Monthly Archives: Νοέμβριος 2013

Τη Δευτέρα στο Στέκι Μεταναστών…

Πριν ο Άδωνις μας κόψει το μαγικό ζωμό, πριν ο κομήτης ISON πλησιάσει το περιήλιο και αυτοκαταστραφεί, μερικές μέρες πριν τις διακοπές των Χριστουγέννων που δεν έχουμε καταλάβει ακόμα ότι είναι τόσο κοντά, κάνουμε ένα διάλειμμα από τον αγώνα για την υπεράσπιση του Πανεπιστημίου και την 1η Δευτέρα του Χειμώνα πίνουμε ποτά και μπύρες (αλλά και μπίρες) με τον Εγκέλαδο Πολιτικών Μηχανικών και με πολύ καλή διάθεση τη Δευτέρα 2 Δεκεμβρίου στο στέκι μεταναστών (Τσαμαδού 13-15, Εξάρχεια) στο εδώ και χρόνια καθιερωμένο ραντεβού της ΑΡΕΝ στην έναρξη κάθε εβδομάδας με το στέκι…

Όλοι και Όλες τη Δευτέρα στο Στέκι Μεταναστών από τις 21:00 και μετά…!!!

(Πληροφορίες για τον κοινωνικό χώρο του στεκιού μεταναστών εδώ)

Μια ματιά από το ΕΜΠ που μας ετοιμάζουν…

Την Δευτέρα 18 Νοεμβρίου η Σχολή Πολιτικών Μηχανικών του ΕΜΠ άνοιξε μετά από απόφαση της γενικής συνέλευσης του φοιτητικού συλλόγου, όπου υπερψηφίστηκε το πλαίσιο των συναδέλφων της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, οι οποίοι μάλιστα δήλωσαν εγγυητές της απρόσκοπτης λειτουργίας της σχολής. Όπως όλοι είδαμε η πραγματικότητα διέψευσε τις εξαγγελίες των συναδέλφων μας για ομαλή διεξαγωγή της εξεταστικής και των για ομαλή έναρξη των μαθημάτων για τους πρωτοετείς. Όμως, ένα πρόχειρο πρόγραμμα εξεταστικής, ανύπαρκτες ή της τελευταίας στιγμής  ανακοινώσεις, ένας  υπό παραίτηση κοσμήτορας να ανοίγει τις αίθουσες παίρνοντας τα κλειδιά από τις καθαρίστριες και να βοηθά στις επιτηρήσεις, συνιστούν μια πραγματικότητα που ωχριά μπροστά στην επόμενη μέρα του Πολυτεχνείου εάν παγιωθούν τελικά οι διαθεσιμότητες/καταργήσεις θέσεων. Πιο αναλυτικά:

Τομείς «εξυγίανσης» του ΕΜΠ (μια ευγενική προσφορά της κυβέρνησης)

  • Απομακρύνεται το 45% του υποστηρικτικού προσωπικού και το 70% του διοικητικού.
  • Απομακρύνεται το 65% της Διεύθυνσης Σπουδών. Καταργούνται ολόκληρα τμήματα με καθοριστικό ρόλο, όπως το Τμήμα Μεταπτυχιακών Σπουδών. Άμεσες επιπτώσεις: Το ίδρυμα δεν θα δύναται να οργανώνει πλέον μεταπτυχιακές σπουδές, δεν θα υποστηρίζει ξένες γλώσσες, δεν θα είναι σε θέση να οργανώνει πρακτική άσκηση. Μόνο κατ’ οικονομίαν θα διεξάγει τις προπτυχιακές σπουδές.
  • Αποδιαρθρώνεται η Γραμματεία Ειδικού Λογαριασμού Κονδυλίων Έρευνας, με την απόλυση του 60% του προσωπικού της. Η Γραμματεία αυτή είναι η αιχμή του δόρατος, καθώς προσελκύει σημαντικά κονδύλια που επιστρέφουν στο τριπλάσιο τους μισθούς των διοικητικών υπαλλήλων του ιδρύματος.
  • Αποδυναμώνεται κατά 75% η Γραμματεία του Τεχνολογικού Πάρκου Λαυρίου που αποτελεί μοχλό ανάπτυξης και καινοτομίας του ΕΜΠ.
  • Το Τμήμα Προστασίας Εγκαταστάσεων (φύλαξη) σχεδόν καταργείται. Από τους 31 εργαζόμενους μένουν μόνον οι 2.
  • Το Τμήμα Φοιτητικής Μέριμνας θα στελεχώνεται πλέον από 3 άτομα, με αποτέλεσμα το ίδρυμα να μην ανταποκρίνεται στις παροχές που οφείλει στους χιλιάδες φοιτητές του.
  • Η Γενική Διεύθυνση Πληροφορικής και Δικτύων αποδυναμώνεται κατά 50%.
  • Το Τμήμα Προμηθειών μένει με ένα άτομο, με άμεση συνέπεια να μείνει το ίδρυμα χωρίς προμήθειες.
  • Τέλος οι περισσότερες γραμματείες των Σχολών αποψιλώνονται πλήρως (ενδεικτικά στη Σχολή μας μένουν 2 από 13 εργαζόμενους στη Γραμματεία).

Έτσι σκοπεύει το υπουργείο να υποστηρίζονται 22.000 προπτυχιακοί και μεταπτυχιακοί φοιτητές, 548 μέλη ΔΕΠ και 125 ερευνητικά εργαστήρια. Από την παραπάνω λίστα είναι προφανές πώς το ίδρυμα βαίνει προς πλήρη υποβάθμιση (για περισσότερες πληροφορίες σχετικά μπορείτε να ανατρέξετε στο άρθρο του καθηγητή του ΕΜΠ Δ. Δαμίγου «Ο ρόλος του υποστηρικτικού προσωπικού των ΑΕΙ και η «ωρολογιακή βόμβα» των διαθεσιμοτήτων»). Η «μετέπειτα» αναδιάρθρωση υπηρεσιών συνεπάγεται πιθανώς συγχώνευση γραμματειών, η οποία πέρα από το πρακτικό πρόβλημα (υπέρογκος φόρτος εργασίας, απάνθρωπες συνθήκες για τους εργαζόμενους, καθυστερήσεις για τους φοιτητές) αποτελεί το έναυσμα για συγχώνευση τμημάτων (για παράδειγμα αρχιτέκτονες-τοπογράφοι-πολιτικοί) καθώς και για έκτακτες προσλήψεις με τις πλέον ελαστικές σχέσεις εργασίας.

«Μα προβλέπεται από το υπουργείο αναδιάρθρωση υπηρεσιών και κινητικότητα εργαζομένων εντός των ΑΕΙ για να καλύψουν κάποιες θέσεις!»

Σωστά, υπάρχει η πρόβλεψη για κινητικότητα. Όμως, αυτό αυτόματα έρχεται σε αντίθεση και αναιρεί τα επιχειρήματα του υπουργείου περί πλεοναζουσών θέσεων εργασίας. Πώς, άραγε, θα προκύψουν νέες ανάγκες, όταν, σύμφωνα με το υπουργείο, οι απολύσεις αφορούν μόνο το πλεονάζον προσωπικό; Επίσης απολύονται διευθυντές/ριες-προϊστάμενοι/ες όπου το έργο τους και η εμπειρία τους είναι δυσαναπλήρωτη και δεν μπορεί να καλυφθεί εύκολα από άλλους υπαλλήλους. Και με ποια λογική τελικά φεύγουν από το ίδρυμα οι άνθρωποι οι οποίοι έχουν συνεισφέρει παρά όλες τις δυσκολίες και τις πολιτικές υποχρηματοδότησης όλων των μέχρι τώρα κυβερνήσεων στην μέχρι πρότινος επαρκή λειτουργία και στη διεθνή αναγνώριση του ΕΜΠ;

Τρία FAQSγια την έρευνα που αυτή την στιγμή δεν γίνεται:

  • Πολλά εργαστήρια, τα οποία μάλιστα απέφεραν άμεσα χρήματα στο ΕΜΠ, αποδιαρθρώνονται εντελώς με αποτέλεσμα την πλήρη αδυναμία λειτουργίας τους (για παράδειγμα το εργαστήριο Αντοχής Υλικών).
  • Με την αποδιάρθρωση της Γραμματείας Ειδικού Λογαριασμού Κονδυλίων Έρευνας και της Γραμματείας του Τεχνολογικού Πάρκου Λαυρίου, αλλά και γενικότερα των τομέων θα είναι αδύνατη η διαχείριση, τόσο σε πρακτικό επίπεδο όσο και σε οικονομικό, άρα και η υλοποίηση της έρευνας.
  • Η ΕΕ ορίζει ένα ελάχιστο λόγο φοιτητών/υποστηρικτικό προσωπικό για την ανάθεση ερευνών και κονδυλίων τον οποίο αυτήν την στιγμή το ΕΜΠ δεν πληρεί!

Ενδεικτικά τι δεν θα λειτουργεί στην σχολή μας:

  • Η Πειραματική Αντοχή Υλικών του 4ου εξαμήνου αδυνατεί να διδαχθεί καθώς 3 διδάσκοντες συνταξιοδοτούνται και 4 ΙΔΑΧ τίθενται σε διαθεσιμότητα.
  • Η γραμματεία του Κτηρίου Αντοχής Υλικών (ανήκει στη ΣΕΜΦΕ) δεν θα υφίσταται πια ενώ στον τομέα μηχανικής της ΣΕΜΦΕ (διδάσκει αρκετά μαθήματα και στη σχολή μας) από τα 35 μέλη ΔΕΠ έχουν μείνει 15.
  • Τα Αστικά Υδραυλικά Έργα του 6ου εξαμήνου θα υποστούν πλήρη υποβάθμιση λόγω περικοπής βοηθητικού προσωπικού.
  • Τα μέλη ΔΕΠ του τομέα Υδατικών Πόρων και Περιβάλλοντος από 28 έχουν μείνει 19 με προοπτική συνταξιοδότησης άλλων 9. Στον παραπάνω τομέα επίσης το μεγαλύτερο ποσοστό του υποστηρικτικού προσωπικού τίθεται σε διαθεσιμότητα.
  • Το Εργαστήριο Οπλισμένου Σκυροδέματος μένει χωρίς γραμματεία και τεχνίτη. Επίσης παραμένουν λόγω συνταξιοδότησης 5 ΔΕΠ και 2 ΕΔΠ για 14 προπτυχιακά και 8 μεταπτυχιακά.

Και ο κατάλογος συνεχίζεται……

ΘΑ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΟΥΝ ΤΙΣ ΣΠΟΥΔΕΣ ΜΑΣ?

ΘΑ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΟΥΝ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ?

ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΣΗ/ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΑ… ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

 

Για τη νίκη της απεργίας, για την υπεράσπιση του Πανεπιστημίου

Του Άρη Σπουρδαλάκη 

Μετά από δέκα εβδομάδες απεργιακών κινητοποιήσεων των διοικητικών υπαλλήλων, η προχθεσινή απόφαση της Συγκλήτου σε ένα βαθμό μας ξαφνιάζει, τουλάχιστον εκ πρώτης όψεως. Άλλωστε, όσοι/ες συμμετείχαν ή στήριζαν αυτόν τον αγώνα, είχαμε συνηθίσει την Σύγκλητο να παίρνει αποφάσεις που ακροβατούσαν στο χώρο του «ναι μεν, αλλά» για την απεργία, προσπαθώντας πάντα να ισορροπήσουν μεταξύ της πίεσης των αγωνιζόμενων αλλά και των ίδιων των προβλημάτων από τη μια, και της λοιδορίας των διάφορων εκπροσώπων της κυβέρνησης από την άλλη, η οποία μάλιστα να εκφραζόταν ακόμα και από μέλη της ίδιας της Συγκλήτου.  Τι άλλαξε λοιπόν;

Φαίνεται πως, αυτή τη φορά, τα σύμβολα έπαιξαν κυρίαρχο ρόλο. Αυτό είναι το μόνο βέβαιο συμπέρασμα που μπορεί να βγει όταν τα ίδια μέλη της Συγκλήτου, που απειλούσαν τους απεργούς και τους αλληλέγγυους με τον εισαγγελέα, δηλώνουν τώρα ότι αρνούνται να κάνουν μάθημα υπό την προστασία της ΕΛΑΣ. Αυτό είναι επίσης το μόνο συμπέρασμα που μπορεί να βγει από το γεγονός ότι  γενικές συνελεύσεις σε σχολές οι οποίες ποτέ δεν είχαν απαρτία, από τις δηλώσεις του υπουργού περί «εφαρμογής της νομιμότητας», πήραν αποφάσεις κατάληψης και έμπρακτης στήριξης του αγώνα των διοικητικών. Μπορεί η γιορτή του Πολυτεχνείου να μην έχει πια το ίδιο βάρος για πολλούς, ο συμβολισμός όμως της αστυνομίας να εξασφαλίζει την ακαδημαϊκή διαδικασία επιτιθέμενη στις πύλες (οποιουδήποτε) πανεπιστημίου δεν χωνεύεται εύκολα, ακόμα και για το ανθρώπους που λίγο ενδιαφέρονται για τις τύχες του τελευταίου.

Αφού λοιπόν επιβεβαιώσαμε για άλλη μια φορά την «διττή φύση» και των πανεπιστημιακών θεσμών (και ανθρώπων), τι πρέπει να κάνουμε εμείς από δω και πέρα για να νικήσουμε; Αρκεί άραγε ο αρνητικός αυτός συμβολισμός και μία παραίτηση από την Σύγκλητο για να αποτρέψει μία επιστράτευση ή/και εισβολή της αστυνομίας στα δύο μεγαλύτερα πανεπιστήμια της χώρας;  Δυστυχώς, αναστοχαζόμενοι/ες το πολύ πρόσφατο παρελθόν μίας κυβέρνησης που επιβάλλει διαρκώς την βαρβαρότητα μέσω του αυταρχισμού, η απάντηση θα πρέπει να είναι πως όχι. Άλλωστε το όποιο πολιτικό κόστος μίας αστυνομικής εισβολής δεν είναι κατανάγκην μεγαλύτερο από το-χιλιοειπομένο πια- χαμένο εξάμηνο (αλήθεια, σε πιο πανεπιστήμιο θα γίνει το εξάμηνο που δεν θα χαθεί;).  Εμείς λοιπόν πώς καλούμαστε να απαντήσουμε;

Πέρα από τα προφανή δηλαδή την υλική, ηθική και κυρίως πολιτική στήριξη των ίδιων των απεργών, τώρα που τα πράγματα δυσκολεύουν, κύριο μέλημά μας πρέπει να είναι τόσο η αξιοποίηση των συμβόλων που μας προσφέρει ο αντίπαλος, όσο και η δημιουργία νέων καταστάσεων και νέων συμβόλων, πάντα με σκοπό την μέγιστη συσπείρωση ανθρώπων που νοιάζονται πραγματικά για το πανεπιστήμιο. Επόμενο μέλημά μας, λοιπόν, μετά και την προχθεσινή κίνηση της Συγκλήτου του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου, θα πρέπει να είναι η συσπείρωση  των φοιτητών και των φοιτητριών και η ενίσχυση του πόλου αντίστασης που έχει δημιουργηθεί μεσα στις σχολές ήδη απο την πλευρά των απεργών, αλλά και απο την πλευρά της Συγκλήτου (σε ένα βαθμό). Και αν καταφέρουμε ο παράγοντας αυτός, ο παράγοντας των φοιτητών και της νέας γενιάς, που είναι και ο πιο επικίνδυνος, να βγεί δυναμικά στο προσκήνιο υπερβαίνοντας το επιχείρημα και το φόβο του χαμένου εξαμήνου, σίγουρα θα είμαστε πιο κοντά σε μια σημαντική νίκη για τους απεργούς διοικητικούς και για το ίδιο το πανεπιστήμιο και ταυτόχρονα σε μια τεράστιας σημασίας ήττα για τον Αρβανιτόπουλο και τη μνημονιακή κυβέρνηση.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όλα τα παραπάνω αποτελούν ταυτόχρονα και μια μάχη στο ιδεολογικό επίπεδο. Θα πρέπει πλέον να θέσουμε ξεκάθαρο τον στόχο, που δεν είναι άλλος από το να πείσουμε την κοινωνία ότι υπάρχουν κάποια αγαθά που δεν μπορούν να λειτουργήσουν με λογιστικούς όρους κέρδους ή απλώς σαν μία ακόμη επιχείρηση. Ότι ο ρόλος ενός πανεπιστημίου, ενός νοσοκομείο ή οποιουδήπουτε δημόσιου οργανισμού, δεν είναι να παράγει κέρδος ή πλεονασματικούς προυπολογισμούς, αλλά να εξυπηρετεί (και να διευρύνει άλλοτε) τις κοινωνικές ανάγκες. Αυτός είναι λοιπόν και ο βασικός τρόπος για να κερδίσουμε. Να μην αφήνουμε τους από πάνω να κυβερνούν όπως θέλουν και να πείσουμε τους από κάτω να μη θέλουν να κυβερνηθούν όπως πριν.  Με γνώμονα, πάντα, τη συνολική ανατροπή.

(αναδημοσίευση από www.rednotebook.gr)

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ: Γιατί η σχολή άνοιξε «κανονικά» και όχι κανονικά…

(Η δημοσίευση στο left.gr)

Με έκπληξη παρακολουθήσαμε σήμερα αρκετά δελτία ειδήσεων να ασχολούνται με το ότι άνοιξε η σχολή Πολιτικών Μηχανικών του ΕΜΠ και γίνονται μαθήματα των πρωτοετών και εξετάσεις κανονικά. Αρχικά, να εκφράσουμε την ιδιαίτερη χαρά μας, που, επιτέλους, 10 εβδομάδες μετά, τα «αντικειμενικά» ΜΜΕ ασχολούνται με το τόσο σοβαρό θέμα των πανεπιστημίων. Δυστυχώς, όμως, νιώθουμε την υποχρέωση να τα καλέσουμε να επανεξετάσουν αν θέλουν τις πηγές πληροφόρησής τους, καθότι μόνο κανονική δεν ήταν η σημερινή λειτουργία της σχολής. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι το λάθος τους αυτό ήταν πλήρως συμπτωματικό και δεν κρύβει κανενός είδους σκοπιμότητα και να τους παροτρύνουμε να επανεξετάσουν τις συνθέσεις των πάνελ στις εκπομπές τους και στα ρεπορτάζ τους. Το μόνο αληθές που εντοπίσαμε στα δελτία τους είναι ότι στη χτεσινή μαζικότατη Γενική Συνέλευση του Φοιτητικού Συλλόγου Πολιτικών Μηχανικών ΕΜΠ υπερψηφίστηκε το πλαίσιο της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ (παράταξη της Νέας Δημοκρατίας στα πανεπιστήμια) για ανοιχτή σχολή. Παρ΄όλα αυτά, οφείλουμε να διευκρινίσουμε ορισμένα γεγονότα, προκειμένου να αποκαταστήσουμε την αλήθεια:

  1. Αρχικά να τονίσουμε ότι την περασμένη εβδομάδα η σχολή Πολιτικών Μηχανικών τελούσε υπό κατάληψη (όπως και οι υπόλοιπες οκτώ σχολές του ΕΜΠ), αλά παρ΄όλα αυτά κανένας μεγαλοδημοσιογράφος δεν έκανε έστω και μια μικρή αναφορά. Άραγε, ο ΦΣΠΜ χαρακτηρίζεται ως μειοψηφία και ανάξιος αναφοράς όταν έχει αγωνιστική απόφαση και ως πλειοψηφία όταν ανοίγει η σχολή;
  2. Να υπογραμμίσουμε ότι για πρακτικούς λόγους (όχι επειδή οι εργαζόμενοι εμποδίζουν τον κόσμο να εισέλθει στο ίδρυμα, αλλά επειδή απεργούν στο σύνολό τους) κανένας δεν μπορεί να διασφαλίσει την ομαλή διεξαγωγή της εξεταστικής και των μαθημάτων. Ούτε ο πρύτανης προσωπικά, ούτε η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ.
  3. Δεν αναρτήθηκε καμία ανακοίνωση ότι εκκινούν τα μαθήματα για τους πρωτοετείς φοιτητές με αποτέλεσμα πάρα πολλοί συμφοιτητές μας και ειδικά εκείνοι που βρίσκονται στην περιφέρεια αυτές τις μέρες (ναι εκείνοι για τους οποίους τόσο κόπτονταν τα ΜΜΕ ότι πληρώνουν νοίκια και δεν αντέχουν άλλο τις κλειστές σχολές) να μην ενημερωθούν ώστε να προσέλθουν στη σχολή.
  4. Οι εξετάσεις πραγματοποιήθηκαν κατά τύχη, εφόσον, λόγω της αβεβαιότητας που επικρατεί, αλλά και της αναλγησίας της διοίκησης, η προσέλευση ήταν τόσο χαμηλή, που χρησιμοποιήθηκαν ελάχιστες αίθουσες άρα «καλύφθηκαν» οι αντικειμενικές δυσκολίες, που υπό άλλες συνθήκες, θα καθιστούσαν τη διεξαγωγή των εξετάσεων αδύνατη.
  5. Πραγματοποιήθηκε το ένα από τα δύο μαθήματα που, σύμφωνα με το πρόγραμμα που ποτέ δεν επικαιροποιήθηκε, θα διδάσκονταν στο πρώτο έτος καθότι δεν είχαν ενημερωθεί οι αντίστοιχοι διδάσκοντες. Χρειάζεται να αναφέρουμε ότι αυτό ήταν δουλειά της γραμματείας, η οποία την επομένη των απολύσεων θα είναι αποδεκατισμένη;

Η κατάσταση αυτή μάλλον δε θυμίζει σε τίποτα το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, το ανώτατο τεχνολογικό ίδρυμα της χώρας, του οποίου, σύμφωνα με τα αντικειμενικά ΜΜΕ, η διεθνής φήμη και το κύρος θίγονταν ανεπανόρθωτα τις τελευταίες 10 εβδομάδες όπου παρέμενε κλειστό. Ποιος όμως έχει φέρει το ίδρυμα σε αυτή την κατάσταση; Μήπως οι «μειοψηφίες» που μέσα από μαζικές συνελεύσεις στηρίζουν τους απεργούς; Μήπως οι καθηγητές που και αυτοί απεργούσαν για 7 εβδομάδες; Ή, μήπως η κυβέρνηση, που επιλέγει τη διάλυση των πανεπιστημίων, με μοναδικό επιχείρημα ότι είναι μνημονιακή δέσμευση; Και αν ορίζουμε κάτι ως μειοψηφία, η αντίστοιχη  «πλειοψηφία» ποια είναι άραγε; Οι 25 χιλιάδες ηλεκτρονικές υπογραφές που μαζεύτηκαν μέσα από μια διάτρητη διαδικασία (ο καθένας με ένα τυχαίο όνομα και Mail μπορούσε να υπογράψει); Τα, με μεγάλη επιείκια, 50 άτομα που ανταποκρίθηκαν στη κάλεσμα της Τετάρτης σε βουβή διαμαρτυρία στα προπύλαια; Οι ΟΝΝΕΔίτες που βγαίνουν στα πάνελ και κρύβουν την ιδιότητά τους; Και πού είχε εκφραστεί αυτή η «πλειοψηφία» τόσο καιρό; Την προηγούμενη εβδομάδα, πώς αυτή η πλειοψηφία μειοψήφισε στη ΓΣ του ΣΦΠΜ; Και τώρα, για να μπορέσει να γίνει και επίσημα πλειοψηφία, γιατί η ΔΑΠ επέλεξε να αποποιηθεί την ταυτότητά της, ως κυβερνητική παράταξη και να δηλώσει ότι διαφωνεί με τις απολύσεις; Μήπως, πράγματι, οι περισσότεροι φοιτητές διαφωνούν με τα νέα μέτρα στα πανεπιστήμια;

Τα πανεπιστήμια αν ανοίξουν με τους εργαζόμενους απολυμένους δε θα είναι πλέον Πανεπιστήμια.

Δε θα αφήσουμε να απολυθεί κανένας εργαζόμενος, δε θα αφήσουμε να υποβαθμιστεί το μέλλον μας, δε θα αφήσουμε να γίνουν τα πανεπιστήμια επιχειρήσεις. Απαντάμε ξεκάθαρα πως την ευθύνη για τα κλειστά πανεπιστήμια, για τις ανωμαλίες στις λειτουργίες τους την έχει μόνο ένας:

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΝΔ-ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ-ΣΦΑΓΕΑΣ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

ΕΓΚΕΛΑΔΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ-ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΕΝΟΤΗΤΑ

Κείμενο Συμβολής Εγκέλαδου για τη ΓΣ της 11/11

Πολυτεχνείο: 40 χρόνια πριν

Τίποτα από όσα γνωρίσαμε και θεωρήσαμε δεδομένα κατά τη διάρκεια της μεταπολιτευτικής Ελλάδας δε θα ήταν πραγματικότητα, εαν δεν είχε προηγηθεί ο αγώνας του Πολυτεχνείου το Νοέμβρη του ’73. Το Πολυτεχνείο έχει αποτελέσει το σύμβολο της αντίστασης για την ελληνική κοινωνία. Το σύμβολο του αγώνα για δημοκρατία και ελευθερία. Το απάνθισμα του αίματος, των δακρύων και των ποιημάτων για μια ζωή χωρίς δυνάστες, χωρίς καταπιεστές. Για μια ζωή χωρίς βασανιστήρια και φόβο. Για μια ζωή με «ήλιο» και με αξιοπρέπεια.

Ήταν εκείνα τα χρόνια, τα μαύρα χρόνια της Χούντας. Τα χρόνια που οι φασίστες με αρχηγό τον Παπαδόπουλο είχαν πάρει πραξικοπηματικά τα ηνία της χώρας, μπροστά στον «κίνδυνο» του εκδημοκρατισμού της κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Μπροστά στον κίνδυνο οι «από πάνω» να χάσουν τα προνόμιά τους. Ήταν τότε που οι αγωνιζόμενες τάξεις πάλευαν λυσσαλέα για καλύτερες συνθήκες ζωής, για καλύτερες εργασιακές σχέσεις. Τότε που όλοι ήταν πεπεισμένοι και γεμάτοι από την ελπίδα ότι οι εργατικοί αγώνες μπορούν να κερδίσουν!

Σε μια τέτοια ανελεύθερη περίοδο, απέναντι στο φασισμό και στη σκοταδιστική δεξιά που τον στήριζε, όρθωσαν το ανάστημά τους οι φοιτητές του Πολυτεχνείου. Ξεκίνησε από μια μικρή ομάδα αποφασισμένων «τρελών». Τρελών που διψούσαν για ελευθερία! Από εκείνους τους παλαβούς, τις δήθεν «μειοψηφίες». Η κατάληψη πήρε γρήγορα μαζικά χαρακτηριστικά. Κόσμος προσέρεε συνέχεια στο Πολυτεχνείο. Έγινε το σημείο αναφοράς των αγωνιζόμενων τάξεων, των υποτελών, των καταπιεσμένων! Κατάφερε να κάνει αυτό που είχε αποτύχει μέχρι τότε να κάνει η Ελληνική κοινωνία: Να σπάσει το φόβο! Να κλειστεί στο Πολυτεχνείο και να βροντοφωνάξει: «ΨΩΜΙ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»!

Ψωμί: Το αυτονόητο αίτημα για το δικαίωμα στη ζωή, τη δουλειά και την αξιοπρέπεια.

Παιδεία: Η ανάγκη για μια παιδεία για όλους, χωρίς ταξικούς φραγμούς. Μια παιδεία με κοινωνικό πρόσημο. Μια παιδεία που θα επιτρέπει στην κοινωνία να παράγει κριτικά σκεπτόμενους ανθρώπους. Το καλύτερο αντίδοτο στο φασισμό και τη μισαλλοδοξία!

Ελευθερία: Το όνειρο κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου, από την αρχή της ιστορίας μας. Από τους απελευθερωτικούς αγώνες του ΕΑΜ, την παρισινή κομμούνα και τη ρώσικη επανάσταση, μέχρι το Πολυτεχνείο, τη Χιλή και τους Ζαπατίστας, οι λαοί διψούσαν για ελευθερία. Ο άνθρωπος είναι φύσει επαναστάτης! Είναι ζωτική του ανάγκη να παίρνει στα χέρια του τη ζωή του.

Η αντίδραση των κυρίαρχων δεν άργησε να έρθει. Η ιστορία γνωστή. Η πύλη γκρεμίστηκε από το τανκ. Οι επίσημα καταγεγραμμένοι νεκροί έφτασαν τους 23 (γίνεται λόγος και για πολύ περισσότερους). Τα συνθήματα σταμάτησαν, τα τραγούδια σώπασαν, οι ήρωες έπεσαν στο χώμα. Παρ΄όλα αυτά, η νίκη δεν άργησε να έρθει. Η παρακαταθήκη που άφησε η εξέγερση του Πολυτεχνείου έβαλε ταφόπλακα στη Χούντα του Παπαδόπουλου. Η δημοκρατία είχε νικήσει, πριν καν τα τανκς ρίξουν την Πύλη!

40 χρόνια μετά

Η ιστορία, δυστυχώς, επαναλαμβάνεται. Οι μνημονιακές νεοφιλελεύθερες πολιτικές έχουν τσακίσει κάθε εργατικό δικαίωμα, κάθε ελευθερία, έχουν εκφυλίσει κάθε δημοκρατικό κεκτημένο. Η κυβέρνηση Σαμαρά, με τη βία των ΜΑΤ, καταστέλλει κάθε ελεύθερη φωνή, κάθε αγωνιζόμενο τμήμα της κοινωνίας. Τα κατώτερα και μεσαία στρώματα έχουν φτωχοποιηθεί δραματικά. Ο κόσμος εξωθείται στην εξαθλίωση και την ανέχεια. Η ανεργία μαστίζει τη νέα γενιά, η οποία φαίνεται να έχει χάσει το όραμά της. Φαίνεται σαν να μην έχει τραγούδια να τραγουδήσει.

Η Δημόσια περιουσία πωλείται έναντι πινακίου φακής στους έχοντες. Τα λιμάνια, οι ΔΕΚΟ, ο φυσικός πλούτος, τα πανεπιστήμια εκχωρούνται στους ιδιώτες. Ό,τι, δηλαδή, έχτισε με κόπο ο ελληνικός λαός, έρχονται οι εγχώριες και ευρωπαϊκές οικονομικές και πολιτικές ελίτ, να του το πάρουν ετσιθελικά. Η ΕΡΤ, με όλη την ιστορία της και την πολιτισμική συνεισφορά της σωπαίνει με ένα προεδρικό διάταγμα που δεν πήρε ποτέ την έγκριση της βουλής.

 Η ακροδεξιά ατζέντα της μνημονιακής κυβέρνησης εκτυλίσσεται στο πλήρες φάσμα της. Οι αδύναμοι και αυτοί που δεν έχουν φωνή βρίσκονται στο στόχαστρο. Οι μετανάστες, σαν ο πιο αδύναμος κρίκος αυτής της αλυσίδας διώκονται και κλείνονται σε σύγχρονα «Άουσβιτς». Σε κέντρα καταναγκαστικών εργασιών, όπου στιβάζονται ανά δεκάδες σε άθλιες συνθήκες, σαν σύγχρονοι σκλάβοι.

Οι συνεχιστές του Παπαδόπουλου, οι χρυσαβγίτες (δε θα χρησιμοποιήσουμε ποτέ το γράμμα ύψιλον, η αΥγή ανήκει στην κοινωνία, στους αγωνιστές, στην αριστερά), πατούν πάνω σε αυτό το εύφορο έδαφος για να σπείρουν το σκοταδισμό και τη μισαλλοδοξία πάνω από την ελληνική κοινωνία. Εκβιάζουν, τραμπουκίζουν, προσπαθούν να τσακίσουν κάθε εργατικό αγώνα, ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ! Στοχοποιούν και αυτοί τους αδύναμους και τους αγωνιστές, για να μην αντικρύσουμε τον πραγματικό εχθρό. Το μεγάλο κεφάλαιο και τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ! Προσπαθούν να μας πείσουν ότι ο εχθρός έχει πατρίδα και χρώμα!

Οι αγωνιστές στοχοποιούνται με την ανιστόρητη θεωρία των δύο άκρων. Αλήθεια, από πότε η αμυντική βία των υποτελών μπορεί να εξισωθεί με τη βία του κράτους; Με τη βία των τραπεζιτών όταν υφαρπάζουν την περιουσία των πολιτών; Με τη βία των ΜΑΤ; Με τη βία των φασιστών έναντι των αδυνάμων; Με τη βία της φτώχειας, της ανέχειας και της ανεργίας; Από πότε η αντίσταση στη λεηλασία του περιβάλλοντος θεωρείται άκρο; Από πότε το να σηκώνεις κεφάλι είναι ακραίο; Αν τα πράγματα είναι έτσι, τότε στην κοινωνία που θέλουν να χτίσουν, δηλώνουμε ευθαρσώς ότι θα είμαστε το άκρο. Θα αναλάβουμε με περηφάνια να δομήσουμε το άκρο που μας αναλογεί. Να ενώσουμε τη φωνή μας με όλους τους υποτελείς, με όλους τους καταπιεσμένους!

Θα γίνουμε αυτοί που θα στηρίζουν με νύχια και με δόντια κάθε διαφορετική φωνή, κάθε ζωντανό αντιπαράδειγμα του κόσμου που οραματιζόμαστε. Από τη ΒΙΟΜΕ, όπου οι εργάτες έχουν πάρει ένα εργοστάσιο στα χέρια τους και το λειτουργούν χωρίς αφεντικά και τις Σκουριές της Χαλκιδικής, όπου οι ντόπιοι, σα σύγχρονοι γαλάτες παλεύουν τον αυταρχισμό και τη λεηλασία της φύσης! Από την αυτοδιαχειριζόμενη ΕΡΤ, που για 6 μήνες υπήρξε πραγματικά δημόσια, αληθινά ελεύθερη και ανοιχτή για την κοινωνία και πρόσφατα έκλεισε με την εισβολή των ΜΑΤ, μέχρι την ηρωική εννιάμηνη απεργία των Χαλυβουργών. Από τον νικηφόρο αγώνα των τριακοσίων μεταναστών στην Υπατία, μέχρι τις μαζικές διαδηλώσεις και τις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες των πλατειών τους συντάγματος! Από τους αγώνες για αξιοπρέπεια σε κάθε γωνιά της χώρας, μέχρι τους αγώνες για το δικαίωμα στην πόλη, την ενέργεια, την εκπαίδευση, την υγεία και τις μεταφορές! Θα τσακίζουμε το φασισμό όπου κι αν αυτός φυτρώνει! Σε κάθε γειτονιά σε κάθε χώρο εργασίας, σε κάθε σχολή! Θα προστατέψουμε τη δημοκρατία από το δικό τους άκρο με κάθε κόστος!

Η κατάσταση στο ΕΜΠ

Σε όλη αυτή την κατάσταση τα πανεπιστήμια δεν έχουν μείνει αλώβητα. Η επίθεση στα ιδρύματα έχει ξεκινήσει ήδη από τα πρώτα μνημόνια. Υποχρηματοδότηση, απαξίωση, συκοφαντία, ιδιωτικοποίηση, είναι το τετράπτυχο της κυβέρνησης! Αφού, λοιπόν, κουρεύτηκαν τα αποθεματικά των ιδρυμάτων και μειώθηκε δραστικά η κρατική τους χρηματοδότηση, η κυβέρνηση ξεκίνησε μία επίμονη προσπάθεια να τα συκοφαντεί και να τα απαξιώνει. Έτσι, επιστρατεύοντας τα πάντα πρόθυμα συστημικά ΜΜΕ, προσπάθησε να πείσει τον κόσμο, ότι πρέπει τα ιδρύματα επιτέλους να περάσουν στα χέρια των ιδιωτών. Μίλησαν για πλεονάζον προσωπικό, για σπατάλες και για αριστερές μειοψηφίες που λυμαίνονται το πανεπιστήμιο. Έτσι, ύστερα από τους αντιδραστικούς νόμους Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου και το «σχέδιο Αθηνά», που άνοιγαν το δρόμο για την εισαγωγή των ιδιωτών στα πανεπιστήμια, ύστερα από τη διάλυση της δωρεάν σίτισης και στέγασης, ύστερα από την αδυναμία πολλών ιδρυμάτων να καλύψουν τις βασικές ανάγκες τους, ύστερα από το κόψιμο πολλών συγγραμμάτων που υπό κανονικές συνθήκες διανέμονταν δωρεάν, μετά και από την κατάργηση του ασύλου και την εισβολή των ΜΑΤ σε κάτω Πολυτεχνείο και ΑΣΟΕΕ, αποφάσισαν ότι από στο ΕΜΠ και σε άλλα 7 ιδρύματα πλεονάζει προσωπικό και πλέον στο ίδρυμα κινδυνεύουν με απόλυση ή διαθεσιμότητα 399 εργαζόμενοι, ποσοστό που αγγίζει το 50% των εργαζομένων του ιδρύματος.

Ποια είναι όμως η αλήθεια για το ΕΜΠ;

Η αλήθεια είναι ότι στο ίδρυμα όχι μόνο δεν πλεονάζει προσωπικό, αλλά μάλιστα υπάρχει έλλειψη! Το παραπάνω αποδεικνύουν τόσο οι εκθέσεις της ίδιας της διοίκησης του ΕΜΠ, όσο και δείκτες (πχ. Λόγος εργαζομένων ιδρύματος, ανά αριθμού φοιτητών του ιδρύματος), όταν αυτοί συγκριθούν με πανεπιστήμια του εξωτερικού, που υποτίθεται το υπουργείο τα θέτει ως πρότυπα. Η αλήθεια είναι, ότι ο υπουργός διατείνεται ότι το ΕΜΠ δε φυλάσσεται σωστά, αλλά αντί να προσλάβει περισσότερους φύλακες, αποφασίζει να τους απολύσει όλους και να αναθέσει τη φύλαξη σε ιδιωτικές εταιρείες. Μήπως αυτό γίνεται αμιγώς για λόγους μισθολογικού κόστους; Η αλήθεια είναι, ότι η Σχολή Πολιτικών Μηχανικών ΕΜΠ, που υποτίθεται ότι είχε ανίκανους και πλεονάζοντες εργαζόμενους, είχε καταφέρει να βρίσκεται στην 25η θέση παγκοσμίως και στην 7η στην Ευρώπη, σύμφωνα με τα δικά τους κριτήρια πάντα: αυτά της αγοράς και της «ανταγωνιστικότητας», λες και αυτά τα κριτήρια είναι ικανά να ποσοτικοποιήσουν την ποιότητα της γνώσης που παρέχεται στη σχολή. Η αλήθεια είναι, ότι αν το πρόβλημα του υπουργείου ήταν τα «βύσματα», τότε θα απέλυε μόνο αυτά και στη θέση τους θα έπαιρνε άλλους εργαζόμενους με τον ίδιο μισθό. Αντ΄αυτού, χρησιμοποιεί τον τρόπο των προσλήψεων (με μέσο ή χωρίς) μόνο προσχηματικά, για να διχάσει την κοινή γνώμη και να εκμεταλλευτεί τον κοινωνικό αυτοματισμό. Η αλήθεια είναι ότι η ελληνική δικαιοσύνη δεν έκρινε καταχρηστική την απεργία των διοικητικών υπαλλήλων, αλλά μόνο παράνομη, για τυπικούς λόγους που ξεπερνούνται εύκολα!  Η αλήθεια είναι ότι η Γραμματεία της σχολής, τα εργαστήρια και η βιβλιοθήκη δε θα μπορούν να λειτουργήσουν την επομένη των απολύσεων! Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση θέλει να διαλύσει το δημόσιο ΕΜΠ, για να το εκχωρήσει σε ιδιώτες!

Οι εργαζόμενοι, έχουν ξεκινήσει εδώ και δέκα εβδομάδες έναν αγώνα ενάντια στις απολύσεις. Δεν πρόκειται όμως απλά για έναν αγώνα για την εργασία και την αξιοπρεπή ζωή. Είναι ένας αγώνας που καλούμαστε να δώσουμε ακόμα περισσότερο οι ίδιοι/ες φοιτητές/ριες υπερασπιζόμενοι/ες τη δημόσια και δωρεάν παιδεία. Γιατί η διαθεσιμότητα των διοικητικών υπαλλήλων ανοίγει το δρόμο για ένα νέο «σχέδιο Αθηνά 2», για τη συγχώνευση σχολών και τμημάτων, τον κατακερματισμό των πτυχίων, την επιβολή διδάκτρων, τη μείωση των μελών ΔΕΠ κατά 40%. Και όλα αυτά μέσα σε ολοένα και πιο αυταρχικές δομές διοίκησης του ιδρύματος, με την κατάργηση των Τμημάτων και τη λειτουργία του Συμβουλίου του Ιδρύματος. Ακόμα περισσότερο καλούμαστε να εμπλουτίσουμε αυτόν τον αγώνα και με τις δικές μας διεκδικήσεις, όπως την εξασφάλιση σίτισης, στέγασης και συγγραμμάτων σύμφωνα με τις ανάγκες μας.

Ο αγώνας αυτός προκειμένου να είναι νικηφόρος θα πρέπει σε πρώτο επίπεδο να διατηρηθεί η ενότητα των εργαζομένων του πανεπιστημίου και να ηττηθεί η λογική της «ανθρωποφαγίας» που επιβάλει η κυβέρνηση. Είναι ένας αγώνας για την αξιοπρέπεια όλων μας και τη διασφάλιση του δικαιώματός για δημόσια παιδεία, σε μια συγκυρία που οι μνημονιακές κυβερνήσεις ενοχοποιούν και επιτίθενται σε οτιδήποτε δημόσιο. Αυτός ο αγώνας λοιπόν θα πρέπει να γίνει υπόθεση ενός πλατιού πανεκπαιδευτικού μετώπου και ολόκληρης της αγωνιζόμενης κοινωνίας για ανατροπή της κυβέρνησης για αξιοπρέπεια και δημοκρατία.

 

Και η δική μας αντιπρόταση;

Θεωρούμε ότι χρέος όλων αυτών που αντιλαμβάνονται τα παραπάνω είναι να δημιουργήσουν τη δική τους αντιπρόταση για το πανεπιστήμιο. Να σκιαγραφήσουν το πανεπιστήμιο που ονειρεύονται: Το Πανεπιστήμιο των Αναγκών τους. Ένα πανεπιστήμιο, δηλαδή, το οποίο θα είναι δημοκρατικό, δημόσιο και δωρεάν. Ένα πανεπιστήμιο, για όλους, αλλά και για όλα. Ένα πανεπιστήμιο που θα βγάζει κριτικά σκεπτόμενους επιστήμονες, με κοινωνικές ευαισθησίες. Θα είναι ένα ίδρυμα το οποίο δε θα αντιλαμβάνεται τη γνώση ως εμπόρευμα, αλλά ως αγαθό. Όπου η έρευνα δε θα γίνεται με βάση τις ανάγκες της αγοράς και το τι μπορεί να είναι κερδοφόρο, αλλά με βάση τις ανάγκες της κοινωνίας και του περιβάλλοντος. Όπου οι φοιτητές θα αντιλαμβάνονται τη σχολή τους όχι ως κάτι το αποστειρωμένο από την ελληνική κοινωνία, αλλά ως ένα ζωντανό κοινωνικό χώρο, χώρο πολιτικοποίησης και ανταλλαγής ιδεών και απόψεων, χώρο πολιτισμού. Ένα πανεπιστήμιο που θα προσφέρει δωρεάν σίτιση και στέγαση σε κάθε φοιτητή που το έχει ανάγκη. Και τέλος, ένα πανεπιστήμιο που θα αξιολογείται από τον ίδιο το φοιτητικό κόσμο, από την ίδια την πανεπιστημιακή κοινότητα, με κριτήρια που θα θέτουν οι ίδιοι οι φοιτητές και όχι οι «θεές αγορές».

Ένα τέτοιο πανεπιστήμιο όμως είναι εντελώς αντιπαραθετικό με τον κόσμο που οι κυρίαρχοι σχεδιάζουν για εμάς. Επομένως, πρέπει να αντιληφθούμε ότι η μάχη για το πανεπιστήμιο των αναγκών μας, περνά μέσα από τη μάχη για τη συνολικότερη ανατροπή στην κοινωνία. Είναι χρέος της γενιάς μας να τους ανατρέψουμε! Είναι δικαίωμά μας να ονειρευόμαστε και να προσπαθούμε ήδη από σήμερα να χτίζουμε μια καλύτερη κοινωνία, ένα καλύτερο αύριο!

Ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να τραγουδάμε τα τραγούδια του ηρωικού παρελθόντος. Ήρθε η ώρα να συνθέσουμε τα δικά μας τραγούδια! Εκείνα, που θα αφηγούνται το μέλλον όπως ακριβώς το οραματιζόμαστε! Εκείνα, που θα πιάνουν το νήμα από εκεί που το άφησαν τα παιδιά του Πολυτεχνείου: τον αγώνα για «ΨΩΜΙ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»! Αυτή τη στιγμή δε συγκρούονται δύο άκρα, αλλά δύο κόσμοι!

Ή ΕΜΕΙΣ Ή ΑΥΤΟΙ!  Μπορούμε και ΠΡΕΠΕΙ να τους ανατρέψουμε!

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΑΛΛΙΩΣ!

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ-ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΕΓΚΕΛΑΔΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΓΣ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ 11/11

Όλοι έχουμε ακούσει την τελευταία εβδομάδα σχετικά με τις «αποφάσεις» του συλλόγου μελών ΔΕΠ του πολυτεχνείου. Το μόνο γεγονός το οποίο γνωστοποιείται είναι ότι οι καθηγητές προς χάριν διάσωσης του εξαμήνου επέλεξαν να λήξουν την απεργία τους παύοντας με αυτόν τον τρόπο να στηρίζουν τους απολυόμενους διοικητικούς υπάλληλους. Δημιουργείται επομένως μία ψευδής εικόνα ως προς τις προθέσεις των ΔΕΠ. Η πραγματικότητα είναι ότι στην προλεχθείσα συνέλευση το κομμάτι του συλλόγου όπου στήριζε επί τόσες εβδομάδες την απεργία δεν οπισθοχώρησε από τις θέσεις του αλλά συμμετείχαν στην διαδικασία άτομα εγκάθετοι τις κυβέρνησης (πολλοί από τους οποίους ήταν αποσπασμένοι σε υπουργεία) όπου έκαναν την εμφάνιση τους μαζικά για να σπάσουν την απεργία. Παρόλη την μεθόδευση η ψηφοφορία κατέληξε σε 114 υπέρ 104 κατά πράγμα το οποίο λίγο γίνεται γνωστό. Εν συνεχεία η σύγκλητος δεν είχε απαρτία και δεν πραγματοποιήθηκε επομένως δεν έχουν επικυρωθεί τυπικά οι οποιαδήποτε αποφάσεις της λειτουργίας του πολυτεχνείου.

Στα πλαίσια της σχολής μας από την Πέμπτη έχουν πραγματοποιηθεί τρία ΔΣ. Στο πρώτο υπογράφηκε από όλες τις δυνάμεις του συλλόγου καμία αναγνώριση για τις λειτουργίες της σχολής Δευτέρα και Τρίτη και κάλεσμα για συνέλευση την Τρίτη μετά από προτροπή της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Το δεύτερο ΔΣ συγκαλέστηκε ύστερα από πρωτοβουλία φοιτητών του 5ου έτους για παραπομπή της εξεταστικής τον Φλεβάρη, πρόταση η οποία απορρίφθηκε από την ΔΑΠ με την αιτιολογία του κινδύνου απώλειας αυτής λόγο αβέβαιης κατάστασης. Το τρίτο ΔΣ καλέστηκε από την ΔΑΠ για αλλαγή της συνέλευσης σε Δευτέρα μία ώρα πριν την ανακοίνωση του προγράμματος της εξεταστικής η οποία ξεκινάει την Τρίτη. Η συμπεριφορά της καθιστά ξεκάθαρη την προσπάθεια μεθόδευσης της διαδικασίας της συνέλευσης από μέρους της δημιουργώντας έτσι ευνοϊκούς για αυτή συσχετισμούς και μη προάγοντας τον διάλογο, όπως πράττει η παράταξη της ΔΑΠ εδώ και 10 εβδομάδες.

Παρά την απόφαση των μελών ΔΕΠ και την πίεση που δέχονται από το υπουργείο και τα ΜΜΕ οι εργαζόμενοι συνεχίζουν τις κινητοποιήσεις με νέα συνέλευση την Δευτέρα. Αναφορικά με την προσπάθεια του κ. Αρβανιτόπουλου να εκδικασθεί η απεργία ως παράνομη και καταχρηστική κρίθηκε μόνο παράνομη ως προς κάποια τεχνικά ζητήματα που θα ξεπεραστούν αλλά αναγνωρίζεται το δικαίωμα της απεργίας. Επίσης κατά την συνεδρίαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για τα ασφαλιστικά μέτρα το μόνο επιχείρημα το οποίο παρατέθηκε από τον νομικό εκπρόσωπο του υπουργείου ήταν ότι οι διαθεσιμότητες είναι μνημονιακή υποχρέωση. Καταρρίπτεται επομένως οποιαδήποτε επιχειρηματολογία περί πλεονάζουσων θέσεων, αξιολογήσεων των ΑΕΙ και όλα τα υπόλοιπα ψευδή δεδομένα από πλευράς κυβέρνησης. Πρέπει να τονιστεί επίσης ότι οποιαδήποτε και να είναι η απόφαση του υπουργείου και του ΣτΕ ο αγώνας για την δημόσια παιδεία είναι πολιτικός δεν είναι νομικός και η έκβασή του θα κριθεί από την δυναμικότητα και τη συνέχιση των κινητοποιήσεων.

Παρά την κρισιμότητά της κατάστασης η διοίκηση της σχολής αποφάσισε την διεξαγωγή εξεταστικής εκδίδοντας και το ανάλογο πρόγραμμα απόφαση η οποία υπονομεύει άμεσα τον αγώνα του ευρύτερου Πολυτεχνείου.

Έχοντας μεταφέρει τις τελευταίες εξελίξεις καλούμε όλους τους συναδέλφους στην συνέλευση της Δευτέρας ώρα 12:30 στα αμφιθέατρα 1,2 έχοντας κατά νου ότι αποτελεί το πιο κομβικό σημείο για την αντιμετώπιση της κατάστασης αυτής αλλά και της προσπάθειας μας ενάντια στον εκφυλισμό των δομών του συλλόγου μας. Ας μην ξεχνάμε ότι είναι πάγια τακτική των ΜΜΕ και της κυβέρνησης να προσπαθούν να πετύχουν τεχνητούς διχασμούς μέσω της προπαγάνδας. Η έκφανση αυτής της πολιτικής στων χώρο των πανεπιστημίων είναι το δίπολο ανοικτή/κλειστή σχολή ενώ το πραγματικό διακύβευμα είναι η υπεράσπιση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας, η υπεράσπιση του δικαιώματός όλης της κοινωνίας για μια αξιοπρεπή διαβίωση εδώ και τώρα.

Αρβανιτόπουλε άκου το καλά, κανένας εργαζόμενος χωρίς δουλειά

(για τον ακτιβισμό της Αριστερής Ενότητας Αθήνας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο)

Βίντεο και φωτογραφίες από το left.gr

Ανακοίνωση της Αριστερής Ενότητας

Έξω από τον «φανταστικό κόσμο» της κυβέρνησης και του «success story» η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική: η ανάκαμψη που ευαγγελίζονται στην κυβέρνηση δεν είναι τίποτα άλλο παρά οι δύο εκατομμύρια άνεργοι (στους νέους τα νούμερα αγγίζουν το 70%), το τσάκισμα των μισθών και των συντάξεων και μια καταστροφική πολιτική που παρασέρνει τα πάντα στο πέρασμά της.

Η συνολική επίθεση που εξαπολύει η κυβέρνηση τα τελευταία 3 χρόνια ενάντια στην κοινωνία, εξειδικεύεται στην τριτοβάθμια εκπαίδευση με τον νόμο Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου και το σχέδιο Αθηνά. Η εν εξελίξει εκπαιδευτική αναδιάρθρωση/μεταρρύθμιση, που προχωρά συναντώντας την αντίσταση της ακαδημαϊκής κοινότητας τόσο στη διαδικασία συγκρότησης των Συμβουλίων Διοίκησης πέρυσι το φθινόπωρο (όπου τελικά εκλέχθηκαν με ηλεκτρονική ψηφοφορία-πλήρως απονομιμοποιημένα) όσο και στην συγχώνευση τμημάτων και σχολών και την επανασχεδίαση του ακαδημαϊκού χάρτη για ΑΕΙ-ΤΕΙ με το σχέδιο Αθηνά, στοχεύει τώρα στην συρρίκνωση του διοικητικού προσωπικού των πανεπιστημίων και ΤΕΙ με την απόλυση 1.349 διοικητικών υπαλλήλων από 8 μεγάλα ιδρύματα της χώρας, με κυρίως πληττόμενα το ΕΚΠΑ και το ΕΜΠ. Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στην 9η εβδομάδα απεργίας των διοικητικών υπαλλήλων που διεκδικούν να μην γίνει καμία απόλυση καθότι είναι σαφές πως χωρίς τους εργαζόμενους τα πανεπιστήμια δεν μπορούν να λειτουργήσουν.

Ο αγώνας των διοικητικών υπαλλήλων είναι αγώνας όλων για το δημόσιο πανεπιστήμιο, ενάντια στην προσπάθεια διάλυσης και ισοπέδωσής του από την κυβέρνηση, είναι αγώνας ολόκληρης της κοινωνίας ενάντια στην εξαθλίωση των ζωών μας και πρέπει να νικήσει. Δεν περιμένουμε τον επόμενο αγώνα για να πέσουμε ηρωικά άλλη μια φορά. Μαζί με τους διοικητικούς παλεύουμε κι εμείς, για αξιοπρεπείς σπουδές, ενάντια στη διάλυση της φοιτητικής μέριμνας, με την εντεινόμενη υποχρηματοδότηση, ενάντια σ’ ένα πανεπιστήμιο – επιχείρηση.

Εμείς λέμε όχι!

Θα συνεχίσουμε να διεκδικούμε και να οραματιζόμαστε ένα Δημόσιο και Δωρεάν Πανεπιστήμιο όπου η γνώση και η ακαδημαϊκή έρευνα θα παράγονται με γνώμονα τις κοινωνικές ανάγκες, και όχι τα κέρδη των επιχειρήσεων, το Πανεπιστήμιο των αναγκών μας. Ένα Δημόσιο και Δωρεάν Πανεπιστήμιο που θα διοικείται από τους καθηγητές, τους φοιτητές και τους εργαζόμενους του και όχι από managers. Ένα Πανεπιστήμιο με γείωση στην κοινωνία που θα υπηρετεί το κοινωνικό σύνολο και θα αποτελεί, όχι χώρο στείρας μάθησης, άλλα ένα ζωντανό κοινωνικό χώρο αμφισβήτησης και δημιουργίας.

Στον μονόδρομο της ατομικής λύσης, εμείς προτάσσουμε τους Συλλογικούς Αγώνες!

Όλοι και όλες στη γενική απεργία την Τετάρτη 6/11 – Στις 11:00 στο Μουσείο