Monthly Archives: Νοέμβριος 2014

Κείμενο συμβολής Εγκέλαδου για τους άξονες του προγράμματος σπουδών

Η νέα διοίκηση της σχολής, από την αρχή της θητείας της, άνοιξε έντονα την κουβέντα για το πρόγραμμα σπουδών. Παρότι δεν συμφωνούμε με τους όρους τους οποίους ανοίχτηκε, αναγνωρίζουμε ότι η παρούσα διάρθρωση απέχει πολύ από το ιδανικό. Αλλά ποιο θα μπορούσε να θεωρηθεί το ιδανικό πρόγραμμα σπουδών? Για να απαντήσουμε σε ένα τέτοιο ερώτημα θα πρέπει να αναρωτηθούμε πως θέλουμε να είναι ο μελλοντικός πολιτικός μηχανικός και  ποιος θέλουμε να είναι ο ρόλος του.

Αυτός ο πολιτικός μηχανικός θα πρέπει να κατέχει το βασικό υπόβαθρο γνώσεων σε όλο το εύρος του αντικειμένου, να μπορεί να ανταπεξέλθει στις ανάγκες του επαγγέλματος γνωστικά,να μπορεί να χρησιμοποιεί κριτικά όλα τα εργαλεία που διαθέτει  και να έχει κατοχυρωμένα τα πλήρη επαγγελματικά δικαιώματα. Επομένως  ένα πρόγραμμα σπουδών επιβάλλεται να δίνει στους φοιτητές πλήρη και ολόπλευρη γνώση. Να είναι ενιαίο, πενταετές, συμπαγές και γενικό, με μαθήματα που θα ενισχύουν το θεωρητικό υπόβαθρο του μηχανικού και όχι απλά μαθήματα κατάρτισης,  που θα αναπτύσουν την κριτική σκέψη του και θα του παρέχουν όλα τα απαραίτητα εφόδια και τις γνώσεις ώστε να μπορεί να ανταποκριθεί σε κάθε πρόκληση, όσο σύνθετη και αν είναι, και επιπλέον να μπορεί να παράγει νέα γνώση μέσα από την έρευνα, σύμφωνα πάντα με τις ανάγκες της κοινωνίας. Ένα πρόγραμμα σπουδών με ενισχυμένο τον κορμό των βασικών μαθημάτων για όλους, όχι υπερεξειδικευμένο, με μικρό αριθμό μαθημάτων κατεύθυνσης,χωρίς στεγανά ανάμεσα στις κατευθύνσεις και μικρό αριθμό μαθημάτων επιλογής. Είναι πάγια τακτική του κυριάρχου ιστορικά να στερεί την γνώση από τους εργαζόμενους, ώστε να τους δημιουργεί ανασφάλεια και φόβο με σκοπό την χειραγώγηση τους. Εν ολίγοις το μοντέλο των μηχανικών όπου εφαρμόζουν στην Αμερική και κατοχειρώνεται θεσμικά με την συνθήκη της Μπολόνια στην Ευρώπη, όπου μετά το πρώτο τριετές πτυχίο ο υποψήφιος μηχανικός εκπαιδεύεται από την ίδια την εταιρία. Ενάντια σε αυτόν τον γνωστικό σκοταδισμό που επιβάλλεται και στα προγράμματα δια βίου μάθησης-εκμετάλλευσης πρέπει να προτάξουμε και να διεκδικήσουμε ενιαίο και αδιάσπαστο πενταετές πρόγραμμα σπουδών, που θα περιφρουρεί τα πλήρη εργασιακά δικαιώματα. Συνέχεια

Advertisements

Ενημέρωση από τη σημερινή συνάντηση των εκπροσώπων των φοιτητών στους Τομείς, με τον Κοσμήτορα της σχολής

Σήμερα, πριν τη διεξαγωγή της Γενικής Συνέλευσης του Φοιτητικού μας Συλλόγου, ο κοσμήτορας κάλεσε τους εκπροσώπους των φοιτητών στους τομείς, σε μία συνάντηση.

Στη συνάντηση αυτή έθεσε το διαδικαστικό και τυπικό θέμα του πώς οι φοιτητές θα συμμετέχουν στις Γενικές Συνελεύσεις Σχολής (ΓΣΣ). Αρχικά, τόνισε ότι θεωρεί τον καινούριο νόμο, που καταργεί τη συνδιοίκηση, ολιγαρχικό, αλλά είναι αποφασισμένος να τον εφαρμόσει. Η πρότασή του ήταν, όπως έχει διατυπωθεί και στο παρελθόν, να καλούνται οι εκπρόσωποι των φοιτητών, οι οποίοι θα μπορούν να δηλώνονται και να τοποθετούνται, χωρίς όμως δικαίωμα ψήφου. Επίσης (χωρίς αυτό να είναι κάποια καινοτομία) τόνισε πως οποιοσδήποτε φοιτητής ή συλλογικότητα θέλει, θα μπορεί να θέτει, πριν από τις ΓΣΣ, θέματα που θα μπουν στην ημερήσια διάταξη της διαδικασίας.

Επίσης είπε ότι αρχές Δεκέμβρη θα καλεστεί η επόμενη ΓΣΣ. Όταν η κουβέντα ήρθε στα ECTS και στο πρόγραμμα σπουδών, ο κ.Κουτσογιάννης επανέλαβε τις θέσεις που είχε υπερασπιστεί και στη συζήτηση.Τέλος έθεσε τον προβληματισμό του για τον τεράστιο όγκο των φοιτητών που έρχονται με μετεγγραφή στη σχολή που αριθμούν περί τους 150.

Η στάση του Εγκέλαδου στη συνάντηση

Αρχικά, ως Εγκέλαδος, τονίσαμε ότι το θέμα της δημοκρατίας δεν λύνεται με διαδικαστικού τύπου ρυθμίσεις. Θεωρούμε ότι είναι αντιφατικό η διοίκηση να θεωρεί ότι έτσι θα λυθούν τα προβλήματα, τη στιγμή που είναι η ίδια η οποία δεν καλεί τους φοιτητές και επιλέγει τις εν κρυπτώ διαδικασίες. Παρ΄όλα αυτά επιμείναμε στο ότι πέρα από τη δυνατότητα των εκπροσώπων των φοιτητών να τοποθετούνται στη διαδικασία, οφείλουν να έχουν τη δυνατότητα όλοι οι φοιτητές να δηλώνονται και να τοποθετούνται εφόσον το επιθυμούν, πράγμα το οποίο η διοίκηση φαίνεται να αποδέχεται.

Ένα σημαντικό σημείο το οποίο θέσαμε στην κουβέντα και πιέσαμε προς αυτή την κατεύθυνση, είναι όλες οι εισηγήσεις όλων των επιτροπών, των τομέων και των ΓΣΣ να στέλνονται στους εκπροσώπους των φοιτητών και δηλώσαμε, ότι, όσο θα περνά από το χέρι μας, οι εισηγήσεις αυτές θα κοινοποιούνται στο σύλλογο μέσω του mqn, όπως και ήδη έχουμε κάνει.

Όταν ο κ. Κουτσογιάννης μας κάλεσε, στη συνέχεια, να καταδικάσουμε τα φαινόμενα της προηγούμενης ΓΣΣ με την αρπαγή των πρακτικών και να δεσμευτούμε ότι θα προστατέψουμε τη διαδικασία στο μέλλον, του απαντήσαμε και επιμείναμε στο ότι, δε θα καταδικάσουμε τις πρακτικές αυτές, ακόμη κι αν δε συμμετείχαμε σε αυτές, καθώς, θεωρούμε ότι το πρόβλημα δημιουργείται από την ίδια την αντιδημοκρατική δομή των ΓΣΣ που αποκλείει τους εκπροσώπους των φοιτητών από το να ψηφίζουν, καθώς και από την ίδια την αντιδημοκρατική στάση της διοίκησης. Δεν αντιλαμβανόμαστε γιατί οφείλουμε να «προστατέψουμε» μια εκ θεμελίων αντιδημοκρατική δομή, όπως η ΓΣΣ.

Όσον αφορά τα ECTS και το πρόγραμμα σπουδών, μεταφέραμε τις αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεων και ζητήσαμε να οριστεί καινούρια ΓΣΣ που θα εξετάζει το θέμα εκ νέου και εκ του μηδενός, δηλαδή χωρίς τίποτα να είναι προαποφασισμένο. Ο κ. Κουτσογιάννης αρνούμενος την (υπογραμμισμένη) διατύπωση, είπε ότι τα δύο αυτά θέματα θα μπουν στην ημερήσια διάταξη της επόμενης ΓΣΣ. Από εδώ και πέρα, πλέον, είναι θέμα του Φοιτητικού μας Συλλόγου, να διεκδικήσει τα δικαιώματά του.

Για τη στάση της ΔΑΠ στη συνάντηση

Στη συνάντηση, η ΔΑΠ, πέρα από τη συμφωνία της στην πρόταση της διοίκησης για τα διαδικαστικά της ΓΣΣ επέλεξε να μην τοποθετηθεί σε τίποτα περισσότερο από αυτό. Επέλεξε να μη μεταφέρει τις αποφάσεις του Φοιτητικού μας συλλόγου στη διοίκηση. Η μόνη ζωντανή τους τοποθέτηση ήταν όταν χρειάστηκε να αποκαλέσουν τους εκπροσώπους του Εγκέλαδου «καταληψίες» «φασίστες» και να μας εγκαλέσουν επειδή αρνηθήκαμε να «καταδικάσουμε τη βία». Δεν περιμέναμε τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από την παράταξη της Νέας Δημοκρατίας στις σχολές.

Εμείς σαν Εγκέλαδος, όπως και στη σημερινή συνέλευση, αλλά και επανειλημμένα, έχουμε δεσμευτεί, ότι, όσο περνάει από το χέρι μας, ο σύλλογος θα είναι ενήμερος για το τι συμβαίνει στις συναντήσεις των εκπροσώπων της σχολής με τη διοίκηση και για το τι στάση κρατάμε σε κάθε διαδικασία στην οποία λαμβάνουμε μέρος. Και αυτό, γιατί αντιλαμβανόμαστε την εκπροσώπηση, όχι ως μια κλειστή διαπραγμάτευση κάποιων «σοφών» φοιτητών με τη διοίκηση, αλλά ως έναν ιμάντα που μεταφέρει τις αποφάσεις των φοιτητών, πιέζει για περισσότερη διαφάνεια, για περισσότερο διάλογο, για περισσότερη δημοκρατία και πρέπει να αποτελείται από άτομα που λογοδοτούν και κρίνονται από το σύλλογό τους.

Ποιός αρνείται το διάλογο;

Μέρες άλλων εποχών ζήσαμε και συνεχίζουμε να ζούμε, ενόψει και της 41ης επετείου από την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Η αρχή έγινε από τον πρύτανη του ΕΚΠΑ, Φορτσάκη, ο οποίος, αφού πρώτα προσπάθησε να φιμώσει τους αγωνιζόμενους φοιτητές και τις συλλογικές τους αποφάσεις, στη συνέχεια απαγόρευσε ακόμα και την διεξαγωγή Γενικών Συνελεύσεων παρατάσσοντας τις δυνάμεις των ΜΑΤ έξω από τα κτήρια της νομικής, πράξη με τρομακτικό συμβολισμό λίγες μέρες πριν την 17η Νοεμβρίου.
Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και ο πρύτανης του ΕΜΠ, Γκόλιας, ο οποίος την Πέμπτη 13/11/2014, ημέρα του Πανεκπαιδευτικού Συλλαλητηρίου , εμπόδισε με lock-out τους φοιτητικούς συλλόγους να μπούνε στο Πολυτεχνείο, για να πραγματοποιήσουνε το γενικό συντονιστικό των φοιτητικών συλλόγων. Στόχος αλλά και αποτέλεσμα αυτής της πράξης ήτανε η καταστολή και η κατατρομοκράτηση των φοιτητών και των φοιτητριών, μιας και στο Πολυτεχνείο εκτός από την κλειστή πόρτα τους περίμεναν και δυνάμεις των ΜΑΤ, οι οποίες απρόκλητα επιτέθηκαν εναντίων τους, ξυλοκοπώντας τους, με σεξιστικές-πολεμικές ιαχές τύπου «Γαμήστε τους».
Παρά τις προσπάθειες κυβέρνησης-Φορτσάκη, οι φοιτήτριες και οι φοιτητές δεν τρομοκρατήθηκαν και με μαζικές Γενικές Συνελεύσεις σε ολόκληρη την Αθήνα, απάντησαν αγωνιστικά και με το συλλαλητήριο της περασμένης Παρασκευής. Στις 14/11/2014 οι φοιτητές ξαναβρήκαν το Πολυτεχνείο κλειστό και αυτή τη φορά την Αστυνομία σε ρόλο «πορτιέρη», στη Στουρνάρη, εμποδίζοντας στους φοιτητές/τριες να μπούνε στον ίδιο τους τον κοινωνικό χώρο.
Στις 17 Νοέμβρη του 2014 έλαβε χώρα μια μεγαλειώδης πορεία από όλα τα μαχόμενα κομμάτια της κοινωνίας, με τεράστια συμμετοχή του φοιτητικού κόσμου, στέλνοντας το μήνυμα ότι τα αιτήματα για ελευθερία, σπουδές και ζωή με αξιοπρέπεια αποτελούν διεκδικήσεις του σήμερα, για τις οποίες και θα αγωνιστεί με σθένος. Η απάντηση της κυβέρνησης ήτανε για άλλη μια φορά η καταστολή και η προσπάθεια διάλυσης της κινητοποίησης, η οποία όμως έπεσε στο κενό, αφού δεν καταφέρανε να τρομοκρατήσουν το οργανωμένο λαϊκό και φοιτητικό κίνημα.
Στο ίδιο πνεύμα «συνεννόησης και διαλόγου» κινήθηκε και η διοίκηση της σχολής μας, με πρωταγωνιστή τον κοσμήτορα Κουτσογιάννη. Στις 4/11/2014 διεξήχθη Γενική Συνέλευση Τμήματος της σχολής μας στην οποία, αφού πρώτα «ξέχασαν» να καλέσουν τους φοιτητές, στη συνέχεια με μια διαδικασία–express ψηφίστηκε, ερήμην όλων μας, η διάσπαση του ενιαίου μας πτυχίου με την εισαγωγή πιστωτικών μονάδων. Παρόλη την ξεκάθαρη απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του συλλόγου μας, ενάντια σε κάθε διάσπαση του πτυχίου μας και των εργασιακών μας δικαιωμάτων η διοίκηση της σχολής αρνήθηκε τον οποιοδήποτε διάλογο με τους φοιτητές/τριες, αρνούμενη την διεξαγωγή νέας Γ.Σ.Τ., όπου θα ξανασυζητηθεί το θέμα, από μηδενική βάση,  με την παρουσία και την συμμετοχή του φοιτητικού συλλόγου. Ο μόνος δρόμος που μας μένει πια είναι αυτός της συλλογικής και ακόμα πιο μαχητικής διεκδίκησης των σπουδών μας, της μελλοντικής εργασιακής μας αξιοπρέπειας, της ίδιας μας της ζωής.

ΚΑΛΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ/ΕΣ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ Φ.Σ. ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ  20/11 ΣΤΙΣ 13:00 ΣΤΟ       ΑΜΦ. 1,2

Ανακοίνωση για τα γεγονότα της σημερινής πορείας στο Κάτω Πολυτεχνείο

Σήμερα, για δεύτερη συνεχόμενη ημέρα, η κυβέρνηση έδειξε το πιο αυταρχικό και βάρβαρο πρόσωπό της και, μάλιστα, λίγες ημέρες πριν την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Η σημερινή πορεία των φοιτητικών συλλόγων θα κατέληγε στο Κάτω Πολυτεχνείο. Σκοπός της ήταν, η έντονη καταδίκη των χτεσινών γεγονότων σε Νομική και Κάτω Πολυτεχνείο, όπου το μόνο που βιώσαμε ήταν ξύλο, χημικά και κλειστές από τα ΜΑΤ σχολές.

Φτάνοντας η πορεία στο Κάτω Πολυτεχνείο, συνάντησε το ιστορικό κτήριο περιτριγυρισμένο από διμοιρίες των ΜΑΤ. Το φοιτητικό κίνημα, όμως, αποφασισμένο να μην υποταχθεί στους εκφοβισμούς και την τρομοκρατία, βρέθηκε, από την πύλη της Τοσίτσα, στον προαύλιο χώρο του Πολυτεχνείου.

Η σύγκριση είναι αμείλικτη και η εικόνα τρομακτική:

Νοέμβρης ’73: Οι φοιτητές βρίσκονται κλεισμένοι στο Πολυτεχνείο, έξω από το οποίο βρίσκονται οι δυνάμεις καταστολής

Παρασκευή 14 Νοέμβρη 2014: Οι φοιτητές με συνθήματα στον ίδιο χώρο, υπό το φόβο και τις απειλές των ΜΑΤ που βρίσκονταν στην πύλη της Τοσίτσα

Τα συναισθήματα από αυτή τη σύγκριση κάθε άλλο παρά ευχάριστα είναι, αλλά, σίγουρα μας γεμίζουν με την αίσθηση ενός νέου ιστορικού καθήκοντος. Ενός καθήκοντος, που έχει η γενιά μας να μην αφήσει άλλο αυτόν τον κατήφορο της αυταρχικοποίησης και του εκφασισμού της κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Με συνθήματα και με μαζικές διαδηλώσεις, όπως και σήμερα, θα διατηρήσουμε αταλάντευτο το πάθος μας για ελευθερία! Με γενικές συνελεύσεις και συλλογικές διαδικασίες η νεολαία θα υψώσει το ανάστημά της και θα πάρει τη ζωή της στα χέρια της!

Οι ευθύνες για το lock-out

Καταδικάζουμε απερίφραστα την απόφαση του νέου πρύτανη του ΕΜΠ κ.Γκόλια, να επιβάλλει lock-out στο Κάτω Πολυτεχνείο! Είναι ανεπίτρεπτο να μην επιτρέπεται η είσοδος των φοιτητών στις ίδιες τους τις σχολές! Είναι ανεπίτρεπτο να χρησιμοποιούμε να ΜΑΤ απέναντι σε ειρηνικές διαδηλώσεις των φοιτητικών συλλόγων! Είναι ανεπίτρεπτο τα ΜΑΤ να δίνουν διορίες 15λέπτου, ώστε οι φοιτητές να εκκενώσουν τον κοινωνικό τους χώρο, το πανεπιστήμιο!

Την ίδια στιγμή, ο κοσμήτορας της σχολής κ.Κουτσογιάννης σήμερα δήλωνε αλληλέγγυος στον πρύτανη και υποστήριζε την απόφαση του χτεσινού lock-out. Ύστερα και από τις σημερινές τραγικές εικόνες, τον καλούμε να πάρει ξεκάθαρη θέση, επίσημα, για τα γεγονότα. Υπεκφυγές και ουδέτερες στάσεις δε χωράνε όταν οι συγκυρίες είναι τόσο κρίσιμες! Ας αναλάβουμε όλοι, ο καθένας ξεχωριστά, τις ευθύνες που μας αναλογούν!

Ύστερα από όλα αυτά, η παρουσία όλων μας στον χώρο του Πολυτεχνείου το επόμενο τριήμερο κρίνεται αναγκαία, πολλώ δε μάλλον η επιτυχία της πορείας της Δευτέρας!

ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Για τα σημερινά Γεγονότα…

Το χρονικό των σημερινών γεγονότων:

Η κυβέρνηση, από την Τετάρτη το βράδυ αποφάσισε να ξεκινήσει την οικοδόμηση μιας στρατηγικής έντασης, που μοναδικό σκοπό έχει τη στοχοποίηση όσων αγωνίζονται. Τότε είναι που τα ΜΑΤ, κατ΄ εντολή του πρύτανη του ΕΚΠΑ Φορτσάκη, περικυκλώνουν τη Νομική Σχολή Αθηνών με διμοιρίες και κλούβες, προκειμένου να εμποδίσουν την είσοδο των φοιτητών στη σχολή το επόμενο πρωί. Οι φοιτητές που, το πρωί της Πέμπτης, αρνήθηκαν να σκύψουν  το κεφάλι και βρέθηκαν στις πύλες της Νομικής, αντιμετωπίστηκαν με ωμή βία από τα ΜΑΤ, με αποτέλεσμα να έχουμε δύο τραυματισμούς.

Τα ίδια γεγονότα επαναλαμβάνονται, όταν, το απόγευμα της Πέμπτης, ο πρύτανης του ΕΜΠ Γκόλιας, δίνει εντολή για “lock-out” του Κάτω Πολυτεχνείου, τη στιγμή που το μαζικό μπλοκ των φοιτητικών συλλόγων, ύστερα από το πέρας της απογευματινής πορείας ενάντια στην καταστολή, κατευθύνεται προς αυτό, προκειμένου να συζητήσει και να συντονίσει εκ νέου τη δράση του. Πάλι ξύλο, πάλι χημικά, πάλι βία και εκφοβισμός των φοιτητών. Μέσα στο μπλοκ αυτό, φυσικά και μέλη του φοιτητικού μας συλλόγου.

Χούντα δε γνωρίσαμε, ούτε δημοκρατία!

Αυτές οι λέξεις, είναι από εκείνες που γράφονται εν θερμώ. Είναι από εκείνες, που τις γράφεις και νιώθεις ότι δεν πάει άλλο! Εϊναι από εκείνες τις φορές, που αντιλαμβάνεσαι ότι, τόσο εσύ ο ίδιος, όσο και οι δίπλα σου, επιθυμείτε διακαώς να βάλετε ένα φρένο στον κατήφορο. Οι στιγμές που διψάς για λίγη ελευθερία!

Αν ένα πράγμα έχουμε να κρατάμε ως παρακαταθήκη και, συνάμα, φυλαχτό, από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, ήταν η σπίθα εκείνων των παιδιών. Η όρεξή τους για ζωή και ελευθερία. Το πείσμα τους για μια δίκαιη και δημοκρατική κοινωνία, για κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα και για δημόσια, δωρεάν παιδεία!

Η σημερινή αγωνιστική απόφαση του συλλόγου μας, είναι κομμάτι της λύσης που ψάχνουμε! Αγώνας μέχρι τέλους, γιατί διψάμε για ελευθερία και δικαιώματα! Αγώνας μέχρι τέλους γιατί δεν αρμόζει στη γενιά μας η παθητικότητα! Αγώνας συλλογικός, γιατί στα συλλογικά μας προβλήματα, δε χωράνε ατομικές λύσεις!

Όλοι και όλες στο αυριανό συντονιστικό στη Σχολή μας στις 11:00 πμ

Όλοι και όλες στην αυριανή παράσταση διαμαρτυρίας στην πρυτανεία του ΕΚΠΑ στις 12:00 μμ και στη μετέπειτα πορεία με προσυγκέντρωση στα προπύλαια

ΝΑ ΞΑΝΑΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΕΓΩ ΕΜΕΙΣ

Polytexneio

Εμείς όταν λέμε ΕΜΕΙΣ αυτό και εννοούμε. Και για μας αυτή η αντωνυμία αποκτά το κυριολεκτικό της νόημα μόνο μέσα από τη συλλογική ζωή,συλλογικές  συζητήσεις, διαφωνίες, συγκλίσεις…

Δυστυχώς, όμως, στη σχολή μας ο φοιτητικός σύλλογος φαίνεται να έχει σταματήσει να λειτουργεί και η συλλογική δράση αποτελεί πλέον απλά ένα σύνθημα, καθώς εδώ και δύο χρόνια έχουν γίνει πολύ λίγες γενικές συνελεύσεις και αυτές  με μικρή συμμετοχή  κόσμου. Σε αυτό το σημείο πρέπει να αναλογιστούμε τους λόγους για τους οποίους συμβαίνει αυτό.

Μια πρώτη εξήγηση που δίνει ένα κομμάτι των φοιτητών είναι οτι δεν υπαρχουν σοβαροί λόγοι για να διεξαχθεί γενική συνέλευση. Μια τέτοια διαπίστωση, όμως, αγγίζει τα όρια της μεταφυσικής,  καθώς όλα όσα βιώνουμε στην καθημερινότητα μας, η  απαξίωση και η υποβάθμιση των σπουδών μας, η εντατικοποίηση των ρυθμών φοίτησης, η περιστολή των ελευθεριών και η αυταρχικοποίηση  των δομών του πανεπιστημίου, μαρτυρούν ακριβώς το αντίθετο.

Άλλοι ισχυρίζονται  ότι η γενική συνέλευση  είναι τσιφλίκι των παρατάξεων και οι γνώμη των «ανένταχτων» δεν ακούγεται. Θεωρούμε ότι η γενική συνέλευση του συλλόγου δεν είναι και δεν πρέπει να είναι τσιφλίκι κανενός. Η Γ.Σ. είναι ακριβώς εκείνη η δομή, εκείνη η σχέση, που επιτρέπει σε όλους τους φοιτητές, μέσα από μια εξ ορισμού αμεσοδημοκρατική διαδικασία, να αυτοοργανώνονται, να συζητούν, να προβάλουν τις απόψεις τους πρωτίστως πάνω σε θέματα που επηρεάζουν άμεσα την σχολή τους, το ίδρυμα και γενικά την ανώτατη εκπαίδευση αλλά και σχετικά με τον αντιφασισμό, τον σεξισμό, τον πολιτισμό. Σε καμία περίπτωση δεν λέμε ότι η διαδικασία διεξαγωγής της συνέλευσης είναι ιδανική ή ότι δεν θα μπορούσε να αλλάξει,αλλά σε τελική ανάλυση εκείνος  που καλείται να διασφαλίσει ότι η διαδικασία της συνέλευσης θα είναι πραγματικά δημοκρατική και συμμετοχική είναι ο ίδιος ο φοιτητικός κόσμος με την ενεργό συμμετοχή του. Η απαξίωσή της δεν τιμωρεί κανέναν άλλον παρά εμάς τους ίδιους ,είτε «ενταγμένοι», είτε «ανένταχτοι».

Τέλος, υπάρχει η άποψη ότι δεν έχει νόημα να γίνονται γενικές συνελεύσεις αφού οποιαδήποτε κουβέντα κι αν γίνει δεν θα καταλήξει κάπου, όποια απόφαση κι αν παρθεί δεν θα έχει ουσιαστική σημασία. Το επιχείρημα καταρίπτεται αμέσως αν σκεφτούμε ,για παράδειγμα, ότι όταν πέρυσι οι καθηγητές της Σχολής αποφάσισαν να «χαθεί» η εαρινή εξεταστική, ήταν η απόφαση της γενικής συνέλευσης του φοιτητικού μας συλλόγου, που κόντρα στην αυταρχικότητα των καθηγητών,  διασφάλισε την διεξαγωγή της διπλής  εξεταστικής.

Για εμάς ο πραγματικός λόγος για τον οποίο δεν «αγκαλιάζονται» οι γενικές συνελεύσεις απο τους φοιτητές είναι οτι καθένας αντιλαμβάνεται τον εαυτό του μέσα στη σχολή ως μια ατομικότητα, επιλέγοντας τον ατομικό δρόμο.

Οι σημερινές κοινωνικές συνθήκες, καθώς και η ίδια η κυρίαρχη ιδεολογία επιβάλλουν τον ατομισμό, το μοναχικό δρόμο, τον ανταγωνισμό. Κάνουν καρικατούρα την έννοια της συλλογικότητας και προσπαθούν να τη διαλύσουν όπου την συναντούν, από ολόκληρη την κοινωνία που την ποτίζουν με αισθήματα μισαλλοδοξίας, απομόνωσης και φόβου, μέχρι τις επιμέρους κοινωνικές ομάδες που μαθαίνουν τα άτομα τους να αναπτύσσουν σχέσεις καχυποψίας, καιροσκοπισμού και ανταγωνισμού. Στον δικό μας κοινωνικό χώρο, το πανεπιστήμιο, το αστικό μπλοκ με πρώτο όπλο την δημιουργία ενός πανεπιστημίου μη δημόσιου ,με ισχυρούς ταξικούς φραγμούς,ανοιχτό στην ιδιωτική παρέμβαση, μη δημοκρατικού, με εντατικοποιημένες σπουδές και αποσπασματική προσέγγιση της γνώσης, και δεύτερο τις κυβερνητικές παρατάξεις της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και της ΠΑΣΠ, καταφέρνει  να διαλύει οποιαδήποτε συλλογική δράση των φοιτητών και να τους οδηγεί στην αποξένωση και στον έντονο ανταγωνισμό.

Για μας οποιαδήποτε μορφή αντίστασης  και εναντίωσης για το ότι μας επιβάλλεται «από τα πάνω» μπορεί να υπάρξει και να καρποφορήσει μόνο με τη συλλογική οργάνωση και δράση των «από κάτω».Και αυτό όχι λόγω κάποιας γραφικής αριστερής  ιδεοληψίας αλλά γιατί η ίδια η ιστορική πείρα έχει δείξει ότι στα συλλογικά προβλήματα υπάρχουν  απαντήσεις που  μόνο η συλλογική οργάνωση μπορεί να  δώσει. Όταν λέμε συλλογική οργάνωση, εννοούμε «σύλλογος»,εννοούμε φοιτητικός σύλλογος, εννοούμε συλλογικότητα. Εννοούμε τη συντονισμένη έκφραση της ανάγκης του καθενός/καθεμίας από εμάς να μοιραστεί τους προβληματισμούς του και τα προβλήματα του με τους υπόλοιπους. Όλοι είμαστε φοιτητές/τριες  που  θέλουμε και πρέπει να έχουμε ισότιμο λόγο στις αποφάσεις που παίρνονται για  τη σχολής μας αλλά συγχρόνως είμαστε άνθρωποι με κοινωνικές ευαισθησίες τις οποίες πρέπει να μοιραζόμαστε μαζί με τους συμφοιτητές μας στις γενικές συνελεύσεις . Όσο αφαιρετικό κι αν ακούγεται αυτό οι σύλλογοι και τα συνδικάτα ήταν ανέκαθεν οι χώροι στους οποίους θίγονταν τα εκάστοτε κοινωνικά προβλήματα και εκφραζόταν η οργανωμένη αντίσταση των «από κάτω» απέναντι στην καταπίεση που δέχονταν.

Σίγουρα ένα κείμενο ή δυο προτάσεις δεν μπορούν να αποτυπώσουν όλες τις ιδέες και τις σκέψεις μας. Ωστόσο ακόμα πιο σίγουρο είναι ότι οι ιδέες και οι σκέψεις για να τελειοποιηθούν και  να γίνουν πράξη χρειάζονται συζήτηση, επεξεργασία, διάλογο. Για αυτούς τους λόγους λοιπόν και επειδή θεωρούμε ότι τα άγχη, οι ανησυχίες και τα προβλήματα για τον χώρο στον οποίο συνυπάρχουμε είναι κοινά και αφορούν όλους μας………

ΚΑΛΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ/ΕΣ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ Φ.Σ. ΤΗΝΠΕΜΠΤΗ 13/11 ΣΤΙΣ 13:00 ΣΤΟ ΑΜΦ. 1,2

ΝΑ ΞΑΝΑΕΜΠΙΣΤΕΥΤΟΥΜΕ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ

ΝΑ ΞΑΝΑΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΜΑΣ

ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ

Για το πανεπιστήμιο που μας ετοιμάζουν

Το πανεπιστήμιο τα τελευταία χρόνια έχει αλλάξει και συνεχίζει να μεταβάλλεται πτωτικά, σε επίπεδα πολύ κατώτερα των φοιτητικών αναγκών. Η υποβάθμιση αλλά και η συνολική  αναδιάρθρωση  της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, όπως την οραματίζεται το αστικό μπλοκ εξουσίας έχει ήδη αρχίσει να παίρνει σάρκα και οστά στο ΕΜΠ.

Η κυβέρνηση έχει κινηθεί με το τρίπτυχο: υποχρηματοδότηση – απαξίωση – ιδιωτικοποίηση. Οι περικοπές σε συγγράμματα και στις «κίτρινες σημειώσεις» που άλλωτε τύπωνε και διένειμε το ΕΜΠ, οι σοβαρές ελλείψεις σε προσωπικό και υλικοτεχνικές υποδομές που έχουν απορρυθμίσει τη λειτουργία των τομέων είναι αποτελέσματα που όλοι και όλες έχουμε βιώσει στη σχολή. Ιδιαίτερη μνεία οφείλει να γίνει και στην πρόσφατη αδυναμία της σχολής να καλύψει τις ανάγκες των νεοεισαχθέντων φοιτητών σε σχεδιαστικά υλικά. Θεωρούμε ότι το ζήτημα αυτό δεν γίνεται να κολλάει στην γραφειοκρατία αλλά η επίλυση του έγκειται στην πολιτική βούληση της διοίκησης και σε αυτήν την κατεύθυνση οι συλλογικές αποφάσεις των φοιτητών και η πίεση τους καθίσταται απαραίτητη.

Στην προσπάθεια της κυβέρνησης να απαξιώσει το ίδρυμα και να προωθήσει τη δήθεν «εξυγιαντική» νεοφιλελεύθερη αναδιάρθρωση κινείται και ο υπό σύσταση Οργανισμός του ΕΜΠ, που θα βασίζεται πάνω στους νόμους Διαμαντοπούλου Αρβανιτόπουλου. Ένας οργανισμός που θα περιλαμβάνει δίδακτρα, μεγαλύτερες περικοπές, security και face control στις εισόδους, κατάργηση της συμμετοχής των φοιτητών στα όργανα διοίκησης, ιδιωτική χρηματοδότηση του ιδρύματος και, άρα, χειραγώγηση της έρευνας. Περιλαμβάνει, στο σύνολό του, ένα οραματικό πλαίσιο για το πανεπιστήμιο που θα παράγει μηχανικούς κομμένους και ραμμένους στα μέτρα της αγοράς, χωρίς κριτική σκέψη και περιβαλλοντικές/κοινωνικές ευαισθησίες. Μηχανικούς υπερεξειδικευμένους, με αδύναμα πτυχία, νέους εργαζόμενους βορά στην εργοδοσία.

Στο πλαίσιο της αναδιάρθρωσης αυτής , το υπουργείο το καλοκαίρι αποφάσισε να πλήξει για μια ακόμα φορά τους φοιτητές. Αποφάσισε την οριζόντια διαγραφή των «αιωνίων» φοιτητών, (φτάνοντας να τους αποκαλεί «λιμνάζοντες») με το επιχείρημα του συμμαζέματος και του νοικοκυρέματος των ιδρυμάτων. Η πραγματικότητα είναι ότι ο κάθε αιώνιος φοιτητής δεν κοστίζει τίποτα στο ίδρυμα, αφού δεν είναι αποδέκτης καμίας παροχής. Μοναδικός στόχος της κυβέρνησης είναι να αποπροσανατολίσει την πραγματική κουβέντα για τα σοβαρά προβλήματα των πανεπιστημίων, στοχοποιώντας μια συγκεκριμένη μερίδα φοιτητών. Μια τακτική που την ακολουθεί πάγια τα τελευταία χρόνια όποτε θέλει να περάσει κάποια αντιλαϊκή αναδιάρθρωση.

Και όσο κι αν νομίζουμε, ειδικά οι νεότεροι, ότι δεν μας αγγίζει το θέμα των διαγραφών, ας σκεφτούμε πόσο τυχαίο είναι, που οι διαγραφές των αιωνίων, συμπίπτουν χρονικά με την εξίσωση των πτυχίων των δημοσίων πανεπιστημίων, με τα ιδιωτικά κολλέγια που ιδρύονται στην Ελλάδα. Μήπως, οι φοιτητές που θα διαγραφούν και θα χρωστούν λίγα μαθήματα, θα αποτελέσουν την πρώτη γρήγορη πελατεία των κολλεγίων αυτών; Μήπως, εν τέλει όλη αυτή η πολιτική είναι μια επίθεση στο δημόσιο πανεπιστήμιο για να απαξιωθεί και να ανοίξει ο δρόμος για την ιδιωτικοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης;

Τα ιδρύματα κινδυνεύουν από αυτές τις πολιτικές. Η ακαδημαϊκή ελευθερία κινδυνεύει από αυτές τις πολιτικές. Τα γεγονότα στο ΕΚΠΑ αποδεικνύουν περίτρανα την κατρακύλα των διοικήσεων των ελληνικών πανεπιστημίων. Η σύγκλητος συνεδριάζει υπό την παρουσία των ΜΑΤ και δεν επιτρέπει στους φοιτητές να μεταφέρουν τις συλλογικές τους αποφάσεις, που έχουν προκύψει ύστερα από μαζικές επαναλαμβανόμενες Γενικές Συνελεύσεις.

Σε αυτά τα πλαίσια, καλούμε το σύλλογο να συνεδριάσει, γιατί σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές η αδράνεια δεν μας αξίζει! Το πανεπιστήμιο που μας ετοιμάζουν δε μας αξίζει! Η καθημερινότητα και η ζωή που βιώνουμε δε μας αξίζουν! Είμαστε αυτοί και αυτές που θα κινήσουν γη και ουρανό για να αλλάξουν τον κόσμο και να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους!

Όλοι & Όλες στη Γενική Συνέλευση την Τρίτη 4 Νοέμβρη, Αμφ.1,2 στις 13:00