Κείμενο Συμβολής Εγκέλαδου για τη ΓΣ της 11/11

Πολυτεχνείο: 40 χρόνια πριν

Τίποτα από όσα γνωρίσαμε και θεωρήσαμε δεδομένα κατά τη διάρκεια της μεταπολιτευτικής Ελλάδας δε θα ήταν πραγματικότητα, εαν δεν είχε προηγηθεί ο αγώνας του Πολυτεχνείου το Νοέμβρη του ’73. Το Πολυτεχνείο έχει αποτελέσει το σύμβολο της αντίστασης για την ελληνική κοινωνία. Το σύμβολο του αγώνα για δημοκρατία και ελευθερία. Το απάνθισμα του αίματος, των δακρύων και των ποιημάτων για μια ζωή χωρίς δυνάστες, χωρίς καταπιεστές. Για μια ζωή χωρίς βασανιστήρια και φόβο. Για μια ζωή με «ήλιο» και με αξιοπρέπεια.

Ήταν εκείνα τα χρόνια, τα μαύρα χρόνια της Χούντας. Τα χρόνια που οι φασίστες με αρχηγό τον Παπαδόπουλο είχαν πάρει πραξικοπηματικά τα ηνία της χώρας, μπροστά στον «κίνδυνο» του εκδημοκρατισμού της κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Μπροστά στον κίνδυνο οι «από πάνω» να χάσουν τα προνόμιά τους. Ήταν τότε που οι αγωνιζόμενες τάξεις πάλευαν λυσσαλέα για καλύτερες συνθήκες ζωής, για καλύτερες εργασιακές σχέσεις. Τότε που όλοι ήταν πεπεισμένοι και γεμάτοι από την ελπίδα ότι οι εργατικοί αγώνες μπορούν να κερδίσουν!

Σε μια τέτοια ανελεύθερη περίοδο, απέναντι στο φασισμό και στη σκοταδιστική δεξιά που τον στήριζε, όρθωσαν το ανάστημά τους οι φοιτητές του Πολυτεχνείου. Ξεκίνησε από μια μικρή ομάδα αποφασισμένων «τρελών». Τρελών που διψούσαν για ελευθερία! Από εκείνους τους παλαβούς, τις δήθεν «μειοψηφίες». Η κατάληψη πήρε γρήγορα μαζικά χαρακτηριστικά. Κόσμος προσέρεε συνέχεια στο Πολυτεχνείο. Έγινε το σημείο αναφοράς των αγωνιζόμενων τάξεων, των υποτελών, των καταπιεσμένων! Κατάφερε να κάνει αυτό που είχε αποτύχει μέχρι τότε να κάνει η Ελληνική κοινωνία: Να σπάσει το φόβο! Να κλειστεί στο Πολυτεχνείο και να βροντοφωνάξει: «ΨΩΜΙ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»!

Ψωμί: Το αυτονόητο αίτημα για το δικαίωμα στη ζωή, τη δουλειά και την αξιοπρέπεια.

Παιδεία: Η ανάγκη για μια παιδεία για όλους, χωρίς ταξικούς φραγμούς. Μια παιδεία με κοινωνικό πρόσημο. Μια παιδεία που θα επιτρέπει στην κοινωνία να παράγει κριτικά σκεπτόμενους ανθρώπους. Το καλύτερο αντίδοτο στο φασισμό και τη μισαλλοδοξία!

Ελευθερία: Το όνειρο κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου, από την αρχή της ιστορίας μας. Από τους απελευθερωτικούς αγώνες του ΕΑΜ, την παρισινή κομμούνα και τη ρώσικη επανάσταση, μέχρι το Πολυτεχνείο, τη Χιλή και τους Ζαπατίστας, οι λαοί διψούσαν για ελευθερία. Ο άνθρωπος είναι φύσει επαναστάτης! Είναι ζωτική του ανάγκη να παίρνει στα χέρια του τη ζωή του.

Η αντίδραση των κυρίαρχων δεν άργησε να έρθει. Η ιστορία γνωστή. Η πύλη γκρεμίστηκε από το τανκ. Οι επίσημα καταγεγραμμένοι νεκροί έφτασαν τους 23 (γίνεται λόγος και για πολύ περισσότερους). Τα συνθήματα σταμάτησαν, τα τραγούδια σώπασαν, οι ήρωες έπεσαν στο χώμα. Παρ΄όλα αυτά, η νίκη δεν άργησε να έρθει. Η παρακαταθήκη που άφησε η εξέγερση του Πολυτεχνείου έβαλε ταφόπλακα στη Χούντα του Παπαδόπουλου. Η δημοκρατία είχε νικήσει, πριν καν τα τανκς ρίξουν την Πύλη!

40 χρόνια μετά

Η ιστορία, δυστυχώς, επαναλαμβάνεται. Οι μνημονιακές νεοφιλελεύθερες πολιτικές έχουν τσακίσει κάθε εργατικό δικαίωμα, κάθε ελευθερία, έχουν εκφυλίσει κάθε δημοκρατικό κεκτημένο. Η κυβέρνηση Σαμαρά, με τη βία των ΜΑΤ, καταστέλλει κάθε ελεύθερη φωνή, κάθε αγωνιζόμενο τμήμα της κοινωνίας. Τα κατώτερα και μεσαία στρώματα έχουν φτωχοποιηθεί δραματικά. Ο κόσμος εξωθείται στην εξαθλίωση και την ανέχεια. Η ανεργία μαστίζει τη νέα γενιά, η οποία φαίνεται να έχει χάσει το όραμά της. Φαίνεται σαν να μην έχει τραγούδια να τραγουδήσει.

Η Δημόσια περιουσία πωλείται έναντι πινακίου φακής στους έχοντες. Τα λιμάνια, οι ΔΕΚΟ, ο φυσικός πλούτος, τα πανεπιστήμια εκχωρούνται στους ιδιώτες. Ό,τι, δηλαδή, έχτισε με κόπο ο ελληνικός λαός, έρχονται οι εγχώριες και ευρωπαϊκές οικονομικές και πολιτικές ελίτ, να του το πάρουν ετσιθελικά. Η ΕΡΤ, με όλη την ιστορία της και την πολιτισμική συνεισφορά της σωπαίνει με ένα προεδρικό διάταγμα που δεν πήρε ποτέ την έγκριση της βουλής.

 Η ακροδεξιά ατζέντα της μνημονιακής κυβέρνησης εκτυλίσσεται στο πλήρες φάσμα της. Οι αδύναμοι και αυτοί που δεν έχουν φωνή βρίσκονται στο στόχαστρο. Οι μετανάστες, σαν ο πιο αδύναμος κρίκος αυτής της αλυσίδας διώκονται και κλείνονται σε σύγχρονα «Άουσβιτς». Σε κέντρα καταναγκαστικών εργασιών, όπου στιβάζονται ανά δεκάδες σε άθλιες συνθήκες, σαν σύγχρονοι σκλάβοι.

Οι συνεχιστές του Παπαδόπουλου, οι χρυσαβγίτες (δε θα χρησιμοποιήσουμε ποτέ το γράμμα ύψιλον, η αΥγή ανήκει στην κοινωνία, στους αγωνιστές, στην αριστερά), πατούν πάνω σε αυτό το εύφορο έδαφος για να σπείρουν το σκοταδισμό και τη μισαλλοδοξία πάνω από την ελληνική κοινωνία. Εκβιάζουν, τραμπουκίζουν, προσπαθούν να τσακίσουν κάθε εργατικό αγώνα, ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ! Στοχοποιούν και αυτοί τους αδύναμους και τους αγωνιστές, για να μην αντικρύσουμε τον πραγματικό εχθρό. Το μεγάλο κεφάλαιο και τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ! Προσπαθούν να μας πείσουν ότι ο εχθρός έχει πατρίδα και χρώμα!

Οι αγωνιστές στοχοποιούνται με την ανιστόρητη θεωρία των δύο άκρων. Αλήθεια, από πότε η αμυντική βία των υποτελών μπορεί να εξισωθεί με τη βία του κράτους; Με τη βία των τραπεζιτών όταν υφαρπάζουν την περιουσία των πολιτών; Με τη βία των ΜΑΤ; Με τη βία των φασιστών έναντι των αδυνάμων; Με τη βία της φτώχειας, της ανέχειας και της ανεργίας; Από πότε η αντίσταση στη λεηλασία του περιβάλλοντος θεωρείται άκρο; Από πότε το να σηκώνεις κεφάλι είναι ακραίο; Αν τα πράγματα είναι έτσι, τότε στην κοινωνία που θέλουν να χτίσουν, δηλώνουμε ευθαρσώς ότι θα είμαστε το άκρο. Θα αναλάβουμε με περηφάνια να δομήσουμε το άκρο που μας αναλογεί. Να ενώσουμε τη φωνή μας με όλους τους υποτελείς, με όλους τους καταπιεσμένους!

Θα γίνουμε αυτοί που θα στηρίζουν με νύχια και με δόντια κάθε διαφορετική φωνή, κάθε ζωντανό αντιπαράδειγμα του κόσμου που οραματιζόμαστε. Από τη ΒΙΟΜΕ, όπου οι εργάτες έχουν πάρει ένα εργοστάσιο στα χέρια τους και το λειτουργούν χωρίς αφεντικά και τις Σκουριές της Χαλκιδικής, όπου οι ντόπιοι, σα σύγχρονοι γαλάτες παλεύουν τον αυταρχισμό και τη λεηλασία της φύσης! Από την αυτοδιαχειριζόμενη ΕΡΤ, που για 6 μήνες υπήρξε πραγματικά δημόσια, αληθινά ελεύθερη και ανοιχτή για την κοινωνία και πρόσφατα έκλεισε με την εισβολή των ΜΑΤ, μέχρι την ηρωική εννιάμηνη απεργία των Χαλυβουργών. Από τον νικηφόρο αγώνα των τριακοσίων μεταναστών στην Υπατία, μέχρι τις μαζικές διαδηλώσεις και τις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες των πλατειών τους συντάγματος! Από τους αγώνες για αξιοπρέπεια σε κάθε γωνιά της χώρας, μέχρι τους αγώνες για το δικαίωμα στην πόλη, την ενέργεια, την εκπαίδευση, την υγεία και τις μεταφορές! Θα τσακίζουμε το φασισμό όπου κι αν αυτός φυτρώνει! Σε κάθε γειτονιά σε κάθε χώρο εργασίας, σε κάθε σχολή! Θα προστατέψουμε τη δημοκρατία από το δικό τους άκρο με κάθε κόστος!

Η κατάσταση στο ΕΜΠ

Σε όλη αυτή την κατάσταση τα πανεπιστήμια δεν έχουν μείνει αλώβητα. Η επίθεση στα ιδρύματα έχει ξεκινήσει ήδη από τα πρώτα μνημόνια. Υποχρηματοδότηση, απαξίωση, συκοφαντία, ιδιωτικοποίηση, είναι το τετράπτυχο της κυβέρνησης! Αφού, λοιπόν, κουρεύτηκαν τα αποθεματικά των ιδρυμάτων και μειώθηκε δραστικά η κρατική τους χρηματοδότηση, η κυβέρνηση ξεκίνησε μία επίμονη προσπάθεια να τα συκοφαντεί και να τα απαξιώνει. Έτσι, επιστρατεύοντας τα πάντα πρόθυμα συστημικά ΜΜΕ, προσπάθησε να πείσει τον κόσμο, ότι πρέπει τα ιδρύματα επιτέλους να περάσουν στα χέρια των ιδιωτών. Μίλησαν για πλεονάζον προσωπικό, για σπατάλες και για αριστερές μειοψηφίες που λυμαίνονται το πανεπιστήμιο. Έτσι, ύστερα από τους αντιδραστικούς νόμους Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου και το «σχέδιο Αθηνά», που άνοιγαν το δρόμο για την εισαγωγή των ιδιωτών στα πανεπιστήμια, ύστερα από τη διάλυση της δωρεάν σίτισης και στέγασης, ύστερα από την αδυναμία πολλών ιδρυμάτων να καλύψουν τις βασικές ανάγκες τους, ύστερα από το κόψιμο πολλών συγγραμμάτων που υπό κανονικές συνθήκες διανέμονταν δωρεάν, μετά και από την κατάργηση του ασύλου και την εισβολή των ΜΑΤ σε κάτω Πολυτεχνείο και ΑΣΟΕΕ, αποφάσισαν ότι από στο ΕΜΠ και σε άλλα 7 ιδρύματα πλεονάζει προσωπικό και πλέον στο ίδρυμα κινδυνεύουν με απόλυση ή διαθεσιμότητα 399 εργαζόμενοι, ποσοστό που αγγίζει το 50% των εργαζομένων του ιδρύματος.

Ποια είναι όμως η αλήθεια για το ΕΜΠ;

Η αλήθεια είναι ότι στο ίδρυμα όχι μόνο δεν πλεονάζει προσωπικό, αλλά μάλιστα υπάρχει έλλειψη! Το παραπάνω αποδεικνύουν τόσο οι εκθέσεις της ίδιας της διοίκησης του ΕΜΠ, όσο και δείκτες (πχ. Λόγος εργαζομένων ιδρύματος, ανά αριθμού φοιτητών του ιδρύματος), όταν αυτοί συγκριθούν με πανεπιστήμια του εξωτερικού, που υποτίθεται το υπουργείο τα θέτει ως πρότυπα. Η αλήθεια είναι, ότι ο υπουργός διατείνεται ότι το ΕΜΠ δε φυλάσσεται σωστά, αλλά αντί να προσλάβει περισσότερους φύλακες, αποφασίζει να τους απολύσει όλους και να αναθέσει τη φύλαξη σε ιδιωτικές εταιρείες. Μήπως αυτό γίνεται αμιγώς για λόγους μισθολογικού κόστους; Η αλήθεια είναι, ότι η Σχολή Πολιτικών Μηχανικών ΕΜΠ, που υποτίθεται ότι είχε ανίκανους και πλεονάζοντες εργαζόμενους, είχε καταφέρει να βρίσκεται στην 25η θέση παγκοσμίως και στην 7η στην Ευρώπη, σύμφωνα με τα δικά τους κριτήρια πάντα: αυτά της αγοράς και της «ανταγωνιστικότητας», λες και αυτά τα κριτήρια είναι ικανά να ποσοτικοποιήσουν την ποιότητα της γνώσης που παρέχεται στη σχολή. Η αλήθεια είναι, ότι αν το πρόβλημα του υπουργείου ήταν τα «βύσματα», τότε θα απέλυε μόνο αυτά και στη θέση τους θα έπαιρνε άλλους εργαζόμενους με τον ίδιο μισθό. Αντ΄αυτού, χρησιμοποιεί τον τρόπο των προσλήψεων (με μέσο ή χωρίς) μόνο προσχηματικά, για να διχάσει την κοινή γνώμη και να εκμεταλλευτεί τον κοινωνικό αυτοματισμό. Η αλήθεια είναι ότι η ελληνική δικαιοσύνη δεν έκρινε καταχρηστική την απεργία των διοικητικών υπαλλήλων, αλλά μόνο παράνομη, για τυπικούς λόγους που ξεπερνούνται εύκολα!  Η αλήθεια είναι ότι η Γραμματεία της σχολής, τα εργαστήρια και η βιβλιοθήκη δε θα μπορούν να λειτουργήσουν την επομένη των απολύσεων! Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση θέλει να διαλύσει το δημόσιο ΕΜΠ, για να το εκχωρήσει σε ιδιώτες!

Οι εργαζόμενοι, έχουν ξεκινήσει εδώ και δέκα εβδομάδες έναν αγώνα ενάντια στις απολύσεις. Δεν πρόκειται όμως απλά για έναν αγώνα για την εργασία και την αξιοπρεπή ζωή. Είναι ένας αγώνας που καλούμαστε να δώσουμε ακόμα περισσότερο οι ίδιοι/ες φοιτητές/ριες υπερασπιζόμενοι/ες τη δημόσια και δωρεάν παιδεία. Γιατί η διαθεσιμότητα των διοικητικών υπαλλήλων ανοίγει το δρόμο για ένα νέο «σχέδιο Αθηνά 2», για τη συγχώνευση σχολών και τμημάτων, τον κατακερματισμό των πτυχίων, την επιβολή διδάκτρων, τη μείωση των μελών ΔΕΠ κατά 40%. Και όλα αυτά μέσα σε ολοένα και πιο αυταρχικές δομές διοίκησης του ιδρύματος, με την κατάργηση των Τμημάτων και τη λειτουργία του Συμβουλίου του Ιδρύματος. Ακόμα περισσότερο καλούμαστε να εμπλουτίσουμε αυτόν τον αγώνα και με τις δικές μας διεκδικήσεις, όπως την εξασφάλιση σίτισης, στέγασης και συγγραμμάτων σύμφωνα με τις ανάγκες μας.

Ο αγώνας αυτός προκειμένου να είναι νικηφόρος θα πρέπει σε πρώτο επίπεδο να διατηρηθεί η ενότητα των εργαζομένων του πανεπιστημίου και να ηττηθεί η λογική της «ανθρωποφαγίας» που επιβάλει η κυβέρνηση. Είναι ένας αγώνας για την αξιοπρέπεια όλων μας και τη διασφάλιση του δικαιώματός για δημόσια παιδεία, σε μια συγκυρία που οι μνημονιακές κυβερνήσεις ενοχοποιούν και επιτίθενται σε οτιδήποτε δημόσιο. Αυτός ο αγώνας λοιπόν θα πρέπει να γίνει υπόθεση ενός πλατιού πανεκπαιδευτικού μετώπου και ολόκληρης της αγωνιζόμενης κοινωνίας για ανατροπή της κυβέρνησης για αξιοπρέπεια και δημοκρατία.

 

Και η δική μας αντιπρόταση;

Θεωρούμε ότι χρέος όλων αυτών που αντιλαμβάνονται τα παραπάνω είναι να δημιουργήσουν τη δική τους αντιπρόταση για το πανεπιστήμιο. Να σκιαγραφήσουν το πανεπιστήμιο που ονειρεύονται: Το Πανεπιστήμιο των Αναγκών τους. Ένα πανεπιστήμιο, δηλαδή, το οποίο θα είναι δημοκρατικό, δημόσιο και δωρεάν. Ένα πανεπιστήμιο, για όλους, αλλά και για όλα. Ένα πανεπιστήμιο που θα βγάζει κριτικά σκεπτόμενους επιστήμονες, με κοινωνικές ευαισθησίες. Θα είναι ένα ίδρυμα το οποίο δε θα αντιλαμβάνεται τη γνώση ως εμπόρευμα, αλλά ως αγαθό. Όπου η έρευνα δε θα γίνεται με βάση τις ανάγκες της αγοράς και το τι μπορεί να είναι κερδοφόρο, αλλά με βάση τις ανάγκες της κοινωνίας και του περιβάλλοντος. Όπου οι φοιτητές θα αντιλαμβάνονται τη σχολή τους όχι ως κάτι το αποστειρωμένο από την ελληνική κοινωνία, αλλά ως ένα ζωντανό κοινωνικό χώρο, χώρο πολιτικοποίησης και ανταλλαγής ιδεών και απόψεων, χώρο πολιτισμού. Ένα πανεπιστήμιο που θα προσφέρει δωρεάν σίτιση και στέγαση σε κάθε φοιτητή που το έχει ανάγκη. Και τέλος, ένα πανεπιστήμιο που θα αξιολογείται από τον ίδιο το φοιτητικό κόσμο, από την ίδια την πανεπιστημιακή κοινότητα, με κριτήρια που θα θέτουν οι ίδιοι οι φοιτητές και όχι οι «θεές αγορές».

Ένα τέτοιο πανεπιστήμιο όμως είναι εντελώς αντιπαραθετικό με τον κόσμο που οι κυρίαρχοι σχεδιάζουν για εμάς. Επομένως, πρέπει να αντιληφθούμε ότι η μάχη για το πανεπιστήμιο των αναγκών μας, περνά μέσα από τη μάχη για τη συνολικότερη ανατροπή στην κοινωνία. Είναι χρέος της γενιάς μας να τους ανατρέψουμε! Είναι δικαίωμά μας να ονειρευόμαστε και να προσπαθούμε ήδη από σήμερα να χτίζουμε μια καλύτερη κοινωνία, ένα καλύτερο αύριο!

Ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να τραγουδάμε τα τραγούδια του ηρωικού παρελθόντος. Ήρθε η ώρα να συνθέσουμε τα δικά μας τραγούδια! Εκείνα, που θα αφηγούνται το μέλλον όπως ακριβώς το οραματιζόμαστε! Εκείνα, που θα πιάνουν το νήμα από εκεί που το άφησαν τα παιδιά του Πολυτεχνείου: τον αγώνα για «ΨΩΜΙ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»! Αυτή τη στιγμή δε συγκρούονται δύο άκρα, αλλά δύο κόσμοι!

Ή ΕΜΕΙΣ Ή ΑΥΤΟΙ!  Μπορούμε και ΠΡΕΠΕΙ να τους ανατρέψουμε!

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΑΛΛΙΩΣ!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s