ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΤΩΝ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΩΝ

Αναστολή της απεργίας. Άλλη μια ήττα;

Την Πέμπτη 5/12 η συνέλευση των απεργών εργαζομένων του ΕΜΠ αποφάσισε την αναστολή της απεργίας, ύστερα από 13 εβδομάδες ανυποχώρητου αγώνα. Οι εργαζόμενοι θεώρησαν ικανοποιητικά  τα εχέγγυα του υπουργού και, σε δείγμα καλής θελήσεως, ανέστειλαν τις απεργιακές τους κινητοποιήσεις, παραμένοντας όμως σε μία κατάσταση εγρήγορσης και παρακολουθώντας εντατικά τις εξελίξεις στη διαπραγμάτευση με το υπουργείο. Είναι γεγονός, ότι ο υπουργός δεσμεύτηκε να κάνει εκείνες τις ενέργειες, ώστε τελικά να μην απολυθεί κανένας εργαζόμενος του ιδρύματος. Πιο συγκεκριμένα, οι μόνοι που θα φύγουν από το ίδρυμα είναι εκείνοι οι οποίοι εθελούσια το έχουν αιτηθεί, καθώς και εκείνοι που βαίνουν άμεσα προς συνταξιοδότηση. Παράλληλα, οι εργαζόμενοι που θα τεθούν σε διαθεσιμότητα, ύστερα από κάποιες εσωτερικές ρυθμίσεις, θα επαναπροσληφθούν, ενώ στο υπό διαθεσιμότητα διάστημα ο μισθός τους θα συμπληρώνεται από τον ΕΛΚΕ.

Κάνοντας μια πρώτη αποτίμηση του αγώνα, σε καμία περίπτωση αυτός δεν μπορεί να θεωρηθεί χαμένος. Σε μια συγκυρία που η ελληνική κοινωνία, δεχόμενη μια ολομέτωπη επίθεση από τις βάρβαρες νεοφιλελεύθερες πολιτικές της λιτότητας, βαίνει προς τη φτωχοποίηση και την εξαθλίωση. Σε μια συγκυρία που το κοινωνικό κράτος συρρικνώνεται και φιλετοποιείται. Σε μια κοινωνία που οι «από πάνω» έχουν καταφέρει μέσω της εμπορίας του φόβου, αλλά και της καταστολής, να κάμψουν κάθε φωνή αντίστασης, είναι, μαζί με τον αγώνα των κατοίκων στις Σκουριές της Χαλκιδικής, που παλεύουν ενάντια στη λεηλασία της φύσης, ένας ακόμα αγώνας που φαίνεται να κερδίζει κάτι. Είναι ένας αγώνας, που κατάφερε να μετατρέψει την αρχική αδιαφορία και τις απειλές του υπουργού περί εισβολής των ΜΑΤ στο Πολυτεχνείο, σε μία υποχωρητική και πιο διαλλακτική στάση. Είναι, δηλαδή, η απόδειξη, ότι οι διεκδικήσεις των υποτελών, μπορούν να έχουν αποτελέσματα, μόνο εάν είναι συλλογικές, αποφασισμένες, διαρκείς και με μαζικά χαρακτηριστικά. Είναι η απόδειξη, ότι, το αρραγές μέτωπο φοιτητών, καθηγητών και εργαζομένων είναι το μόνο που μπορεί να προασπίσει το δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο. 

Ο «καλός» κ. Αρβανιτόπουλος.

Το ερώτημα που τίθεται πλέον, είναι, το κατά πόσο θεωρούμε ότι οι υποσχέσεις του υπουργού θα υλοποιηθούν στο ακέραιό τους. Αρχικά, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε, ότι η στροφή αυτή του υπουργού, δεν έγκειται στην καλή του «διάθεση», αλλά στην πίεση που κατάφεραν να ασκήσουν τόσο οι εργαζόμενοι, όσο και οι φοιτητές και οι καθηγητές, μέσα από τις κινητοποιήσεις τους. Επίσης, είναι δεδομένο, ότι οι αφηγήσεις του υπουργού περί «κακής τρόικας», αλλά και η δήθεν βούλησή του να την «ξεγελάσει» (οι εσωτερικές ρυθμίσεις κινούνται στην κατεύθυνση ότι φαινομενικά – για τα μάτια της τρόικας- θα υπάρξουν διαθεσιμότητες, ενώ στην ουσία δεν θα απολυθεί κανείς)  δεν πατάνε στη σφαίρα του πραγματικού. Ο κ. Αρβανιτόπουλος, είναι άλλος ένας μνημονιακός υπουργός, διατεθειμένος να πάρει ακόμα και τα πιο σκληρά μέτρα, στο όνομα του δημοσίου συμφέροντος, που υποτίθεται ότι ταυτίζεται με τις πολιτικές της λιτότητας και τις μνημονιακές υποχρεώσεις της χώρας. Επομένως, δεν μπορεί να μας πείσει με κανέναν τρόπο για τη φερεγγυότητά του.

Ο νόμος Διαμαντοπούλου- Αρβανιτόπουλου «μπαίνει από το παράθυρο»…;;;

Σίγουρα, όπως κι αν αναγιγνώσκει κανείς τις εξελίξεις, για να υλοποιηθούν οι δεσμεύσεις του υπουργού, είναι απαραίτητο να συσταθεί ο νέος Οργανισμός του Ιδρύματος, που θα κανονίζει τη λειτουργία του. Ο οργανισμός αυτός όλο το προηγούμενο διάστημα σχεδιαζόταν από το συμβούλιο του ιδρύματος και ήταν δομημένος πάνω στο νόμο Διαμαντοπούλου- Αρβανιτόπουλου (ενδεικτικά περιλάμβανε 3 σχολές μόνο), ένα νόμο που είναι πλήρως απονομιμοποιημένος στο σύνολο της πανεπιστημιακής κοινότητας και, λόγω των κινητοποιήσεων του παρελθόντος, δεν έχει βρει ακόμη καθολική εφαρμογή. Οι εργαζόμενοι και η αγωνιζόμενη πολυτεχνειακή κοινότητα μέσα απο τον αγώνα και τις πιέσεις που άσκησαν στο υπουργείο κατόρθωσαν ο οργανισμός αυτός να φτιαχτεί από την αρχή από μια ειδική τεχνική επιτροπή του ΕΜΠ στην οποία συμμετεχουν μέλη της συγκλήτου καθώς και εκπρόσωποι των εργαζομένων και των καθηγητών (αποκλείοντας την συμμετοχή σε αυτή του ΣΙ). Επίσης μετά και την τελευταία συνεδρίαση της συγκλήτου, όπου εγκρίθηκε αυτή η επιτροπή, αποφασίστηκε αυτή να επεξεργαστεί μόνο ένα κομμάτι του οργανισμού, αυτό που αφορά τις θέσεις εργασίας στο ΕΜΠ και καθόλου άλλα ζητήματα όπως ο εσωτερικός κανονισμός, πιστωτικές μονάδες, σπάσιμο πτυχίων κλπ, που προβλέπονται στο ισχύον νομικό πλαίσιο. Επομένως, στην παρούσα φάση οι εργαζόμενοι φαίνεται να πετυχαίνουν να μην συνδεθεί η εφαρμογή του νόμου Διαμαντοπούλου, με την δημιουργία του οργανισμού του ιδρύματος. Παρόλα αυτά οι φοιτητές καθώς και όλη η πολυτεχνειακή κοινότητα πρέπει να είναι σε εγρήγορση ώστε να μην γίνει καμία εφαρμογή του νόμου Διαμαντοπούλου και καμία αντιδραστική αναδιάρθρωση του ΕΜΠ, εξασφαλίζοντας έτσι το δημόσιο και δωρεαν χαρακτήρα του πανεπιστημίου.

Άρα; Τι κάνουμε;

Κεντρικός στόχος του αγώνα που δώσαμε και συνεχίζουμε να δίνουμε δεν ήταν μόνο το κομμάτι των διαθεσιμοτήτων/απολύσεων και η προάσπιση του δικαιώματος στην εργασία, αλλά η συνολικότερη υπεράσπιση του πανεπιστημίου από τις μνημονιακές πολιτικές. Υπό αυτό το πρίσμα, πρέπει να μπούμε σε μια διαδικασία, ώστε, με βάση τα νέα δεδομένα, να επανεξετάσουμε τη στοχοθεσία του. Για εμάς, αυτή δεν μπορεί να είναι άλλη από το αίτημα για συνολική άρση της ΚΥΑ (Κοινή Υπουργική Απόφαση), προκειμένου να μην μπούμε σε μια διαδικασία όπου  το βάρος ενδεχομένως να μεταφερθεί εξ ολοκλήρου στους φοιτητές. Πρέπει, εκτός από την άρση των απολύσεων, να διεκδικήσουμε ακόμα πιο δυναμικά και αποφασιστικά, ότι ο νόμος Διαμαντοπούλου- Αρβανιτόπουλου, δεν θα «μπει από το παράθυρο». Τέλος, να μην ξεχνάμε, ότι οι αγώνες φοιτητών και εργαζομένων είναι έννοιες αλληλένδετες. Χαρακτηριστικό είναι το πόσο επιβαρυντικό και πιεστικό, προς τους εργαζόμενους, ρόλο, έπαιξε το γεγονός ότι οι φοιτητές ανέστειλαν τις κινητοποιήσεις τους τις τελευταίες εβδομάδες. Είναι σημαντικό, επίσης, αναλύοντας και την τακτική του αντιπάλου (πχ η ΔΑΠ προκειμένου να ηγεμονεύσει δεν τόλμησε να στηρίξει φανερά τις απολύσεις), να εντοπίσουμε ότι μέσα στους φοιτητικούς συλλόγους έχει φτιαχτεί ένα ηγεμονικό μπλοκ δυνάμεων που, ανεξάρτητα από τα μέσα πάλης που επιλέγουν και, ίσως και ορισμένες φορές στρεβλά, στηρίζει τις κινητοποιήσεις και φοβάται για την κατάσταση του πανεπιστημίου την επομένη των απολύσεων, που θα είναι ένα πανεπιστήμιο για λίγους και θα λειτουργεί όχι προς όφελος της κοινωνίας, αλλά ιδιωτικών συμφερόντων. Αυτό το μπλοκ, είναι απαραίτητο να επανατοποθετήσει εκείνο το σημείο νίκης, που θα διασφαλίσει ότι θα χωράμε όλοι στο πανεπιστήμιο του αύριο, το Πανεπιστήμιο των Αναγκών μας!

                                           ΟΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΚΕΡΔΙΖΟΥΝ!
ΜΗ ΔΙΑΛΕΓΕΙΣ ΤΟΝ ΑΤΟΜΙΚΟ ΔΡΟΜΟ!

                 ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΑΛΛΙΩΣ!
ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s