Είτε με το δάχτυλο… Είτε με τον δακτυλοδεικτούμενο!!! Για την υπεράσπιση του αγώνα των απεργών εκπαιδευτικών

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την επικράτεια τους τελευταίους μήνες. Δεν πρόκειται για το φάντασμα του κομμουνισμού που περιέγραφε ο Μαρξ στο μανιφέστο του πριν από 170 χρόνια, αλλά για το φάντασμα του αυταρχισμού, της αυθαιρεσίας, του κυνισμού και της ανηλεούς επίθεσης σε ανθρώπους και δικαιώματα: το φάντασμα της επιστράτευσης!

Όλα ξεκίνησαν λίγους μήνες πριν με την επίταξη των εργαζομένων του μετρό και των λιμενεργατών που έδιναν μια μάχη ενάντια στην εξαθλίωση και την υποταγή των πολιτικών του μνημονίου. Από κει και πέρα ο κοινωνικός αυτοματισμός γνωστός: κάθε φορά που ξεκινάει ένας αγώνας για αξιοπρέπεια, οι εργαζόμενοι στον εκάστοτε κλάδο δέχονται προπαγανδιστικές επιθέσεις από τα μίντια και τους «διανοούμενούς» τους. Οι επιθέσεις αυτές κάθε φορά διεξάγονται με πολύ συγκεκριμένα μοτίβα: ψέματα, λάσπη, απαξίωση των διεκδικήσεων των εργαζομένων, διαμόρφωση μιας αφήγησης για τους αγωνιζόμενους (αλλά χωρίς αυτούς). Έπειτα χαϊδεύουν και γλύφουν τους  (εξίσου με τους δασκάλους) πληττόμενους από την απροκάλυπτη επίθεση μαθητές και γονείς θέλοντας να σπείρουν την κοινωνική διχόνοια και τον κανιβαλισμό.

Μόνο που όλο το ενδιαφέρον τους εξαντλείται στο σύστημα των πανελλαδικών εξετάσεων. Ένα σύστημα που θα οδηγήσει τους υποψηφίους σε ένα πανεπιστήμιο με μηδενική χρηματοδότηση, καθημερινά ρημαζόμενες υποδομές, απολύσεις διδακτικού προσωπικού, υποστελέχωση των εργαστηρίων, φακέλους δεξιοτήτων στη θέση του πτυχίου, διδακτορικούς φοιτητές που δουλεύουν αμισθί και το «στρώσιμο» ενός δρόμου που οδηγεί στην ανεργία! Μια ανεργία που στους νέους φτάνει το 64%!

Το ψέμα και η υποκρισία ,ωστόσο, αφορούν και την ευθεία επίθεση στην έννοια της παιδείας. Μια επίθεση που λαμβάνει αναβαθμισμένα χαρακτηριστικά μέσω μιας σειράς ισχυρισμών που δεν είναι απλώς αναληθείς: ουσιαστικά καταργούν τη σημασία που έχει η κοινωνία της γνώσης και το επάγγελμα του δασκάλου συνολικότερα ως φορέα μεταλαμπάδευσης της γνώσης και της κριτικής στάσης. Ας τα δούμε ένα-ένα:

Μύθος

Αλήθεια

Οι εκπαιδευτικοί στην Ελλάδα εργάζονται λίγο και γενικά είναι τεμπέληδες. Ο μέσος όρος των διδακτικών ωρών εργασίας είναι 18,5 ώρες την εβδομάδα στην Ελλάδα, όταν ο αντίστοιχος ευρωπαϊκός είναι 18,4. Επιπλέον, οι συνολικές ώρες παραμονής στα σχολεία για επιπλέον δουλειές ανέρχεται στις 30, έναντι των 27,5 της υπόλοιπης Ευρώπης.
Στην «τελευταία σοβιετική επικράτεια» της Ευρώπης (την Ελλάδα καλέ) έχουμε υπεράριθμους εκπαιδευτικούς. Ο αριθμός των εκπαιδευτικών στην Ελλάδα είναι συνολικά 151000 (καθηγητών και δασκάλων συμπεριλαμβανομένων). Σε χώρες όπως η Φινλανδία, με το μισό σε σχέση με την Ελλάδα πληθυσμό, ο αριθμός των εκπαιδευτικών είναι 100000.
Οι Έλληνες δάσκαλοι είναι προνομιακά αμειβόμενοι. Για ένα δάσκαλο που ανήκει στο σπάνιο πλέον είδος των νεοδιόριστων, οι μηνιαίες απολαβές του αγγίζουν το αστρονομικό ποσό των 630 ευρώ. Αν συνυπολογίσουμε το κόστος ζωής στις απομακρυσμένες περιοχές που καλούνται να υπηρετήσουν, αλλά και τον υπερδιπλάσιο ευρωπαϊκό μέσο όρο στις καθηγητικές απολαβές το επιχείρημα περί προνομιούχου ομάδας φαντάζει γελοίο.
Το αίτημα των καθηγητών είναι συντεχνιακό (αλήθεια έχει απομείνει κομμάτι της κοινωνίας που να μην είναι συντεχνία?). Όλο το νταραβέρι αφορά τις 2 ώρες περισσότερης δουλειάς την εβδομάδα. Με την αύξηση του ωραρίου θα μείνουν στο δρόμο 10000 αναπληρωτές καθηγητές. Παράλληλα, 15000 μόνιμοι θα βρεθούν μπροστά στο φάσμα της απόλυσης ή της μετάθεσης αφού τα σχολεία στα οποία δούλευαν θα συγχωνευτούν ή θα καταργηθούν. Ακόμη και να μην χάσουν τη δουλειά τους, η εργασία τους θα είναι πλέον κάτι κοντινό στη μισθωτή σκλαβιά. Η παιδαγωγική ελευθερία θα δώσει τη θέση της στην επισφάλεια και την ενδεχόμενη διαθεσιμότητα.

Σα να μη φτάνουν όλα αυτά, τα μιντιακά παπαγαλάκια και οι εντεταλμένοι λειτουργοί της ελεύθερης αγοράς παρουσιάζουν μια αυξημένη ευαισθησία απέναντι στην διεξαγωγή των εξετάσεων και το μέλλον των παιδιών του κοσμάκη… Αν δούμε όμως τα πράγματα λίγο κοντινότερα, η συνεισφορά της κυβέρνησης και του υπουργείου στην κοινωνία και τους μαθητές είναι πολύ συγκεκριμένη:

  • Καθημερινά περιστατικά υποσιτισμένων μαθητών και λιποθυμιών.
  • Περικοπή δαπανών για την παιδεία σε δραματικό βαθμό.
  • Καθημερινά κλεισίματα σχολείων.
  • Κατάργηση δωρεάν μεταφορών.
  • Κόψιμο βιβλίων. Άρση της δωρεάν διανομής.
  • Κατάργηση κατακτημένων δικαιωμάτων: σταμάτημα ενισχυτικής διδασκαλίας, κλείσιμο βιβλιοθηκών, σταμάτημα λειτουργίας τάξεων υποδοχής για τα παιδιά μεταναστών.
  • 32 χιλιάδες χαμένες ώρες την εβδομάδα λόγω των υποστελεχωμένων σχολείων.
  • Επιδιωκόμενη ενίσχυση των φροντιστηρίων και του συστήματος της παραπαιδείας εν γένει. Το σχεδιαζόμενο πλάνο για τα σχολεία θέλει εντατικοποίηση και πανελλαδικές εξετάσεις και στις τρεις τάξεις του λυκείου!

Σε όλα αυτά η απάντηση του κόσμου της εργασίας και των «από κάτω» οφείλει να είναι αποστομωτική!

Αποστομωτική όπως το μαζικό συλλαλητήριο αλληλεγγύης σωματείων και συλλογικοτήτων στο Σύνταγμα την περασμένη Δευτέρα, σε πλήρη αντίθεση με τις καθεστωτικές ηγεσίες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, οι οποίες συνειδητά, επέλεξαν να μη στηρίξουν την απεργία των καθηγητών!

Αποστομωτική όπως οι μαζικές συνελεύσεις των ΕΛΜΕ ανά την Ελλάδα που ψηφίζουν με συντριπτικά ποσοστά υπέρ της απεργίας της Παρασκευής!

Αποστομωτική αλλά και εκκωφαντική! Εκκωφαντική σαν τον ήχο που κάνει ο κόσμος τους που καταρρέει. Εκκωφαντική σα τη μάχη των δασκάλων για ζωή και ελευθερία!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s