Monthly Archives: Μαρτίου 2014

Το μέλλον μας δεν είναι ο καπιταλισμός

Του Χρήστου Λάσκου   

αναδημοσίευση από www.alterthess.gr

Ή, σε μια περισσότερο διαλεκτική και καταφατική διατύπωση, έτσι κι αλλιώς η Γη θα γίνει κόκκινη. Κομμουνισμός ή Μαντ Μαξ κατάσταση.

Που σημαίνει πως ο καπιταλισμός έχει πλέον σε τέτοιο βαθμό μετατραπεί σε ύβρι πλανητικών διαστάσεων, που η ανατροπή του αποτελεί, αναγκαστικά, το στόχο της ιστορικής περιόδου, στην οποία βρισκόμαστε ήδη.

Η αδηφάγα ροπή του να εισαγάγει τα πάντα στην επικράτεια του εμπορεύματος και της κερδοφορίας, η κανιβαλική και χαοτική του μετεξέλιξη μέσω των συνεχών απορρυθμίσεων, η  τάση του προς την εκθετικά εντεινόμενη οικολογική διακινδύνευση, η επαύξηση της διατροφικής και ενεργειακής επισφάλειας για όλο και μεγαλύτερα τμήματα του ανθρώπινου πληθυσμού κάνει το αίτημα της υπέρβασής του επιτακτικό.

Πράγμα, που, κατά τη γνώμη μου, σημαίνει πως ο ρητός αντικαπιταλισμός δεν μπορεί παρά να είναι πυρήνας οποιασδήποτε, άξιας του ονόματός της, αριστερής πολιτικής.

Που σημαίνει, επομένως, δύο πράγματα:

Πρώτον, πρέπει ο αντίπαλος να δείχνεται με σαφήνεια.

Αντί να αφιερώνουμε τόνους μελάνης και εκατομμύρια λέξεων στις «εξωτερικές» θεσμικές του εκπροσωπήσεις, το ΔΝΤ, την ΕΕ, τη Μέρκελ και το Ρεν είναι καλύτερο να ασχολούμαστε πολύ περισσότερο με το ΣΕΒ, το ΣΕΤΕ και τις λοιπές εργοδοτικές οργανώσεις. Αντί πληθωριστικά να μας ξεφεύγει (;) η ρητορική της υποτέλειας, του μερκελισμού και του κυβερνητικού ραγιαδισμού είναι πολύ καλύτερο να αναφερόμαστε με σαφήνεια στα ενδογενή ταξικά συμφέροντα που υπηρετεί η πολιτική των μνημονίων.  Θέλετε δοσολογία; Νομίζω, ¾ ΣΕΒ, ¼ Μέρκελ και Λανγκάρντ θα ήταν μια καλή πρόταση.

Να δείχνεται, λοιπόν, με σαφήνεια ο αντίπαλος. Που περισσότερο από τους «τοκογλύφους» γενικώς είναι οι έλληνες «επιχειρηματίες», οι οποίοι όχι μόνο είδαν τα τέσσερα τελευταία χρόνια να πραγματοποιούνται τα πιο τρελά τους όνειρα, αλλά συνεχίζουν να προηγούνται διεθνώς όλων των αδελφών τους. Και ανοίγουν το δρόμο, με τις «κατακτήσεις» τους, για το ευρωπαϊκό και παγκόσμιο κεφάλαιο, προς τη … βικτωριανή εποχή. Θα μου πείτε, τα «επιβάλλει» όλα τούτα η τρόικα, οι εργοδότες δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς, η κυβέρνηση είναι υποτελής, πώς θα γίνει, δηλαδή; Η πάλη είναι πατριωτική λόγω αυτής της επιβολής.

Ε, δεν υπάρχει ευνοϊκότερη αφήγηση για τον ταξικό αντίπαλο από αυτήν. Και πιο παραπειστική ως προς τα πράγματα. Ας επαναλάβω, λοιπόν, μερικά χιλιοειπωμένα, ελάχιστα, όμως, αφομοιωμένα. Συνέχεια

Advertisements

Το προοδευτικό κέντρο και η … κοινή λογική

~Πώς γίνεται ένα υποκείμενο να διεκδικεί την αντικειμενικότητα; Πώς απαρνιέται κανείς την ιδεολογία;

 

Στις μέρες μας, αν είσαι νέος, είσαι “in” αν διαβάζεις τα άρθρα του “protagon” της “lifo” και της “Athens voice”, αλλά “out” αν επιλέγεις να διαβάζεις τα άρθρα της Εφημερίδας των Συντακτών, της Αυγής ή του διαδικτυακού Rednotebook. Τα κείμενα της Σώτης Τριανταφύλλου, του Σταύρου Θεοδωράκη και των υπολοίπων «δημοσιολόγων» αυτού του εσμού, έχουν ένα κοινό. Έχουν καταφέρει να συγκροτήσουν ένα πεδίο σκέψης και παραγωγής λόγου, που αυτοπροσδιορίζεται ως μη-ιδεολογικό. Ένα πεδίο που διατείνεται ότι εκφράζει την «κοινή λογική». Η κοινή λογική τους είναι αυτή που επιτάσσει ότι η κρίση δεν είναι δομική κρίση του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, αλλά κρίση ηθικών αξιών! Είναι η λογική που υποδεικνύει ότι για την κρίση ευθύνεται εξίσου ο μπακάλης της γειτονιάς που δεν έκοβε αποδείξεις, με τα δυο χιλιάδες ονόματα μεγαλοφοροφυγάδων της λίστας Λαγκάρντ και των διαπλεκόμενων συμφερόντων τους με τις πολιτικές ελίτ της χώρας! Η λογική του δήθεν τεμπέλη Έλληνα, των κακών συνδικαλιστών, των αριστερών φοιτητών που διαλύουν τα πανεπιστήμια, των διοικητικών υπαλλήλων του ΕΜΠ που πρέπει να απολυθούν και της θεωρίας των δύο άκρων.Πλέον, υπάρχει και σε συσκευασία κόμματος με αθρόα στήριξη από τα συστημικά ΜΜΕ, που ονομάζεται «Το Ποτάμι» (ένεκα του χειμαρρώδους αντισυστημισμού …)!

Θέτουν τον εαυτό τους στη θέση του αντικειμενικού κριτή και προσπαθούν να παίξουν το ρόλο του ηθικολόγου, αφού πρώτα έχουν δηλώσει «προοδευτικοί», προεξοφλώντας, έτσι, την ηθικότητά τους. Σύμφωνα με αυτή τη «σχολή σκέψης», το να προσδιορίζεσαι ως αριστερός ή δεξιός είναι μπανάλ και σε κάνει μονοδιάστατο. Πρέπει να ξεφύγουμε από τις ιδεολογίες και να αντικρύσουμε την πραγματικότητα, μας λένε! Δεν έχουν όλα να κάνουν με την πολιτική και την ιδεολογία! Υπάρχουν και κάποια πράγματα που είναι αντικειμενικά!

Αλήθεια, οι απόψεις των αρθρογράφων αυτών, στην ουσία τους, πόσο διαφέρουν από το λόγο των κυρίαρχων πολιτικών; Μήπως, εν τέλει, είναι βαθιά πολιτικές, όσο κι αν προσπαθούν να αποποιηθούν κάτι τέτοιο; Πώς γίνεται ένα υποκείμενο να διεκδικεί την αντικειμενικότητα; Πώς απαρνιέται κανείς την ιδεολογία; Ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο, αλλά και η πρακτική μας, δε συνιστούν την ιδεολογία μας; Τα θεωρητικά εργαλεία που θα χρησιμοποιήσει κάποιος για να αναλύσει την κρίση, αλλά και οι απαράβατες αρχές και αξίες του, στις οποίες θα βασιστεί, δε συνιστούν κάτι το πολιτικό, το ιδεολογικό;

Αυτό που προσπαθεί να κάνει αυτό το ρεύμα σκέψης είναι να απογυμνώσει τα πάντα από το περιεχόμενό τους. Δεν έχει σημασία τι κάνεις και με ποιούς, αρκεί να είναι κάτι που φαίνεται ευαίσθητο και προοδευτικό. Είναι το ρεύμα που προτιμά τις δενδροφυτεύσεις του ΣΚΑΪ (βλέπε Αλαφούζος) από μια πορεία ενάντια στα μεταλλεία χρυσού της Χαλκιδικής. Ο φίλος σου, που ενώ αποδέχεται τις καταστροφικές για την κοινωνία πολιτικές της λιτότητας, κάθε Χριστούγεννα θα τιμήσει τους άστεγους της Αθήνας με ένα δακρύβρεχτο ποστ στο Facebook.  Είναι όλοι εκείνοι που προσπαθούν να αποφορτίσουν έννοιες και να αποϊδεολογικοποιήσουν την τέχνη: ο γνωστός σου που θα έρθει σε συναυλίες του Θανάση, αλλά στο άκουσμα του «αερικού», όταν οι πρώτες γροθιές υψωθούν και ακουστούν τα πρώτα συνθήματα, θα τον δεις να μορφάζει και να ξενερώνει. Ο συμφοιτητής σου που φοράει t-shirt με τον Τσε και ψηφίζει ΔΑΠάρα. Ο κοστουμάτος καθηγητής σου, που τον αυριανό σου μισθό πείνας, θα τον καταλογίζει στη δική σου ανικανότητα και όχι στο αφεντικό σου! Mάλλον δεν είσαι αρκετά “innovative”, σαν το Στιβ Τζομπς (άσχετα που στα εργοστάσια της Foxconn, όπου παράγονται τα προϊόντα της Apple, οι εργάτες αυτοκτονούν). Είναι ο αττενίστας της γειτονιάς σου, που μπροστά στην κοινωνική εξαθλίωση, επιλέγει να διαμαρτυρηθεί μόνο για τα καμμένα κτήρια της Σταδίου, ενώ μέχρι να φτάσει στη Σταδίου, περνώντας από την πιάτσα των ναρκωτικών της Τοσίτσα, νιώθει ότι οι χρήστες του χαλούν την αισθητική του.

 Η προοδευτικότητα έχει καταντήσει να είναι ο μανδύας της υποκρισίας, του φαίνεσθαι και του τίποτα. Το άλλοθί τους, για να τα έχουν καλά με τη συνείδησή τους, ενώ δεν κάνουν απολύτως τίποτα για να αλλάξουν τον κόσμο. Η θριαμβευτική νίκη της ατομικής πρακτικής του εθελοντισμού και της φιλανθρωπίας, έναντι της συλλογικής αντίστασης και της αλληλεγγύης.

Μην τους αφήσεις να μας καπηλεύονται για πολύ ακόμα! Φράξε το Ποτάμι τους!

Υπογράφουν: Ο αντιρατσισμός, ο αντισεξισμός, το κίνημα για τα δικαιώματα της lgbtq κοινότητας, η οικολογία, η δημοκρατία και η κοινωνική δικαιοσύνη