Για τη νίκη της απεργίας, για την υπεράσπιση του Πανεπιστημίου

Του Άρη Σπουρδαλάκη 

Μετά από δέκα εβδομάδες απεργιακών κινητοποιήσεων των διοικητικών υπαλλήλων, η προχθεσινή απόφαση της Συγκλήτου σε ένα βαθμό μας ξαφνιάζει, τουλάχιστον εκ πρώτης όψεως. Άλλωστε, όσοι/ες συμμετείχαν ή στήριζαν αυτόν τον αγώνα, είχαμε συνηθίσει την Σύγκλητο να παίρνει αποφάσεις που ακροβατούσαν στο χώρο του «ναι μεν, αλλά» για την απεργία, προσπαθώντας πάντα να ισορροπήσουν μεταξύ της πίεσης των αγωνιζόμενων αλλά και των ίδιων των προβλημάτων από τη μια, και της λοιδορίας των διάφορων εκπροσώπων της κυβέρνησης από την άλλη, η οποία μάλιστα να εκφραζόταν ακόμα και από μέλη της ίδιας της Συγκλήτου.  Τι άλλαξε λοιπόν;

Φαίνεται πως, αυτή τη φορά, τα σύμβολα έπαιξαν κυρίαρχο ρόλο. Αυτό είναι το μόνο βέβαιο συμπέρασμα που μπορεί να βγει όταν τα ίδια μέλη της Συγκλήτου, που απειλούσαν τους απεργούς και τους αλληλέγγυους με τον εισαγγελέα, δηλώνουν τώρα ότι αρνούνται να κάνουν μάθημα υπό την προστασία της ΕΛΑΣ. Αυτό είναι επίσης το μόνο συμπέρασμα που μπορεί να βγει από το γεγονός ότι  γενικές συνελεύσεις σε σχολές οι οποίες ποτέ δεν είχαν απαρτία, από τις δηλώσεις του υπουργού περί «εφαρμογής της νομιμότητας», πήραν αποφάσεις κατάληψης και έμπρακτης στήριξης του αγώνα των διοικητικών. Μπορεί η γιορτή του Πολυτεχνείου να μην έχει πια το ίδιο βάρος για πολλούς, ο συμβολισμός όμως της αστυνομίας να εξασφαλίζει την ακαδημαϊκή διαδικασία επιτιθέμενη στις πύλες (οποιουδήποτε) πανεπιστημίου δεν χωνεύεται εύκολα, ακόμα και για το ανθρώπους που λίγο ενδιαφέρονται για τις τύχες του τελευταίου.

Αφού λοιπόν επιβεβαιώσαμε για άλλη μια φορά την «διττή φύση» και των πανεπιστημιακών θεσμών (και ανθρώπων), τι πρέπει να κάνουμε εμείς από δω και πέρα για να νικήσουμε; Αρκεί άραγε ο αρνητικός αυτός συμβολισμός και μία παραίτηση από την Σύγκλητο για να αποτρέψει μία επιστράτευση ή/και εισβολή της αστυνομίας στα δύο μεγαλύτερα πανεπιστήμια της χώρας;  Δυστυχώς, αναστοχαζόμενοι/ες το πολύ πρόσφατο παρελθόν μίας κυβέρνησης που επιβάλλει διαρκώς την βαρβαρότητα μέσω του αυταρχισμού, η απάντηση θα πρέπει να είναι πως όχι. Άλλωστε το όποιο πολιτικό κόστος μίας αστυνομικής εισβολής δεν είναι κατανάγκην μεγαλύτερο από το-χιλιοειπομένο πια- χαμένο εξάμηνο (αλήθεια, σε πιο πανεπιστήμιο θα γίνει το εξάμηνο που δεν θα χαθεί;).  Εμείς λοιπόν πώς καλούμαστε να απαντήσουμε;

Πέρα από τα προφανή δηλαδή την υλική, ηθική και κυρίως πολιτική στήριξη των ίδιων των απεργών, τώρα που τα πράγματα δυσκολεύουν, κύριο μέλημά μας πρέπει να είναι τόσο η αξιοποίηση των συμβόλων που μας προσφέρει ο αντίπαλος, όσο και η δημιουργία νέων καταστάσεων και νέων συμβόλων, πάντα με σκοπό την μέγιστη συσπείρωση ανθρώπων που νοιάζονται πραγματικά για το πανεπιστήμιο. Επόμενο μέλημά μας, λοιπόν, μετά και την προχθεσινή κίνηση της Συγκλήτου του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου, θα πρέπει να είναι η συσπείρωση  των φοιτητών και των φοιτητριών και η ενίσχυση του πόλου αντίστασης που έχει δημιουργηθεί μεσα στις σχολές ήδη απο την πλευρά των απεργών, αλλά και απο την πλευρά της Συγκλήτου (σε ένα βαθμό). Και αν καταφέρουμε ο παράγοντας αυτός, ο παράγοντας των φοιτητών και της νέας γενιάς, που είναι και ο πιο επικίνδυνος, να βγεί δυναμικά στο προσκήνιο υπερβαίνοντας το επιχείρημα και το φόβο του χαμένου εξαμήνου, σίγουρα θα είμαστε πιο κοντά σε μια σημαντική νίκη για τους απεργούς διοικητικούς και για το ίδιο το πανεπιστήμιο και ταυτόχρονα σε μια τεράστιας σημασίας ήττα για τον Αρβανιτόπουλο και τη μνημονιακή κυβέρνηση.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όλα τα παραπάνω αποτελούν ταυτόχρονα και μια μάχη στο ιδεολογικό επίπεδο. Θα πρέπει πλέον να θέσουμε ξεκάθαρο τον στόχο, που δεν είναι άλλος από το να πείσουμε την κοινωνία ότι υπάρχουν κάποια αγαθά που δεν μπορούν να λειτουργήσουν με λογιστικούς όρους κέρδους ή απλώς σαν μία ακόμη επιχείρηση. Ότι ο ρόλος ενός πανεπιστημίου, ενός νοσοκομείο ή οποιουδήπουτε δημόσιου οργανισμού, δεν είναι να παράγει κέρδος ή πλεονασματικούς προυπολογισμούς, αλλά να εξυπηρετεί (και να διευρύνει άλλοτε) τις κοινωνικές ανάγκες. Αυτός είναι λοιπόν και ο βασικός τρόπος για να κερδίσουμε. Να μην αφήνουμε τους από πάνω να κυβερνούν όπως θέλουν και να πείσουμε τους από κάτω να μη θέλουν να κυβερνηθούν όπως πριν.  Με γνώμονα, πάντα, τη συνολική ανατροπή.

(αναδημοσίευση από www.rednotebook.gr)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s