Monthly Archives: Δεκέμβριος 2013

Παρότι προσπάθησα, δεν τα κατάφερα φέτος να είμαι καλό παιδάκι, ελπίζω του χρόνου!

Πέρυσι, παραμονές του Ευτυχισμένον το Νέον Έτος, υποσχέθηκα να είμαι καλό παιδάκι. Νομίζω δεν τα κατάφερα και φταίω εγώ και μόνο εγώ

 Της Άννας Χατζησοφιά (αναδημοσίευση από rednotebook)

Βασικά φταίω γιατί είμαι ζηλιάρης. Η μαμά γέννησε αδελφάκι το Πάσχα των Ελλήνων Πάσχα που μας πέρασε, και ευτυχώς ήταν Μεγάλο Σάββατο και είχαμε μια δικαιολογία στη γειτονιά που δεν σουβλίσαμε τον παραδοσιακό οβελία στο φούρνο, κι όχι γιατί είμαστε νεόφτωχοι, αλλά γιατί γεννήσαμε κυρά μου.

Η κυρά μου, είναι η αποπάνω του δεύτερου που έχει λίπος, λέει ο μπαμπάς, και αγόρασε σόμπα πέλετ, γιατί πετρέλαιο κι αυτόν τον χειμώνα δεν βάλαν στην πολυκατοικία μας. Τώρα γιατί ο μπαμπάς λέει ότι έχει λίπος δεν ξέρω, βασικά είναι κοκαλιάρα, αν και κάθε μέρα ψωνίζει από αυτόν τον καινούργιο φούρνο απέναντι, τον ένα από τους πέντε που άνοιξαν φέτος.

Εγώ, αυτό που ξεφυτρώνουν παντού φούρνοι δεν το καταλαβαίνω, γιατί ο θείος μου λέει ότι πολλοί στερούνται ακόμα και το ψωμί. Μάλλον θα τα αγοράζουν όλα τα ψωμιά αυτοί που δεν το στερούνται, σαν την αποπάνω, γιατί αλλιώς δεν εξηγείται. Αλλά μια μέρα που το είπα στην αποπάνω, μου είπε ότι ο θείος μου είναι αναρχοκομμούνι.

Ο θείος μου είναι αστροφυσικός αλλά δουλεύει ντελίβερι σε φούρνο, γιατί είναι αδιόριστος, αν και επιτυχών του ΑΣΕΠ. Δεν ξέρω τι θα πει αυτό το αδιόριστος, μάλλον άλλη λέξη για το  αναρχοκομμούνι θα είναι, συμφραζόμενο που θα έλεγε η δασκάλα (ή συνηρημένο; δεν είμαι σίγουρος), κι αυτό το ΑΣΕΠ πολύ ύποπτο μου κάνει. Πάντως, ευτυχώς που έγινε ντελίβερι, γιατί μέχρι πέρυσι ζούσε από την κουτσουρεμένη σύνταξη του παππού, αλλά φέτος μας άφησε χρόνους. Όχι η σύνταξη, ο παππούς μας άφησε χρόνους, αλλά αυτά πάνε πακέτο, που λέει και η Χατζηβασιλείου.

Η κηδεία του παππού κόστισε την βάφτιση του αδελφού μου, και κηδεία και βαφτίσια δεν τα σηκώνει η τσέπη μας, γιατί η μαμά δεν μπορεί ακόμα να δουλέψει και όλα πάνε στο γάλα του βρέφους.

Όταν λέμε όλα, εννοούμε το επίδομα ανεργίας του μπαμπά, οπότε καταλαβαίνετε, δυο παγωτά μόνο έφαγα όλο το καλοκαίρι, και οπότε καταλαβαίνετε, ζήλευα τον νεογέννητο αδελφούλη, οπότε καταλαβαίνετε γιατί λέω ότι δεν είμαι καλό παιδάκι.

Η δασκάλα μου είπε ότι είναι φυσιολογικό να νιώθω έτσι φθόνος, κι ότι δεν φταίει το βρέφος, μου είπε, αλλά ο καπιταλισμός βρε ηλίθιε.

Έχουμε καινούργια δασκάλα φέτος, εσείς θυμάστε εκείνη την περσινή που μας έλεγε ότι τα μνημόνια μας τα εφάρμοσαν γιατί δεν ήμασταν καλοί μαθητές και δεν κάναμε τα μαθήματά μας. Αυτή την κυρία, την περσινή, την βγάλαν σε κάτι που λέγεται διασημότητα νομίζω, και φέραν μία άλλη, ωρομισθία. Αυτή η καινούργια κυρία η ωρομισθία, έχει θεό κάποιον Μαξ, νομίζω, που έγραψε για τους φτωχούς και μας λέει συνέχεια να σηκωθούμε από τους καναπέδες, αλλά εγώ δεν κάθομαι στον καναπέ, γιατί ο καναπές έχει γίνει κρεβάτι του θείου του αστροφυσικού-ντελιβερά.

Ο θείος μετακόμισε σπίτι μας απ΄ όταν μας άφησε χρόνους ο παππούς, γιατί το σπίτι πήγε στην θεία Κική, την κόρη του παππού, που έχει μεγαλύτερες ανάγκες, λέει, γιατί είναι απολυμένη της ΕΡΤ και έχει και τρία παιδιά Βολιώτικα, που σπουδάζουν στο Βόλο. Η θεία απολυμένη της ΕΡΤ μετακόμισε στο σπίτι του παππού για να γλιτώσει το νοίκι, αλλά τώρα βρίζει γιατί ο φόρος, λέει, και το χαράτσι της πάνε πιο πολύ. Δεν ξέρω τι είναι ο φόρος και το χαράτσι που της πάνε πιο πολύ, μάλλον ρούχα, γιατί η θεία Κική λέει στη μαμά να βγάλει τα μαύρα που έβαλε για τον παππού γιατί δεν της πάνε καθόλου, και έχει και μωρό παιδί.

Κι εμένα έχει, αλλά εμένα κανένας δεν με υπολογίζει, εκτός από την κυρία δασκάλα, που το κάνει όμως γιατί της αρέσει ο θείος μου, που ήρθε να με πάρει από το σχολείο μια μέρα που έκανα μεγάλο σαματά, και τον γνώρισε η κυρία και βγήκανε, αλλά τσακώνονται για το αν πρέπει να γυρίσουμε στην δραχμή ή όχι.

Αυτή η δραχμή μάλλον είναι χωριό, γιατί ο φίλος μου ο Κωστάκης, που οι γονείς του δεν βρίσκαν πουθενά δουλειά, γύρισε στο χωριό του. Γι΄ αυτό έκανα μεγάλο σαματά όταν δεν ήρθε μια μέρα στο σχολείο και μας το ανακοίνωσε η κυρία. Τώρα ξέρω ότι είμαι λάθος που άρχισα να ουρλιάζω και να χτυπιέμαι, γι΄ αυτό σας λέω, δεν είμαι καλό παιδάκι, αλλά ήταν ο καλύτερος φίλος μου, ήταν.

Η κυρία μου λέει θα μιλάμε στο σκάιπ, στο σπίτι όμως, στο χωριό του Κωστάκη, δεν έχει σκάιπ, αλλά να μην ανησυχώ όμως, είπε η κυρά η από πάνω η κοκαλιάρα που έχει λίπος, γιατί ο πρωθυπουργός, μέχρι του χρόνου θα έχει βάλει παντού γουάι-φάι. Ας βάλει πρώτα «φάει», είπε ο θείος μου, αλλά η αποπάνω του είπε ότι εκτός από αναρχοκομμούνι είναι και συνιστώσα.

Και καψούρης με την δασκάλα είναι, συμπληρώνω, γιατί όλο έρχεται να με πάρει από το σχολείο τάχα μου, και η δασκάλα όλο στέλνει πάμπερς για το βρέφος, γιατί πρέπει να είμαστε όλοι, λέει, αλληλέγκυοι. Εγώ ελπίζω να μην την άφησε ο θείος μου πολύ αλληλέγκυο, γιατί μας φτάνει το ένα βρέφος στην οικογένεια, να φάω κάνα παγωτό το επόμενο καλοκαίρι.

Εγώ μέχρι πέρυσι δεν πίστευα στο Άγιο Βασίλη, γιατί τα δώρα μου τα έφερνε ο μπαμπάς όταν είχε δουλειά. Αλλά φέτος πιστεύω, γιατί ο μπαμπάς έπιασε εποχική δουλειά σε ένα εμπορικό κέντρο που μετράει ανάποδα. Κάνει τον Άγιο Βασίλη. Δεν του πάει η στολή, αλλά καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή, λέει η μαμά.

Εγώ δεν συμφωνώ, γιατί υπάρχουν και δουλειές που κάνουν κακό στους ανθρώπους, όπως το να είσαι τράπεζα και να λες το δελτίο των οκτώ. Αυτή η δουλειά Τράπεζα θα πάρει το σπίτι της συμμαθήτριάς μου της Μαιρούλας, γιατί είναι κόκκινο και δεν τους αρέσει αυτό το χρώμα, και στο δελτίο των οκτώ τους είπαν μπαταχτσήδες, γι΄ αυτό σας λέω.

Αλλά το να κάνεις τον Άγιο Βασίλη  δεν είναι ντροπή, θα φέρει γάλα για το βρέφος, κι αυτό είναι το καλύτερο δώρο για μένα, γιατί μπορεί να είμαι κακό παιδάκι και ζηλιάρης αλλά το αγαπάω το αβάφτιστο, που θα του δώσουν όνομα αποφάσισαν με ονοματοθεσία, δεν ξέρω τι είναι αυτό. Μάλλον στη θέση που κάθεται θα γράψουν το όνομά του.

Το άκουσε η κυρά του δευτέρου και έφριξε, και μας είπε ότι δεν έχουμε τσίπρα απάνω μας. Και ΔΕΗ δεν έχουμε, αλλά η δουλειά ΑγιοΒασίλης του μπαμπά είναι σχεδόν τζάμπο,  και ο μιστός φτάνει μόνο για γάλα, έχει όμως ελπίδα να τον πάρουνε τις απόκριες ξανά στο πολυκατάστημα να κάνει το Χόμπιτ, γι΄ αυτό μέχρι τότε θα φωτίζουμε με το λαμπόγυαλο.

Ο θείος λέει ότι θα έπρεπε να τα κάνουμε όλα λαμπόγυαλο, αλλά για την Πρωτοχρονιά θα μας φέρουν το φως η ακτηβιστές. Δεν ξέρω που πέφτει αυτή η Ακτή Βιστές, γιατί κάτι το μωρό, κάτι η κηδεία του παππού, το καλοκαίρι που μας πέρασε δεν πήγα στην παραλία ούτε μία φορά.

Ελπίζω το καλοκαίρι του 2014 να μπορούμε να πάρουμε το βρέφος που δεν θα είναι τόσο βρέφος, και να πάμε σε καμιά παραλία και να έχουμε κανένα ευρώ να πάρουμε και κανένα παγωτό. Θα δώσω το μισό στο ονοματοθεσμένο, υπόσχομαι, αλλά σταυρώνω και τα δάχτυλα πίσω μου καλού κακού, μη σας γελάσω και πάλι.

Ο θείος μου λέει ότι μέχρι το επόμενο καλοκαίρι θα έχει γίνει η ανατροπή. Δεν ξέρω τι εννοεί, αλλά ελπίζω αυτή η ανατροπή να βγαίνει και σε χωνάκι.

Καλή χρονιά!

Advertisements

Τι έχει γίνει στα πανεπιστήμια τα τελευταία δύο χρόνια?

Έτος 2013. Μετά από μία ακόμα απροκάλυπτη επίθεση στην Δημόσια Παιδεία γίνεται πλέον σαφές για όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της ακαδημαϊκής κοινότητας πως το μέλλον της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης διαγράφεται ζοφερό. Όμως αυτή η επίθεση (διαθεσιμότητες υπαλλήλων σε καθεστώς ΙΔΑΧ,ΙΔΟΧ) δεν είναι ούτε τυχαία ούτε πρωτοφανής. Είναι μέρος μιας ευρύτερης πολιτικής για αναδιάρθρωση των πανεπιστημίων μας, οι στόχοι της οποίας είναι τρεις:

  • Δημιουργία αποφοίτων-εργαζόμενων χωρίς κατοχυρωμένα εργασιακά δικαιώματα, φτηνών και ευέλικτων με άμεση οικονομική εξάρτηση από διαδικασίες «δια βίου μάθησης».
  • Η πλήρης μετατροπή του ίδιου του πανεπιστημίου και συνολικά της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης σε πεδίο εκμετάλλευσης από τον ιδιωτικό τομέα.
  • Η συρρίκνωση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης

Διαφαίνεται επομένως ο ευρύτερος στόχος ο οποίος δεν είναι άλλος από την ιδιωτικοποίηση της παιδείας και την εργαλειακή αντιμετώπιση αυτής από τους φοιτητές σύμφωνα με τις επιταγές της συνθήκης της Μπολόνια. Πώς όμως εφαρμόζονται αυτοί οι στόχοι σε επίπεδο πολιτικής; Σε νομοθετικό επίπεδο μπορούμε να ισχυριστούμε σε γενικές γραμμές ότι οι δύο βασικοί στρατηγικοί στόχοι ήταν κομμάτι του ν. Διαμαντοπούλου (ν.4009/2011) και του συμπληρώματος αυτού, του ν. Αρβανιτόπουλου (ν.4076/2012), ενώ ο τρίτος βασικός στρατηγικός στόχος ήταν κομμάτι του «Σχεδίου Αθηνά».

Νόμος Διαμαντοπούλου

  1. Σπάσιμο των πτυχίων και εισαγωγή των πιστωτικών μονάδων. Προβλέπονται δηλαδή κύκλοι σπουδών σε 3 χρόνια (Bachelor) και 2 χρόνια (Master) αλλά ταχύρρυθμα προπτυχιακά σε 2 χρόνια, μειώνοντας το κύρος και την εκπαιδευτική αξία των πτυχίων και ανοίγοντας την πόρτα σε εισαγωγή διδάκτρων. Επίσης με τις πιστωτικές μονάδες γίνεται μία προσπάθεια ποσοτικοποίησης της γνώσης που κατακερματίζει τα εργασιακά δικαιώματα και επιτυγχάνει την περαιτέρω εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης.
  2. Εισαγωγή διατάξεων που νομιμοποιούν την ιδιοποίηση της εκπαιδευτικής διαδικασίας βάση επιχειρηματικής λογικής. Για πρώτη φορά αναγνωρίστηκε και ορίστηκε ως ένα βαθμό η ίδρυση και η λειτουργία των ιδιωτικών κολλεγίων. Επίσης θεσπίστηκε η δυνατότητα ιδιωτών να ιδρύουν και να χρηματοδοτούν έδρες, άρα και να επηρεάζουν τη δομή και το περιεχόμενο των σπουδών, να χρηματοδοτούν ερευνητικά προγράμματα προς συγκεκριμένες κατευθύνσεις, ακόμα και να διαχειριστούν τη σίτιση και τη στέγαση των φοιτητών.
  3. Πλήρης αποδιάρθρωση του προηγούμενου μοντέλου διοίκησης με την εισαγωγή των Συμβουλίων Ιδρύματος, την κατάργηση του ασύλου και την απομάκρυνση των φοιτητών από όλες τις διαδικασίες. Ουσιαστικά τα Σ.Ι. αποτελούν την δικλείδα για την εφαρμογή του σχεδιασμού καθώς συγκεντρώνουν όλες τις αρμοδιότητες και την εκτελεστική εξουσία από τα Τμήματα και την Σύγκλητο. 

Όμως η προσπάθεια εφαρμογής του νόμου Διαμαντοπούλου συνάντησε εκτεταμένες αντιδράσεις της πανεπιστημιακής κοινότητας και χάρη στις μεγάλες κινητοποιήσεις των φοιτητών η πλήρης εφαρμογή του δεν έχει επιτευχθεί. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα Συμβούλια Ιδρύματος, όπου χάρη στους αγώνες των φοιτητών η συγκρότηση τους εκφυλίστηκε σε μια καθαρά τεχνική διαδικασία και πραγματοποιήθηκε με ηλεκτρονική ψηφοφορία, με αποτέλεσμα αυτά καθώς και όλη η νομοθεσία αναδιάρθρωσης μέσα στην πανεπιστημιακή κοινότητα να έχει απονομιμοποιηθεί πλήρως.

Νόμος Αρβανιτόπουλου

Ο ν. Αρβανιτόπουλου, που ψηφίστηκε και αυτός εν μέσω θέρους (Ιούλιος 2012) αποτελεί ουσιαστικά τη συνέχεια του  ν.Διαμαντοπούλου διατηρώντας στο ακέραιο τις στρατηγικές κατευθύνσεις του τελευταίου. Η ειδοποιός διαφορά των δύο νόμων ήταν ότι μετά τις κινητοποιήσεις απέναντι στο ν.Διαμαντοπούλου θεωρήθηκε ότι οι αντιδράσεις της πανεπιστημιακής κοινότητας θα καμφθούν και ο νόμος θα αρχίσει να εφαρμόζεται μόνο αν ενσωματωθούν οι αντιδράσεις του μπλοκ που διαφωνούσε κατά μείζονα λόγο με το νέο αντιδημοκρατικό καθεστώς. Έτσι, φτιάχτηκε ένα νόμος που έδινε περισσότερες αρμοδιότητες στη νέα Σύγκλητο και επίσης κατοχύρωνε εκ νέου την ακαδημαϊκή και διοικητική αυτοτέλεια των Τμημάτων, χωρίς όμως να αμφισβητεί την παντοδυναμία σε τελική ανάλυση του Σ.Ι. και πετώντας εκ νέου τους φοιτητές εκτός διοίκησης.

Οι παραπάνω νόμοι συνοδεύτηκαν από μία πρωτοτυπία της κυβέρνησης Παπαδήμου. Στα πλαίσια του PSI κουρεύτηκαν τα αποθεματικά των πανεπιστημίων! Συγκεκριμένα για το ΕΜΠ το ποσό αυτό ανέρχεται σε 30 εκατομμύρια ευρώ! Επομένως και στα πλαίσια των συνεχών περικοπών των προϋπολογισμών (για το ΕΜΠ είναι στο 1/3 από πριν 2 χρόνια) το ότι τα ιδρύματα δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους δεν είναι φυσικό φαινόμενο!

Σχέδιο Αθηνά

Το σχέδιο Αθηνά αποτελεί την εφαρμογή του τρίτου στόχου, δηλαδή την συρρίκνωση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, με άκριτες καταργήσεις τμημάτων και συγχωνεύσεις σχολών.

Βιώνουμε τώρα την αρχή ενός νέου κύκλου εφαρμογής ενός ευρύτερου σχεδίου Αθηνά, μια προσπάθεια για την νέου εφαρμογή των στόχων υποβάθμισης του πανεπιστημίου. Και η αρχή αυτή είναι η ανακοίνωση της διαθεσιμότητας 1349 υπαλλήλων καθεστώτος ΙΔΑΧ και ΙΔΟΧ τον Σεπτέμβρη. Και μάλιστα για τα 2 μεγαλύτερα ιδρύματα της χώρας η διαθεσιμότητα αντιστοιχούσε σε 900 περίπου υπαλλήλους (ΕΜΠ 399). Αριθμοί οι οποίοι προέκυψαν από μία ψεύτική αξιολόγηση και ένα διαβλητό μη επιστημονικό αλγόριθμο όπου αφήνει τα ιδρύματα πλήρως αποδιαρθρωμένα χωρίς πλάνο αναδιάρθρωσης.

Όμως η λίστα δεν τελειώνει εδώ…

Με την τελευταία προσπάθεια αποσάθρωσης των πανεπιστημίων μέσω των διαθεσιμοτήτων γίνεται ξεκάθαρο ένα ευρύτερο πλάνο για το ΕΜΠ όπου φαίνεται ότι ακολουθεί τους βασικούς στόχους της συνολικότερης πολιτικής. Με την διαθεσιμότητα τα ελλείματα που θα προέκυπταν θα ανάγκαζαν το ίδρυμα να παραχωρήσει κομμάτια της λειτουργίας σε ιδιώτες (φύλαξη, βιβλιοθήκη, κέντρο δικτύων) προάγοντας ελαστικές σχέσεις εργασίας, ενώ με την δικαιολογία της αδυναμίας χρηματοδότησης αλλά και την απουσία υποστηρικτικού προσωπικού η έρευνα περνάει σε ιδιώτες (π.χ. το εργαστήριο αντοχής υλικών). Επίσης τα συγγράμματα αναμένονται να είναι και αυτά προς αγορά(ήδη οι σημειώσεις από το Θωμαϊδιο κόβονται). Τέλος, ανοίγεται ο δρόμος ποια για συγχώνευση σχολών λόγω της αδυναμίας ορισμένων να λειτουργήσουν αυτοτελώς έπειτα από τις διαθεσιμότητες, ενώ η επιβολή διδάκτρων, η υποβάθμιση και η εξίσωση πτυχίων με τα ΙΕΚ και τα κολλέγια θα αποτελούν μονόδρομο σε ένα διαλυμένο πανεπιστήμιο, το οποίο δεν θα μπορεί να καλύψει τις ανάγκες του.

Τα πανεπιστημιακά ιδρύματα της χώρας είναι οργανικό κομμάτι της κοινωνίας μας. Είναι ένας πυλώνας γνώσης και προόδου, που δεν δύναται να αποτελέσει πεδίο οποιασδήποτε μορφής κερδοφορίας για τα ιδιωτικά συμφέροντα. Ένα πανεπιστήμιο αποτελεί κοινωνικό χώρο, καλλιέργειας και μόρφωσης, όχι μετάδοσης στείρας γνώσης και εργαλειακών αντιλήψεων. Είναι υποχρέωσή μας να αντισταθούμε στην υποβάθμιση των πανεπιστημίων, του μέλλοντος μας και κατ’ επέκταση ολόκληρης της κοινωνίας!

 ΟΣΟΙ ΝΟΜΟΙ ΚΙ ΑΝ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ:

                            Ή ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ Ή ΣΠΟΥΔΕΣ ΓΙΑ ΛΙΓΟΥΣ!

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΤΩΝ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΩΝ

Αναστολή της απεργίας. Άλλη μια ήττα;

Την Πέμπτη 5/12 η συνέλευση των απεργών εργαζομένων του ΕΜΠ αποφάσισε την αναστολή της απεργίας, ύστερα από 13 εβδομάδες ανυποχώρητου αγώνα. Οι εργαζόμενοι θεώρησαν ικανοποιητικά  τα εχέγγυα του υπουργού και, σε δείγμα καλής θελήσεως, ανέστειλαν τις απεργιακές τους κινητοποιήσεις, παραμένοντας όμως σε μία κατάσταση εγρήγορσης και παρακολουθώντας εντατικά τις εξελίξεις στη διαπραγμάτευση με το υπουργείο. Είναι γεγονός, ότι ο υπουργός δεσμεύτηκε να κάνει εκείνες τις ενέργειες, ώστε τελικά να μην απολυθεί κανένας εργαζόμενος του ιδρύματος. Πιο συγκεκριμένα, οι μόνοι που θα φύγουν από το ίδρυμα είναι εκείνοι οι οποίοι εθελούσια το έχουν αιτηθεί, καθώς και εκείνοι που βαίνουν άμεσα προς συνταξιοδότηση. Παράλληλα, οι εργαζόμενοι που θα τεθούν σε διαθεσιμότητα, ύστερα από κάποιες εσωτερικές ρυθμίσεις, θα επαναπροσληφθούν, ενώ στο υπό διαθεσιμότητα διάστημα ο μισθός τους θα συμπληρώνεται από τον ΕΛΚΕ.

Κάνοντας μια πρώτη αποτίμηση του αγώνα, σε καμία περίπτωση αυτός δεν μπορεί να θεωρηθεί χαμένος. Σε μια συγκυρία που η ελληνική κοινωνία, δεχόμενη μια ολομέτωπη επίθεση από τις βάρβαρες νεοφιλελεύθερες πολιτικές της λιτότητας, βαίνει προς τη φτωχοποίηση και την εξαθλίωση. Σε μια συγκυρία που το κοινωνικό κράτος συρρικνώνεται και φιλετοποιείται. Σε μια κοινωνία που οι «από πάνω» έχουν καταφέρει μέσω της εμπορίας του φόβου, αλλά και της καταστολής, να κάμψουν κάθε φωνή αντίστασης, είναι, μαζί με τον αγώνα των κατοίκων στις Σκουριές της Χαλκιδικής, που παλεύουν ενάντια στη λεηλασία της φύσης, ένας ακόμα αγώνας που φαίνεται να κερδίζει κάτι. Είναι ένας αγώνας, που κατάφερε να μετατρέψει την αρχική αδιαφορία και τις απειλές του υπουργού περί εισβολής των ΜΑΤ στο Πολυτεχνείο, σε μία υποχωρητική και πιο διαλλακτική στάση. Είναι, δηλαδή, η απόδειξη, ότι οι διεκδικήσεις των υποτελών, μπορούν να έχουν αποτελέσματα, μόνο εάν είναι συλλογικές, αποφασισμένες, διαρκείς και με μαζικά χαρακτηριστικά. Είναι η απόδειξη, ότι, το αρραγές μέτωπο φοιτητών, καθηγητών και εργαζομένων είναι το μόνο που μπορεί να προασπίσει το δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο. 

Ο «καλός» κ. Αρβανιτόπουλος.

Το ερώτημα που τίθεται πλέον, είναι, το κατά πόσο θεωρούμε ότι οι υποσχέσεις του υπουργού θα υλοποιηθούν στο ακέραιό τους. Αρχικά, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε, ότι η στροφή αυτή του υπουργού, δεν έγκειται στην καλή του «διάθεση», αλλά στην πίεση που κατάφεραν να ασκήσουν τόσο οι εργαζόμενοι, όσο και οι φοιτητές και οι καθηγητές, μέσα από τις κινητοποιήσεις τους. Επίσης, είναι δεδομένο, ότι οι αφηγήσεις του υπουργού περί «κακής τρόικας», αλλά και η δήθεν βούλησή του να την «ξεγελάσει» (οι εσωτερικές ρυθμίσεις κινούνται στην κατεύθυνση ότι φαινομενικά – για τα μάτια της τρόικας- θα υπάρξουν διαθεσιμότητες, ενώ στην ουσία δεν θα απολυθεί κανείς)  δεν πατάνε στη σφαίρα του πραγματικού. Ο κ. Αρβανιτόπουλος, είναι άλλος ένας μνημονιακός υπουργός, διατεθειμένος να πάρει ακόμα και τα πιο σκληρά μέτρα, στο όνομα του δημοσίου συμφέροντος, που υποτίθεται ότι ταυτίζεται με τις πολιτικές της λιτότητας και τις μνημονιακές υποχρεώσεις της χώρας. Επομένως, δεν μπορεί να μας πείσει με κανέναν τρόπο για τη φερεγγυότητά του.

Ο νόμος Διαμαντοπούλου- Αρβανιτόπουλου «μπαίνει από το παράθυρο»…;;;

Σίγουρα, όπως κι αν αναγιγνώσκει κανείς τις εξελίξεις, για να υλοποιηθούν οι δεσμεύσεις του υπουργού, είναι απαραίτητο να συσταθεί ο νέος Οργανισμός του Ιδρύματος, που θα κανονίζει τη λειτουργία του. Ο οργανισμός αυτός όλο το προηγούμενο διάστημα σχεδιαζόταν από το συμβούλιο του ιδρύματος και ήταν δομημένος πάνω στο νόμο Διαμαντοπούλου- Αρβανιτόπουλου (ενδεικτικά περιλάμβανε 3 σχολές μόνο), ένα νόμο που είναι πλήρως απονομιμοποιημένος στο σύνολο της πανεπιστημιακής κοινότητας και, λόγω των κινητοποιήσεων του παρελθόντος, δεν έχει βρει ακόμη καθολική εφαρμογή. Οι εργαζόμενοι και η αγωνιζόμενη πολυτεχνειακή κοινότητα μέσα απο τον αγώνα και τις πιέσεις που άσκησαν στο υπουργείο κατόρθωσαν ο οργανισμός αυτός να φτιαχτεί από την αρχή από μια ειδική τεχνική επιτροπή του ΕΜΠ στην οποία συμμετεχουν μέλη της συγκλήτου καθώς και εκπρόσωποι των εργαζομένων και των καθηγητών (αποκλείοντας την συμμετοχή σε αυτή του ΣΙ). Επίσης μετά και την τελευταία συνεδρίαση της συγκλήτου, όπου εγκρίθηκε αυτή η επιτροπή, αποφασίστηκε αυτή να επεξεργαστεί μόνο ένα κομμάτι του οργανισμού, αυτό που αφορά τις θέσεις εργασίας στο ΕΜΠ και καθόλου άλλα ζητήματα όπως ο εσωτερικός κανονισμός, πιστωτικές μονάδες, σπάσιμο πτυχίων κλπ, που προβλέπονται στο ισχύον νομικό πλαίσιο. Επομένως, στην παρούσα φάση οι εργαζόμενοι φαίνεται να πετυχαίνουν να μην συνδεθεί η εφαρμογή του νόμου Διαμαντοπούλου, με την δημιουργία του οργανισμού του ιδρύματος. Παρόλα αυτά οι φοιτητές καθώς και όλη η πολυτεχνειακή κοινότητα πρέπει να είναι σε εγρήγορση ώστε να μην γίνει καμία εφαρμογή του νόμου Διαμαντοπούλου και καμία αντιδραστική αναδιάρθρωση του ΕΜΠ, εξασφαλίζοντας έτσι το δημόσιο και δωρεαν χαρακτήρα του πανεπιστημίου.

Άρα; Τι κάνουμε;

Κεντρικός στόχος του αγώνα που δώσαμε και συνεχίζουμε να δίνουμε δεν ήταν μόνο το κομμάτι των διαθεσιμοτήτων/απολύσεων και η προάσπιση του δικαιώματος στην εργασία, αλλά η συνολικότερη υπεράσπιση του πανεπιστημίου από τις μνημονιακές πολιτικές. Υπό αυτό το πρίσμα, πρέπει να μπούμε σε μια διαδικασία, ώστε, με βάση τα νέα δεδομένα, να επανεξετάσουμε τη στοχοθεσία του. Για εμάς, αυτή δεν μπορεί να είναι άλλη από το αίτημα για συνολική άρση της ΚΥΑ (Κοινή Υπουργική Απόφαση), προκειμένου να μην μπούμε σε μια διαδικασία όπου  το βάρος ενδεχομένως να μεταφερθεί εξ ολοκλήρου στους φοιτητές. Πρέπει, εκτός από την άρση των απολύσεων, να διεκδικήσουμε ακόμα πιο δυναμικά και αποφασιστικά, ότι ο νόμος Διαμαντοπούλου- Αρβανιτόπουλου, δεν θα «μπει από το παράθυρο». Τέλος, να μην ξεχνάμε, ότι οι αγώνες φοιτητών και εργαζομένων είναι έννοιες αλληλένδετες. Χαρακτηριστικό είναι το πόσο επιβαρυντικό και πιεστικό, προς τους εργαζόμενους, ρόλο, έπαιξε το γεγονός ότι οι φοιτητές ανέστειλαν τις κινητοποιήσεις τους τις τελευταίες εβδομάδες. Είναι σημαντικό, επίσης, αναλύοντας και την τακτική του αντιπάλου (πχ η ΔΑΠ προκειμένου να ηγεμονεύσει δεν τόλμησε να στηρίξει φανερά τις απολύσεις), να εντοπίσουμε ότι μέσα στους φοιτητικούς συλλόγους έχει φτιαχτεί ένα ηγεμονικό μπλοκ δυνάμεων που, ανεξάρτητα από τα μέσα πάλης που επιλέγουν και, ίσως και ορισμένες φορές στρεβλά, στηρίζει τις κινητοποιήσεις και φοβάται για την κατάσταση του πανεπιστημίου την επομένη των απολύσεων, που θα είναι ένα πανεπιστήμιο για λίγους και θα λειτουργεί όχι προς όφελος της κοινωνίας, αλλά ιδιωτικών συμφερόντων. Αυτό το μπλοκ, είναι απαραίτητο να επανατοποθετήσει εκείνο το σημείο νίκης, που θα διασφαλίσει ότι θα χωράμε όλοι στο πανεπιστήμιο του αύριο, το Πανεπιστήμιο των Αναγκών μας!

                                           ΟΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΚΕΡΔΙΖΟΥΝ!
ΜΗ ΔΙΑΛΕΓΕΙΣ ΤΟΝ ΑΤΟΜΙΚΟ ΔΡΟΜΟ!

                 ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΑΛΛΙΩΣ!
ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ!

Εικόνα

Party ΑΡιστερής ΕΝότητας ΕΜΠ την Παρασκευή 20/12 στο κυλικείο Τοπογράφων