Monthly Archives: Μαΐου 2014

Ανακοίνωση για τα σημερινά γεγονότα στο Ίδρυμα

Σήμερα έλαβαν στο Ίδρυμα ορισμένα εξαιρετικά δυστυχή γεγονότα. Παρακολουθήσαμε περιστατικά γενικευμένης, έντονης και ωμής βίας μεταξύ των συναγωνιστών της ΕΑΑΚ και του ΜΑΣ, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό κάποιων εξ΄αυτών, μεταξύ των οποίων και ενός μέλους του Φοιτητικού μας Συλλόγου.

Αντιλαμβανόμενοι/ες την κρισιμότητα της κατάστασης, επιλέγουμε συνειδητά να μην προσπαθήσουμε να πάρουμε τη θέση του δικαστή, να αποφύγουμε τις εύκολες κατηγορίες, το κουτσομπολιό και τους αφορισμούς και να συμβάλλουμε στην εκτόνωση της κατάστασης. Σε καμία περίπτωση δεν επιθυμούμε να αντλήσουμε πολιτική υπεραξία από τη μη-συμμετοχή μας στα γεγονότα και για αυτό δε θα αρκεστούμε στο να διακηρύττουμε το αυτονόητο, ότι, δηλαδή, τέτοια περιστατικά δεν πρέπει να λαμβάνουν χώρο στους συλλόγους και δη εντός των κόλπων της αριστεράς, αλλά επιλέγουμε να αντικρύσουμε το πρόβλημα στην πραγματική και πολιτική του διάσταση.

Για την ενότητα και την κοινή δράση της αριστεράς!

Σε ένα σύλλογο όπου ο συντηρητισμός, ο νεοφιλελευθερισμός και ο ατομικός δρόμος κυριαρχούν, σε ένα σύλλογο που η κυβερνητική ΔΑΠ και η πολιτική ανηθικότητα ανανεώνουν την αυτοδυναμία τους, η Αριστερά, όποια απόχρωση κι αν έχει, οφείλει να εντοπίζει σε αυτήν τον κύριο αντίπαλό της.

Τη στιγμή που αγωνιζόμαστε για να πείσουμε τους συμφοιτητές μας ότι, πράγματι, ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός, είναι λυπηρό κομμάτια της αριστεράς να αναλώνονται σε «εμφυλίους» για το τι κόσμος θα είναι αυτός.

Ως ΕΓΚΕΛΑΔΟΣ Πολιτικών Μηχανικών, επιλέξαμε, κατά τη διάρκεια της χρονιάς να στρέψουμε τα βέλη μας και να ασκήσουμε πολιτική κριτική αποκλειστικά στη ΔΑΠ και το ίδιο θα συνεχίσουμε να κάνουμε. Όχι γιατί αποφεύγουμε την κριτική από και προς τους υπόλοιπους, αλλά γιατί είμαστε πεπεισμένοι/ες ότι δεν κατέχουμε την απόλυτη αλήθεια μέσα στην αριστερά και συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι η Ενότητα και η κοινή δράση της Αριστεράς είναι αναγκαιότητα στο σήμερα. Κάθε δρόμος πέρα από αυτόν της Ενότητας θα είναι αδιέξοδος τόσο για το Φοιτητικό Σύλλογο, όσο και για την κοινωνία γενικότερα.

Όλα τα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας πρέπει να αντιληφθούν ότι αυτά που τα ενώνουν, είναι υπερβολικά περισσότερα από αυτά που τα χωρίζουν! Ας υπερβούμε, λοιπόν, τις αδυναμίες μας και ας αγωνιστούμε ΜΑΖΙ για το πανεπιστήμιο και την κοινωνία!

 

Υ.Γ. Οι σκέψεις μας βρίσκονται στο πλευρό του συναγωνιστή της ΑΝ.ΑΡ.ΠΑ. – ΕΑΑΚ, μαζί με τις ευχές μας για γρήγορη ανάρρωση και άμεση επιστροφή στην ενεργό κινηματική δράση εντός του συλλόγου! Το ίδιο ισχύει και για τους τραυματισμένους συναγωνιστές της ΕΑΑΚ και του ΜΑΣ από τους υπόλοιπους συλλόγους του ΕΜΠ, με την ελπίδα ότι δεν θα επαναληφθούν τέτοια περιστατικά.

Advertisements

Με αφορμή [και όχι αιτία] τις φοιτητικές εκλογές…

Πώς θα σου φαινόταν;

Ένα Πανεπιστήμιο που αναλαμβάνει το ρόλο του «επαγγελματικού» φροντιστηρίου, που θα δημιουργεί εργαζομένους χωρίς κριτική σκέψη, χωρίς κοινωνικό ρόλο, χωρίς δικαιώματα;

Ένα Πανεπιστήμιο όπου οι όποιες ελλείψεις της διδασκαλίας των μαθημάτων καλύπτονται από σημειώσεις με το λογότυπο της ΔΑΠ; Όπου η γνώση γίνεται εμπόρευμα και οι πελατειακές σχέσεις καθημερινότητα;Ένα Πανεπιστήμιο που δε χωράει oδιάλογος μεταξύ των φοιτητών για τη γνώση και τις σπουδές τους, που δε χωράει ο προβληματισμός και η δράση για προβλήματα της κοινωνίας, που δε χωράνε οι γενικές συνελεύσεις και ο καθένας περιχαρακώνεται στον εαυτό του;

Ένα Πανεπιστήμιο που δε χωράει εμάς και τα όνειρά μας!

Κάποιοι αυτό το πανεπιστήμιο ονειρεύονται.

Η ΔΑΠ μέσα από τις θέσεις (?) και τη στάση της αυτό το πανεπιστήμιο προωθεί.

Αφού δε βλέπουμε τους εαυτούς μας στο παραπάνω Πανεπιστήμιο τι θα κάνουμε για αυτό;

Τι Πανεπιστήμιο μας αξίζει όμως; Σε ποια κοινωνία θα εντάσσεται; Τι θα κάνουμε για να το κατακτήσουμε;

Για μια κοινωνία χωρίς μνημόνια…

Ένα ελεύθερο και δημοκρατικό πανεπιστήμιο δεν μπορεί να υπάρξει σε μια κοινωνία που μαστίζεται από την πολιτική του μνημονίου. Μια πολιτική που έχει φτάσει την ανεργία στους νέους πάνω από 60%, μια πολιτική που έχει αφαιρέσει κάθε εργασιακό δικαίωμα, σε μια κοινωνία που βρίσκεται σε ανθρωπιστική κρίση και σε μια καθημερινότητα που καταστέλλονται ακόμα και τα όνειρά μας… Απέναντι σε όλα αυτά  προτάσσουμε μια κοινωνία βαθιά πολιτική με βάση τις αξίες της αλληλεγγύης, της αυτοοργάνωσης και της δημοκρατίας σε κάθε κοινωνικό χώρο. Μια κοινωνία που οι «από κάτω» θα οργανώνουν οι ίδιοι την καθημερινότητά τους με πυξίδα τις ανάγκες και τα οράματά τους. Μια κοινωνία πλασμένη από τα τραγούδια των αγώνων μας! Μια κοινωνία, που θα έχει το χρώμα των ονείρων μας!

Για ένα πανεπιστήμιο των αναγκών μας!

  • Με σπουδές χωρίς δίδακτρα για όλες και όλους
  • Με δωρεάν  συγγράμματα και δωρεάν μετακινήσεις για κάθε φοιτητή/ρια
  • Με αυτονόητη την παροχή σίτισης και στέγασης
  • Με επαρκή κρατική χρηματοδότηση και αναβαθμισμένες υλικοτεχνικές υποδομές
  • Που θα προάγει την πολύπλευρη επιστημονική γνώση με κοινωνικό περιεχόμενο
  • Που θα σμιλεύει τον κριτικά σκεπτόμενο άνθρωπο, τον ενεργό πολίτη και το μηχανικό που σκέφτεται με άξονα το κοινωνικό και οικολογικό συμφέρον
  • Με ζωντανούς συλλόγους που θα ενθαρρύνουν και θα επιτρέπουν τη συμμετοχή όλων

Δηλαδή ένα πανεπιστήμιο δημόσιο, δωρεάν και δημοκρατικό! Ένα πανεπιστήμιο για όλους, αλλά και για όλα! Για το περιβάλλον και την κοινωνία!

Για μια άλλη κουλτούρα της νεολαίας…

Γιατί ο δρόμος για την ανατροπή και την κοινωνική απελευθέρωση χαράσσεται πάνω στην επιθυμία μας να ζούμε πέρα από τα κοινωνικά και πολιτιστικά στερεότυπά τους. Συνεπώς, επιλέγουμε να πορευόμαστε με πυξίδα μας:

  • Ένα εναλλακτικό πολιτιστικό πρότυπο για τη νεολαία απέναντι στην κυρίαρχη υποκουλτούρα
  • Την τέχνη που εγείρει τη φαντασία, δημιουργεί όνειρα και ελευθερώνει τη σκέψη.
    Για αυτό διεκδικούμε την οικονομική ενίσχυση και υποστήριξη των πολιτιστικών ομάδων του ιδρύματος (θέατρο, κινηματογράφος, μουσικό τμήμα, χορός κ.λ.π.)
  • Τον αγώνα απέναντι στις σεξιστικές προκαταλήψεις και την έμφυλη καταπίεση. Για μια κοινωνία που το φύλο και ο σεξουαλικός προσανατολισμός δεν χωρίζουν τους ανθρώπους σε κατηγορίες.
  • Μια κοινωνίας όπου όλοι οι άνθρωποι θα είναι ισότιμοι, ανεξαρτήτως εθνικότητας, θρησκείας και χρώματος
    Συνεπώς, στεκόμαστε αποφασισμένα απέναντι στο φασισμό, σε όλες του τις εκφάνσεις, γιατί δε χωράμε σε μια μισαλλόδοξη κοινωνία.
    Στηρίζουμε με όλες μας τις δυνάμεις τις αντιφασιστικές πρωτοβουλίες που δραστηριοποιούνται στο ίδρυμα.

Για την ουσιαστική δημοκρατία στο πανεπιστήμιο και τους συλλόγους…

  • Διεκδικούμε μια άλλη διαδικασία γενικής συνέλευσης, που θα δίνει το χώρο και το χρόνο σε κάθε φοιτητή/ρια να συμμετέχει και να εκφράζεται.
    Προτείνουμε, σε αυτή την κατεύθυνση, τη θέσπιση ανοιχτής σε όλους λίστας ομιλητών.
  • Διεκδικούμε την εμβάθυνση της συμμετοχής των φοιτητών στα όργανα συνδιοίκησης του Ιδρύματος και της Σχολής.
    Μαζί με τους εργαζόμενους και τους καθηγητές συμμετέχουμε στην Παμπολυτεχνειακή συνέλευση και συναποφασίζουμε για το Ίδρυμα.
  • Συζητάμε και δίνουμε λύση στα επιμέρους προβλήματά μας σε συνελεύσεις ετών, αλλά και θεματικές συνελεύσεις.

Υπάρχει λόγος:

  • Να επιλέξουμε το συλλογικό δρόμο
  • Να αγωνιστούμε για τα όνειρά μας
  • Να αντισταθούμε στις πολιτικές που καταστρέφουν το παρόν και υποθηκεύουν το μέλλον μας
  • Να οραματιστούμε και να διεκδικήσουμε το πανεπιστήμιο των αναγκών μας
  • Να μη στηριχτούν οι πολιτικές δυνάμεις που με τη στάση τους ενισχύουν τη διάλυση του δημόσιου Πανεπιστημίου

Γιατί Εγκέλαδος;

Ο Εγκέλαδος είναι ένα φοιτητικό σχήμα που παρεμβαίνει στην Αριστερή Ενότητα. Η Αριστερή Ενότητα είναι μία δικτύωση αυτόνομων σχημάτων της ριζοσπαστικής αριστεράς που δραστηριοποιούνται στα πανεπιστήμια, που αγωνίζεται για αναβαθμισμένη, δημόσια και δωρεάν παιδεία. Είναι αυτή που θέτει εμφατικά το πρόταγμα για μετωπική συμπαράταξη της αριστεράς, βλέποντας την σαν μια αναγκαιότητα στο σήμερα, πέρα από κάθε λογική πρωτοπορίας  και με έντονη συνθετική διάθεση. Επιδιώκουμε την οργανική σύνδεση με τον φοιτητικό κόσμο, χτίζοντας σχέσεις εμπιστοσύνης με τους συμφοιτητές μας, βασισμένες στα κοινά προβλήματα και όνειρα, στην προσπάθεια αναζωπύρωσης της φοιτητικής συλλογικής ζωής. Η Αριστερή Ενότητα αναπτύσσει έντονη αντιφασιστική δράση και προσπαθούμε να προτάσσουμε ένα συνολικό αντιπαράδειγμα στον πολιτισμό, στον τρόπο οργάνωσης της καθημερινότητας, στο πανεπιστήμιο, στον τρόπο λειτουργίας της κοινωνίας και τελικά τελικά στην ίδια μας τη ζωή.

ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΜΑΣ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ

ΣΤΙΣ 7 ΜΑΗ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ/ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΕΝΟΤΗΤΑ

9+1 λόγοι για να ψηφίσουμε στις φοιτητικές εκλογές της 7ης Μαΐου

  1. Γιατί δεν μπορείς να μένεις αμέτοχος τη στιγμή που επιχειρείται η πλήρης διάλυση και υποβάθμιση του ΕΜΠ, μέσω των μαζικών απολύσεων προσωπικού και της υποχρηματοδότησης.
  2. Γιατί δεν μπορείς να δώσεις λευκή επιταγή σε κάποιους να εξισώσουν τα επαγγελματικά σου δικαιώματα με αυτά των αποφοίτων των κολεγίων, για να υποβαθμίσουν την εργασιακή σου δύναμη και να εγκαθιδρύσουν ένα νέο καθεστώς εργασιακού μεσαίωνα για όλους τους μηχανικούς.
  3. Γιατί δεν μπορείς να μένεις αμέτοχος όταν κάθε χρόνο περικόπτονται όλο και περισσότερα συγγράμματα, όταν όλο και λιγότεροι φοιτητές δικαιούνται δωμάτιο στις φοιτητικές εστίες, όταν η δωρεάν σίτιση δεν είναι πλέον  αυτονόητη.
  4. Γιατί δεν μπορείς να μένεις αδρανής όταν οι σπουδές σου υποβαθμίζονται και το πτυχίο σου διαλύεται.
  5. Γιατί δεν μπορείς να μένεις απαθής όταν βιώνεις στην καθημερινότητα σου τις συνέπειες της πολιτικής της λιτότητας.
  6. Γιατί δεν μπορείς να επιτρέψεις σε κάποιους να δημιουργήσουν ένα πανεπιστήμιο ιδιωτικό, ένα πανεπιστήμιο για λίγους και για λίγα, που θα υπηρετεί το κέρδος κι όχι τις κοινωνικές ανάγκες.
  7. Γιατί δεν μπορείς να αφήνεις τους άλλους να αποφασίζουν για σένα και εξ ονόματός σου, χωρίς εσένα.
  8. Γιατί δεν μπορείς να επιτρέψεις να γίνει η πολιτική σου απουσία δύναμη νομιμοποίησης  για τις κυβερνητικές δυνάμεις στο πανεπιστήμιο.
  9. Γιατί δεν μπορείς να επιτρέψεις στην κυβέρνηση να πανηγυρίζει το βράδυ των εκλογών.

 9+1. Για να σπάσει η αυτοδυναμία της ΔΑΠ, της οργάνωσης σπουδάζουσας της ΟΝΝΕΔ!!!

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΠΟΥΔΩΝ ΜΑΣ ΑΦΟΡΑ ΟΛΟΥΣ !!!

Είναι σαφές ότι το πρόγραμμα σπουδών στη σχολή μας χρειάζεται μία σοβαρή δομική αναδιάρθρωση και κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει αυτήν την αναγκαιότητα. Το ζήτημα που προκύπτει ωστόσο είναι προς ποια κατεύθυνση πρέπει να κινηθεί μια τέτοια αναδιάρθρωση.

Εμείς, ως ΕΓΚΕΛΑΔΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ, αντιλαμβανόμαστε:

α) τον κοινωνικό ρόλο του Πολιτικού Μηχανικού ως επιστήμονα και όχι απλά τεχνοκράτη, επιφορτισμένου να διαμορφώνει το περιβάλλον, οικιστικό ή μη, κατά τέτοιο τρόπο ώστε να διασφαλίζει αφενός τη μη διατάραξή του και αφετέρου την ομαλή, ποιοτική και ασφαλή διαβίωση των μελών της κοινωνίας σε αυτό.

β) ότι το πτυχίο του Πολιτικού Μηχανικού πρέπει να είναι ενιαίο και γενικό. Κατά τέτοιο τρόπο ώστε αυτός να κατέχει το απαιτούμενο υπόβαθρο γνώσεων σε όλο το εύρος του αντικειμένου του προκειμένου, αφενός να μπορεί να αντεπεξέλθει στις ανάγκες του επαγγέλματος γνωστικά, έχοντας πλήρη επαγγελματικά δικαιώματα, και αφετέρου να μπορεί να παράγει νέα γνώση με την έρευνα, σύμφωνα πάντα με τις κοινωνικές ανάγκες. Χρειάζονται μαθήματα που να του δίνουν τη δυνατότητα να αποκωδικοποιεί την πραγματικότητα. Συγκεκριμένα, τα θεωρητικά μαθήματα να μη διέπονται από τεχνοκρατισμό, αλλά να δίνουν πρόσβαση σε όλες τις προσεγγίσεις του αντικειμένου.

Όλες οι αναδιαρθρώσεις που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια κινούνται στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση. Πιο συγκεκριμένα:

α) Ο νόμος Διαμαντοπούλου φτιάχνει το πλαίσιο ώστε να σπάσουν τα πτυχία μας από ενιαία 5ετή σε 3+2 χρόνια με δίδακτρα μάλιστα στα +2, διαμορφώνοντας Πολιτικούς Μηχανικούς πολλών ταχυτήτων, με αποσπασματική γνώση.

β) Το νομοσχέδιο που πέρασε χωρίς καμία προειδοποίηση την τελευταία στιγμή από την κυβέρνηση εξισώνει τα πτυχία μας με αυτά των ιδιωτικών κολλεγίων άρα και τα ήδη συμπιεσμένα επαγγελματικά μας δικαιώματα, ενώ ουσιαστικά θίγει απροκάλυπτα την έννοια της δωρεάν Παιδείας.

Να σημειώσουμε εδώ ότι είναι και οι 2 μεταρρυθμίσεις στις οποίες η οργάνωση σπουδάζουσας της ΝΔ, η ΔΑΠ είτε αδιαφόρησε είτε απροκάλυπτα προσπάθησε να σαμποτάρει τις όποιες αντιστάσεις ορθώθηκαν.

Παρόλα αυτά εμείς θεωρούμε ότι το πρόγραμμα σπουδών της σχολής των Πολιτικών Μηχανικών χρήζει αλλαγών προς την εξής κατεύθυνση:

  1. Μείωση του αριθμού των μαθημάτων και των συνολικών ωρών διδασκαλίας ανά εξάμηνο έτσι ώστε το διαμορφωθεί ένα συμπαγές πρόγραμμα σπουδών χωρίς αλληλεπικαλύψεις μαθημάτων. Κατάργηση των ή σύμπτυξη των αλληλoεπικαλυπτόμενων.
  2. Ενδυνάμωση της διδασκαλίας των μαθημάτων που διαμορφώνουν το επιστημονικό υπόβαθρο του Πολιτικού Μηχανικού – Μαθηματικά, Φυσική, Μηχανικές, Στατικές
  3. Αναδιάταξη των μαθημάτων Μηχανικής και Στατικής με γνώμονα αφενός τη μεταξύ τους σύνδεση και αφετέρου τη σύνδεσή τους με την πρακτική εφαρμογή. Να περιοριστεί η ασκησεολογία και να δοθεί ιδιαίτερο βάρος στην αντίληψη της φυσικής σημασίας αυτών που διδασκόμαστε (φορείς-καταπόνηση φορέων-ροπές).
  4. Εισαγωγή ουσιαστικών και μη υποχρεωτικών εργαστηρίων σε μαθήματα που θα έπρεπε να υπάρχει αυτό. Η σύνδεση της θεωρίας με την πρακτική και την θέαση των φαινομένων στην πραγματικότητα είναι ουσιώδης. Δεν μπορούμε να τα αντιλαμβανόμαστε όλα μέσω τύπων. περιορισμός των κατ’ επιλογήν μαθημάτων και γνωστική σύνδεση μεταξύ τους.
  5. Περιορισμός του αριθμού των ΚΕΥ, κυρίως στις κατευθύνσεις, και γνωστική σύνδεση μεταξύ τους. Σήμερα ο φοιτητής καλείται να διαλέξει από ένα μεγάλο αριθμό υπερεξειδικευμένων μαθημάτων τα οποία προσπαθουν να καλύψουν ένα ευρύ φάσμα γνώσης χωρίς όμως να υπάρχει γνωστική συνάφεια μεταξύ τους, με αποτέλεσμα τη μη εις βάθος κατανόηση του εκάστοτε αντικειμένου.
  6. Ενίσχυση του μαθήματος της Πολεοδομίας δεδομένου ότι ο Πολιτικός Μηχανικός οφείλει να γνωρίζει πώς αυτό που δομεί συναρτήσει του υπόλοιπου δικτύου δομικών έργων επηρεάζει συνολικά το περιβάλλον, δομημένο ή αδόμητο.
  7. Διαμόρφωση ενός νέου σειριακού κύκλου μαθημάτων Οικονομίας, απλωμένου σε δύο-τρία εξάμηνα. Μαθήματα συνδεόμενα μεταξύ τους με λογική σειρά (εισαγωγή-έννοιες-αναλυτικά εργαλεία-θεωρίες-εφαρμογή), με βασικό κριτήριο την ευρύτερη παρουσίαση όλων των θεωρητικών προσεγγίσεων με κριτική διάθεση και όχι απλά ασκησεολογική παρουσίαση της νεοκλασικής, επικρατούσας σήμερα, θεωρίας ως μοναδικής αλήθειας.
  8. Εισαγωγή μαθημάτων ανάπτυξης της κοινωνικής ευθύνης του μηχανικού σχετικά με την ασφάλεια τεχνικών έργων και τις συνθήκες εργασίας στα εργοτάξια.
  9. Ενίσχυση και ενιοποίηση των περιβαλλοντικών μαθημάτων με αναδιάταξή τους. Τα περιβαλλοντικά μαθήματα θα πρέπει να δίνουν τη συναίσθηση της περιβαλλοντικής καταστροφής, των επιπτώσεων των κατασκευών στο περιβάλλον, να παρέχουν τρόπους βέλτιστης ένταξης των κατασκευών σε αυτό και να αναπτύσσουν την οικολογική συνείδηση στο Μηχανικό. Δημιουργία ενός συμπαγούς και σειριακού κύκλου μαθημάτων με λογική συνέχεια: εισαγωγή-εννοιες-μορφές ρύπανσης-αστικό περιβάλλον-τρόποι αντιμετώπισης-μελέτες περιβαλλοντικών επιπτώσεων-τεχνολογία.
  10. Άρση των στεγανών μεταξύ των κατευθύνσεων και του κατακερματισμού του προγράμματος σπουδών με: α) ενίσχυση των μαθημάτων κορμού οι φοιτητές να διδάσκονται στο μέγιστο δυνατό βαθμό κοινά πράγματα ανεξαρτήτως κατεύθυνσης. Δημιουργία ευρύτερης κοινής γνωστικής βάσης και στο 4ο-5ο έτος, β)περιορισμός των κατ’ επιλογήν μαθημάτων, γ)περιορισμός ή και κατάργηση του υπερβολικά μεγάλου αριθμού μαθημάτων υπερεξειδίκευσης.
  11. Εισαγωγή διδασκαλίας αρχών σχεδίασης σε Η/Υ στο μάθημα της οικοδομικής του 2ου εξαμήνου.
  12. Θέσπιση μη υποχρεωτικών απαλλακτικών εργασιών εξαμήνου όπου αυτό είναι δυνατόν. Να δίνεται η δυνατότητα επιλογής μεταξύ εργασίας και γραπτής εξέτασης.

Πιστεύουμε ότι με τις παραπάνω αλλαγές που προτείνουμε ως ΕΓΚΕΛΑΔΟΣ, μπορεί να δομηθεί ένα συμπαγές πρόγραμμα σπουδών με νοηματική και γνωστική ενότητα. Ένα πρόγραμμα σπουδών που θα καλύπτει όλο το εύρος του γνωστικού αντικειμένου του Πολιτικού Μηχανικού, περιφρουρώντας ταυτόχρονα τον ενιαίο και αδιάσπαστο χαρακτήρα του πτυχίου μας. Θα τοποθετεί τον Πολιτικό Μηχανικό μέσα στον κοινωνικό σχηματισμό αναδεικνύοντας την κοινωνική και οικολογική ευθύνη του.

Θεωρούμε πως η αναθεώρηση του προγράμματος σπουδών είναι υπόθεση όλων των φοιτητών, γενικότερα όλης της ακαδημαϊκής κοινότητας της σχολής και όχι ενός σκόπιμα επιλεγμένου τμήματός της. Καλούμε όλους τους φοιτητές να συμμετέχουν στην συζήτηση που αφορά όλους μας επιτακτικά μέσω γενικών συνελεύσεων το επόμενο διάστημα και μετά τις φοιτητικές εκλογές ώστε να διαμορφωθεί μια συγκεκριμένη πρόταση του συλλόγου, η οποία είναι αυτονόητο ότι πρέπει να συζητηθεί στα όργανα της σχολής σε συνεργασία με τους καθηγητές, παρότι ο νόμος Διαμαντοπούλου μας στερεί αυτή τη δυνατότητα.

 

 

 

 

Μεσάνυχτα στο Πανεπιστήμιο

Πόσο απέχουν άραγε τα όνειρα από την πραγματικότητα; Ή αλλιώς πόσο τους επιτρέπουμε εμείς να απέχουν; Ο ήρωας της ταινίας του Γούντι Άλεν «Μεσάνυχτα στο Παρίσι» σίγουρα αναμετράται με αυτό το ερώτημα. Η ιστορία αφορά έναν πετυχημένο χολιγουντιανό σεναριογράφο και τη συμβατική ζωή του, που διαταρράσεται από την απόδρασή του σε έναν φανταστικό κόσμο. Μια ζωή που, φαινομενικά, είναι πλήρης από την οποία ωστόσο απουσιάζει κάτι θεμελιώδες: ο χώρος και ο χρόνος να ονειρευτεί.

              των Γιώργου Μπενέκου και Θανάση Παππά

Η σημασία του να μπορούμε να συζητάμε και να ονειρευόμαστε

Πώς μπορούμε να περιγράψουμε την έννοια του πανεπιστημίου; Είναι οι τοίχοι, το επιστημονικό αντικείμενο, τα μαθήματα; Αν προσθέταμε στα παραπάνω τους καθηγητές, τους φοιτητές και τους εργαζόμενους, θα είχαμε φαινομενικά μία πλήρη περιγραφή. Ωστόσο από αυτήν, όπως και από τη ζωή του ήρωα της ταινίας που αναφέραμε, απουσιάζει το ίδιο θεμελιώδες πράγμα. Απουσιάζει ο αναγκαίος χρόνος και χώρος να συζητάμε, να αμφισβητούμε, να ονειρευόμαστε. Απουσιάζει η διάσταση του πανεπιστημίου ως κοινωνικού χώρου. Γιατί το πανεπιστήμιο είναι πάνω και πέρα απ’ όλα το μέρος που περνάμε την περισσότερη ώρα της μέρας μας και ο βασικός χώρος κοινωνικοποίησής μας και αμφισβήτησης της πραγματικότητας.

 Πως οικοδομείται όμως αυτή η κοινωνικοποίηση, ή αλλιώς που βασίζονται οι σχέσεις μεταξύ μας; Αν αυτή η οικοδόμηση δεν αρχίζει και τελειώνει στην ανταλλαγή σημειώσεων, τότε πρέπει να μιλήσουμε για την αναγκαιότητα να οργανώνουμε την καθημερινότητά μας στο πλαίσιο του πανεπιστημίου. Πρέπει να βρούμε ξανά τον τρόπο να συζητάμε συλλογικά και δημοκρατικά, να δημιουργούμε αντιστάσεις και να πετυχαίνουμε νίκες με κριτήριο τις ανάγκες μας.

Ένα πανεπιστήμιο για όλους και για όλα- ένα πανεπιστήμιο για τις ανάγκες μας

Ας γυρίσουμε όμως στον ήρωά μας. Κάθε βράδυ, κάνοντας βόλτες στους δρόμους του Παρισιού, ο σεναριογράφος έμπαινε σε ένα αμάξι που τον πήγαινε σε έναν ιδεατό για αυτόν κόσμο. Ας φανταστούμε αντίστοιχα ένα πανεπιστήμιο στο οποίο αυτός ο ζητούμενος χώροχρόνος θα ήταν παρών, ένα πανεπιστήμιο για τις ανάγκες μας. Σ΄ αυτό το πανεπιστήμιο μια ομάδα φοιτητών που καταλαμβάνει ένα χώρο και τον μετατρέπει σε αυτοδιαχειριζόμενο κυλικείο δε θα ήταν μία «παραβατική» πράξη αλλά μία καθημερινή πρακτική. Σ΄ αυτό το πανεπιστήμιο οι συλλογικές διαδικασίες θα ήταν αμεσοδημοκρατικές και συμμετοχικές, όχι στο όνομα των πολλών, αλλά μέσα από την ενεργό εμπλοκή τους. Σ΄ αυτό το πανεπιστήμιο η αμφισβήτηση κάθε αυθεντίας και κάθε σχέσης διευθυντή-διευθυνόμενου θα ήταν αυτονόητη, ως αναγκαία συνθήκη για την επιστημονική εμβάθυνση και το κοινωνικό πρόσημο της γνώσης. Σε ενά τέτοιο πανεπιστήμιο λοιπόν, η δημοκρατία δεν θα ανάγεται σε στόχο αλλά θα χρησιμοποιείται ως μέσο για όσα θέλουμε να πετύχουμε. Θα είναι η δημοκρατία και οι αντιστάσεις «των απο κάτω»’ που θα αντιμάχονται τον αυταρχισμό και την ομαλότητα της μιζέριας.

Αναπαριστώντας στο σήμερα τις εικόνες του αύριο

Ο πρωταγωνιστής της ταινίας μας, κάθε βράδυ αναμετριόταν με τον ιδεατό του κόσμο αλλά διαρκώς επέστρεφε στην πραγματικότητά του. Εμείς ας τολμήσουμε να κάνουμε το αντικατοπτρικά αντίθετο. Αφού γνωρίσαμε, ζήσαμε κάποιες πτυχές του πανεπιστημίου των αναγκών μας, αρνούμαστε να γυρίσουμε στην προηγούμενη πραγματικότητα. Μέσα από εγχειρήματα αυτοδιαχείρισης και αλληλεγγύης είδαμε ότι μπορέσαμε να επαναπροσδιορίσουμε τις σχέσεις μεταξύ μας, πέρα από τη λογική της ιεραρχίας, της εμπορευματοποίησης και του ανταγωνισμού. Από τις κοινές συνελεύσεις φοιτητών- καθηγητών-εργαζομένων είδαμε ότι μπορούμε να αντιστεκόμαστε ενωμένοι στην κοινή επίθεση που δεχόμαστε, προσπαθώντας να διαρήξουμε τις σχέσεις διοικητή-διοικούμενου. Μέσα από τις κοινωνικές διεργασίες και τα κινηματα, μέσα από τις πλατείες και τις απεργίες, είδαμε ότι οι άνθρωποι μπορούν να ζούν διαφορετικά, αρκεί να προτάσσουν τη συλλογικότητα απέναντι στην ατομική επιβίωση.

Αφού λοιπόν αρνούμαστε να γυρίσουμε πίσω, το μόνο που μας μένει είναι να σχεδιάσουμε το μέλλον. Να σχεδιάσουμε μια καθημερινότητα που δεν θα μας θλίβει ψάχνοντας διαρκώς για μια χαραμάδα από την οποία θα ξεφεύγουμε από τα προβλήματα μας. Να μιλήσουμε για ένα διαφορετικό πολιτιστικό και αξιακό υπόδειγμα απέναντι στο υπόδειγμα της υποκουλτούρας και του βολέματος, που τόσο απλόχερα  μας χαρίζουν η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ. Να μην ανεχτούμε άλλοι να δίνουν τις απαντήσεις για τα προβλήματα που αφορούν τη καθημερινότητα και τη ζωή μας. Να ψάξουμε, να αμφισβητήσουμε, να ζήσουμε διαφορετικά. Μόνο τότε, ίσως, ο ήρωας της ταινίας σταματήσει να έχει τόσες ομοιότητες με πολλούς και πολλές από εμάς.