδούν στην σχολή όπως το αυτοδιαχειριζόμενο κυλικείο και τα μαθήματα αλληλεγγύης του συλλόγου φοιτητών ΗΜΜΥ, ως κομμάτι της απάντησης απέναντι στην κρίση που καλλιεργεί ταυτόχρονα την αξία την συλλογικής ικανοποίησης των αναγκών μας έναντι στον ατομισμό.

Σημειώσεις, αντιγραφές, βοήθεια στο φοιτητή ή στήνοντας τις πελατειακές σχέσεις στις σχολές?

Η ΔΑΠ βασίζει την ύπαρξή της σε έναν εκλογικό μηχανισμό ο οποίος κινητοποιείται στις εκλογές και σε μερικές συνελεύσεις όπου οι κακοί αριστεροί θα κάνουν κατάληψη και θα χαθεί το εξάμηνο. Από πού πηγάζει και που στηρίζεται ο μηχανισμός αυτός όμως; Στηρίζεται στις πελατειακές σχέσεις και στην διανομή των σημειώσεων, η οποία δεσμεύει ηθικά μερίδα φοιτητών η οποίοι ανταλλάσει την στήριξη στην ΔΑΠ με αυτές τις αμφιβόλου ποιότητας σημειώσεις. Εκτός αυτού όμως, η διανομή των σημειώσεων από την συγκεκριμένη παράταξη όχι μόνο δεν λύνει το υπάρχων πρόβλημα της έλλειψης διδακτικού υλικού σε πολλά μαθήματα αλλά το διαιωνίζει. Αν σε αυτό προστεθούν οι μαζικές αντιγραφές με συνεργαζόμενα φροντιστήρια και η  προώθηση αυτών είναι ξεκάθαρο το ποιος νοιάζεται πραγματικά για την ποιότητα των σπουδών.

Ανεξάρτητη από την ΟΝΝΕΔ και τη Νέα Δημοκρατία? Ανεξάρτητη από τις άλλες ΔΑΠ? Τι μου λες?

Κάθε άλλο παρά ανεξάρτητη από την ΟΝΝΕΔ και τη ΝΔ είναι η ΔΑΠ! Θέσεις της ΔΑΠ copy-paste από νομοσχέδια κυβερνήσεων, ή ακόμα καλύτερα του προγράμματος της ΝΔ, με τον Αντώνη Σαμαρά να τις παρουσιάζει και τους Δαπίτες να χειροκροτάνε. Μία ΔΑΠ η οποία αποτελεί φυτώριο στελεχών της ΟΝΝΕΔ. Όσο για το άλλο οι άλλες ΔΑΠ άλλο εμείς καταρρίπτεται εν μία νυκτί, αφού ανατρέχοντας σε γεγονότα του πρόσφατου παρελθόντος, διαπιστώνουμε συνεργασίες των ανά σχολή ΔΑΠ σε τραμπουκικές επιθέσεις σε διάφορες σχολές αλλά και την ύπαρξη εσωτερικών εκλογών για την ανάδειξη μεγαλοπαραγόντων της ΔΑΠ, από όλες τις ΔΑΠ μαζί.

Καμιά συνέλευση θα κάνουμε?

Η απαξίωση των συλλογικών διαδικασιών και ειδικά των γενικών συνελεύσεων που πολιτικοποιούν τον σύλλογο είναι πάγια θέση και επιλογή της ΔΑΠ. Η απαξίωση των διαδικασιών ξεκινάει από το κοινό-χειροκροτητή και τα τραινάκια ψηφοφορίας μέχρι και την έλλειψη πολιτικής τοποθέτησης. Ειδικά τον τελευταίο χρόνο η ΔΑΠ αρκείται σε μία παρουσία 3 στελεχών της στις συνελεύσεις την στιγμή που το σχέδιο Αθηνά ετοιμαζόταν να ισοπεδώσει την 3οβάθμια εκπαίδευση εφόσον πέρα από τις συγχωνεύσεις ανοίγει το δρόμο ώστε να σπάσουν τα πτυχία μας σε 3+2 χρόνια με δίδακτρα στα +2, με σαφή αναδιάταξη των γνώσεων σε κατεύθυνση μείωσης της ποιότητάς τους και χωρίς ενιαία κατοχυρωμένα επαγγελματικά δικαιώματα. Αυτά τα είπαν στην εκδήλωση της ΔΑΠ; Η αναζωπύρωση και η εξυγίανση των συλλογικών διαδικασιών είναι ευθύνη όλων μας απέναντι στην διασφάλιση του χαρακτήρα του δημόσιου πανεπιστημίου.

Παίζουν μπουζούκια αυτή την εβδομάδα?

Αξιολόγηση, λοιπόν, και προτάσεις υπευθυνότητας και πολιτισμού από την παράταξη που στις εβδομαδιαίες καλένδες έχει κι από ένα μπουζούκι. Στην Ελλάδα του 2013 της μηδενικής πολιτιστικής παραγωγής και των περικοπών σε χώρους πολιτισμού και ψυχαγωγίας (όπως τα θέατρα, οι κινηματογράφοι και οι πολυχώροι) η ΔΑΠ επιλέγει ως δικό της παράδειγμα αυτό του καταναλωτισμού, του σεξισμού (μνημειώδεις και οι σεξιστικές αφίσες της), των μπράβων, του ξεπλύματος μαύρου χρήματος και της εκτόξευσης γαρίφαλων στην πίστα!

Συμπεράσματα: δικά σας…

Πανεπιστήμιο όχι μόνο για όλους, αλλά για όλα…

pan

Πώς φτάσαμε ως εδώ?

Ας μην γελιόμαστε, το δημόσιο πανεπιστήμιο βρίσκεται σε κρίση… Οι ίδιοι οι όροι για τη συνέχιση της λειτουργίας του κάθε μέρα γίνονται πιο δύσκολοι και ανυπέρβλητοι. Σε πολλά ιδρύματα κόβονται μια και καλή οι πανεπιστημιακές σημειώσεις και εκδόσεις, οι εκφωνήσεις για τις ασκήσεις και τις εργασίες τυπώνονται πια από τους φοιτητές, τα εργαστήρια και οι αίθουσες διδασκαλίας ψάχνουν απεγνωσμένα λέκτορες, βοηθούς και διδακτικό προσωπικό για να τις γεμίσουν. Οι διάδρομοι έχουν χάσει αυτή την ευχάριστη ανακατωσούρα με τα σπρωξίματα, το συνωστισμό, τις αναπάντεχες (και πολλές φορές ακόμη και αμήχανες) συναντήσεις με ανθρώπους που μοιράζονται μαζί σου τα ίδια άγχη και τις ίδιες ανησυχίες, τα ίδια όνειρα και την ίδια καθημερινότητα.

Το «άλλο»

Οι αιτίες γι αυτή την πρωτόγνωρη κατάσταση είναι πολύπλευρες και διαφορετικές, αλλά σίγουρα κάποιες από αυτές είναι αντικειμενικές και άλλες υποκειμενικές. Με άλλα λόγια, πολλές από αυτές πηγάζουν από τον ίδιο το χαρακτήρα του πανεπιστημίου: οι περισσότεροι φοιτητές ψάχνουν πως θα μαζέψουν όλο και περισσότερες δεξιότητες, τα μαθήματα τα αντιμετωπίζουμε σαν ένα εργαλείο για να ανταγωνιστούμε το διπλανό μας, ενώ συχνά καταλαβαίνουμε τη σχέση μας με τους διδάσκοντες σε ένα μεταφυσικό επίπεδο όπου ο ένας κατέχει την απόλυτη αυθεντία ενώ ο άλλος τίποτα. Παράλληλα τα μαθήματά μας φαίνεται να χωρίζονται από κάποια στεγανά, τα οποία δεν τα αφήνουν να μπλεχτούν, να αλληλοαμφισβητηθούν, να σχηματίσουν κρίση και προβληματισμούς. Ακόμη κι ο ελεύθερος χρόνος μας έχει περιοριστεί στην προετοιμασία των μαθημάτων και των υποχρεώσεων της επόμενης μέρας και δεν αξιοποιείται στη δοκιμασία όλων όσων αποκομίζουμε από το πανεπιστήμιο εκεί που πραγματικά μετράνε: έξω στους δρόμους και στην κοινωνία.

Το «δικό μας»

Από την άλλη, πολλές από τις αιτίες έχουν να κάνουν με εμάς τους ίδιους και φυσικά με τον τρόπο που όλη αυτή η γενικευμένη μελαγχολία μας έχει επηρεάσει και μας επηρεάζει κάθε μέρα. Μέσα στο πανεπιστήμιο γίνεται δύσκολο έως ακατόρθωτο να εντοπίσουμε την κοινότητα. Όχι τη λέξη φυσικά, αυτή μπορεί να την βρει οποιοσδήποτε αν δει μερικούς ανθρώπους μαζεμένους έξω από ένα κυλικείο ή ένα αμφιθέατρο, αλλά την έννοια. Την αντίληψη ,δηλαδή, ότι το πανεπιστήμιο δεν είναι χώρος κατάρτισης αλλά πάνω απ’ όλα είναι κοινωνικός χώρος. Την αντίληψη που πάνω και πέρα απ’ όλα είναι συναντίληψη, είναι η δύναμη που μας κινητοποιεί να συζητάμε μεταξύ μας, να αποφασίζουμε για τη ζωή και τις αξίες μας, να διαφωνούμε και να συνθέτουμε, να βρισκόμαστε όλοι μαζί όταν όλος ο κόσμος μας θέλει χώρια και απομονωμένους. Την έννοια που θέλει και επιδιώκει ένα ελεύθερο πανεπιστήμιο όπου η επανοικειοποίηση και η επανάχρηση ενός κλειστού δημόσιου χώρου δε θα συμβολίζει μια παράνομη πράξη αλλά μια νέα καθημερινότητα.

Τα όνειρά μας κομμάτι ενός νέου παραδείγματος

Όμως, αν θέλουμε να ξεφύγουμε από την παραπάνω κατάσταση μπορούμε αλήθεια να το κάνουμε βασισμένοι σε παλιές έννοιες και σε παλιά εργαλεία? Ή μήπως ενώ αντιστεκόμαστε στην εντεινόμενη εξαθλίωση επιδιώκουμε να γυρίσουμε σε μια παλιά κατάσταση πριν την κρίση όπου όλα ήταν καλώς καμωμένα? Η απάντηση οφείλει να είναι όχι και στα δύο. Από τη μια μεριά γιατί δε μπορούμε να φανταστούμε μια διαδικασία που θα μετασχηματίσει το πανεπιστήμιο χωρίς να μετασχηματίσει και τους ίδιους τους φορείς και τα υποκείμενά της, δηλαδή τους ίδιους τους φοιτητές. Από την άλλη μεριά γιατί το παλιό πανεπιστήμιο δημιουργούσε ακριβώς τις προϋποθέσεις και έστρωνε το έδαφος για τον πλήρη εξευτελισμό του, αναπαράγοντας τον αποκλεισμό και την εκμετάλλευση των φοιτητών-μελλοντικών εργαζόμενων μέσα από τις δομές και τις πρακτικές του…

Όμως τελικά εμείς ποιο πανεπιστήμιο θέλουμε?

Η απάντηση μπορεί να δοθεί μόνο άμα δούμε όλοι μας τις διαφορετικές αφετηρίες μας, τις προσωπικές και συλλογικές μας ανησυχίες, τις διαφορετικές όψεις των χαρακτήρων, των προσωπικοτήτων, των εαυτών μας. Αν όλοι αναρωτηθούμε για τις κοινωνικές μας ανάγκες αλλά και τις πολλαπλές μας ταυτότητες εν τέλει. Σίγουρα, όμως, ξεκινώντας από την διαίσθηση και την εμπειρία μπορούμε να «πιάσουμε» φευγαλέα κάποιες όψεις του…

Ένας πρώτος προβληματισμός θα μπορούσε να ‘ναι η απόσταση ανάμεσα στον καθηγητή-διδάσκοντα και τον φοιτητή-διδασκόμενο. Η απόσταση αυτή, όμως, δεν πρέπει να διανυθεί αλλά να καταργηθεί: να αμφισβητήσουμε και τις δύο έννοιες. Μέσα από διαδικασίες που έχουν στον πυρήνα τους το συμμετοχικό και το αντιπαρατιθέμενο. Ας φανταστούμε, για παράδειγμα, ένα σχήμα όπου για την εκπόνηση ενός θέματος οι φοιτητές θα λειτουργούν σε ομάδες σε μια αίθουσα. Με τους καθηγητές να μην περιορίζονται στην επίλυση αποριών από την έδρα τους, αλλά να εμπλέκονται πιο ενεργά στη διαδικασία μάθησης. Από την άλλη, οι φοιτητές βοηθούν άλλες ομάδες ενώ εξερευνούν πολλαπλές προσεγγίσεις στο ίδιο πρόβλημα ξεκινώντας από πολλά διαφορετικά ερεθίσματα. Σκεφτείτε μια διάλεξη όπου δε θα εκφωνείται μία αλήθεια και μία αντίληψη, αλλά δύο ή περισσότερες διαφορετικές και μετά θα ακολουθεί συζήτηση ανάμεσα στον “από πάνω” και τους “από κάτω”.

Σε ένα δεύτερο χρόνο, είναι μεγάλη η αντίθεση και ο διαχωρισμός ανάμεσα στη θεωρία και την πρακτική. Μια αντίθεση που ιστορικά δεν δικαιολογείται αν δούμε την παραγωγή επιστημονικής θεωρίας ως απότοκο της παρατήρησης και του πειράματος. Η λογική αυτή μπορεί να αντιμετωπιστεί μέσα από ένα μοντέλο που θα βασίζεται στο πανεπιστήμιο του παραδείγματος, των εργαστηρίων και των workshop, του κοινωνικού πειραματισμού και της αυτενέργιας. Ένα εργοτάξιο σε μικρογραφία, η εκπόνηση ενός σχεδίου ανάπλασης για μια περιοχή στο κέντρο μιας πόλης, η συνέντευξη από κατοίκους περιοχών για το πώς φαντάζονται τη γειτονιά τους καταργούν τα στεγανά ανάμεσα στο πανεπιστήμιο που σκέφτεται και την κοινωνία που εκτελεί. Η ίδια η κοινωνία εμπλέκεται σε μια συνεχή διαδικασία αναθεώρησης, σκέψης και παραγωγής γνώσης.

Παράλληλα, ένα πανεπιστήμιο εκφράζει και μια χωρικότητα. Και όταν λέμε χωρικότητα δεν εννοούμε μόνο την έκταση που καταλαμβάνει, αλλά τους μετασχηματισμούς και τις αλλαγές που προκαλεί στον ίδιο το χώρο και την αντίληψη που τρέφουμε και αναπαράγουμε γι αυτόν. Μια ομάδα φοιτητών που “μπουκάρει” σε ένα άδειο δωμάτιο για να το μετατρέψει σε χώρο διαλόγου, ζύμωσης και ικανοποίησης καθημερινών αναγκών ανοίγει καινούριους δημόσιους χώρους εντός των σχολών, μετατοπίζει τους παλιούς, αναγκάζει απόμακρο κόσμο να ξαναβρεί το κοινωνικό, να θυμηθεί ή να μάθει πως συζητάμε.

Συν τοις άλλοις, ένα ριζοσπαστικό πανεπιστήμιο είναι αυτό που συνδέεται οργανικά με την παραγωγή. Όχι όμως με μια παραγωγή που βασίζεται στη στοχοθεσία του κέρδους και της εμπορευματικής ολοκλήρωσης, αλλά μια παραγωγή που θα δημιουργεί μέσα στο πανεπιστήμιο εστίες αποανάπτυξης, παράγοντας ιδέες και καινοτομίες σε πολλά επιμέρους σημεία και διασπαρμένους χώρους και αντιστεκόμενη σε ένα πρότυπο που θέλει τις ιδέες να δημιουργούνται κεντρικά σε ένα “καταξιωμένο θύλακα γνώσης” και έπειτα να διανέμονται.

Φτάνοντας στο τέλος αυτού του κειμένου ίσως να ανησυχήσουμε για την εφικτότητα του «άλλου πανεπιστημίου» που περιγράφεται παραπάνω. Μα η αγορά μας θέλει ανταγωνιστικούς με χαρτιά και εργασιακές εμπειρίες, εργαζόμενους χωρίς σύνορα! Θέλουμε άμεσες λύσεις, οι οποίες θα μας δώσουν το χαρτζιλίκι, ή γιατί όχι και την καριέρα της επόμενης ημέρας. Το πανεπιστήμιο οφείλει να μας δώσει εφόδια, τα οποίο θα έχουν αντίκρισμα επαίνων και αργότερα οικονομικών απολαβών. Μα κάπου εδώ μπαίνει σα σφήνα η πολιτική. Γιατί πολιτική δεν είναι μόνο ο βαρετός τύπος στο τραπεζάκι της σχολής που θα μας μιλήσει για καλύτερες μέρες, ούτε μόνο η παρουσία και η ψήφος σε μια συνέλευση. Πολιτική είναι και ο τρόπος που επιλέγουμε να μαθαίνουμε, πολιτική είναι και η καθημερινή παρουσία μας στη Σχολή, πολιτική είναι και η επιλογή μας ή μη, να συλλογικοποιούμε τα προβλήματά μας, να βγάζουμε τον μπαμπούλα απ’ την ντουλάπα, και να μιλάμε για ελλιπείς σημειώσεις, για εντατικοποίηση των σπουδών μας, για αλλαγές στο πρόγραμμα σπουδών, πράγματα που μας αφορούν άμεσα, και μέχρι τώρα ρυθμίζονταν από ένα αόρατο χέρι, στο οποίο αναγνωρίζουμε μια απροσδιόριστη αυθεντία.

1ο Φεστιβάλ Σχημάτων Αριστερής Ενότητας Αθήνας

Την Παρασκευή 5 και το Σάββατο 6 Απριλίου θα πραγματοποιηθεί το 1ο κεντρικό Φεστιβάλ των Σχημάτων της Αριστερής Ενότητας Αθήνας στο χώρο πλησίον του σταθμού ΗΣΑΠ στο Θησείο.

Ένα φεστιβάλ ευκαιρία να συζητήσουμε για το Πανεπιστήμιο, την κοινωνία και τη νεολαία και να βγάλουμε χρήσιμα πολιτικά συμπεράσματα στη μάχη για την ανατροπή της κυβέρνησης και της πολιτικής λιτότητας, όπως αυτή εκφράζεται και μέσα στο Πανεπιστήμιο.

Ένα φεστιβάλ ευκαιρία να αναδειχθεί ένα διαφορετικό πολιτιστικό αντιπαράδειγμα κόντρα στη κυρίαρχη κουλτούρα μέσα και έξω από τις σχολές, μια πολιτιστική αντιπρόταση βασισμένη στη δημιουργικότητά μας και τη συλλογική μας δράση.

Ένα φεστιβάλ ευκαιρία να προβληματιστούμε για το πως το Πανεπιστήμιο θα γίνει ξανά ένας ζωντανός κοινωνικός χώρος, με δομές αλληλεγγύης, αυτό-οργάνωσης, ζωντανές και δημοκρατικές συλλογικές διαδικασίες.

Ένα φεστιβάλ ευκαιρία να οργανωθεί από όλο τον κόσμο των σχημάτων της ΑΡΕΝ αλλά και από κόσμο των φοιτητικών συλλόγων με ανοιχτές θεματικές ομάδες εργασίας.

Με τους αγώνες και την Αριστερά για ένα δημόσιο και δωρεάν Πανεπιστήμιο σε μια κοινωνία χωρίς Μνημόνια…

Πρόγραμμα Φεστιβάλ:

Παρασκευή 5 Απριλίου

19:00: Εκδήλωση-Συζήτηση: «Το πανεπιστήμιο της κρίσης και η δική μας απάντηση»

22:00: Ρεμπέτικο Γλέντι

Σάββατο 6 Απριλίου

16:00: Workshops Σχημάτων

19:00: Εκδήλωση-Συζήτηση: «Οι κοινωνικές αντιστάσεις και η αριστερά απέναντι στην κρίση»

22:00: Συναυλία με τους:
Harmony Chain // What thw Funk // Δημήτρης Καρράς // Zebra Tracks // Limpin’ Express // Penny & Swinging Cats
Θα ακολουθήσει party

Και τις 2 μέρες θα υπάρχουν προβολές ταινιών, εκθέσεις των σχημάτων και μεταναστευτικές πεντανόστιμες κουζίνες…