Ή με το φόβο Ή με την ελπίδα

Φέτος φάνηκε έντονα ότι ο Δεκέμβρης του 2014 αποτέλεσε ως ένα τρόπο την συνέχεια του Δεκέμβρη του 2008 και αυτό γιατί τίποτε δε σταμάτησε τότε. Το «μεμονωμένο περιστατικό» που όρισε το τέλος της μεταπολίτευσης, κατάφερε μέσα σε έξι χρόνια να πάρει σάρκα και οστά, να θεσμοθετήσει τις νέες εργασιακές σχέσεις, τους πλειστηριασμούς, τις απολύσεις, την ανεργία των νέων, την εργοδοτική αυθαιρεσία, τη φίμωση των συλλόγων, την άγρια καταστολή των ΜΑΤ και να έρθει να καταλήξει στον Ν.Ρωμανό.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι το αίτημα του Ρωμανού για παρακολούθηση των μαθημάτων της σχολής του πέρα από λογικό και δίκαιο, έχει αγκαλιαστεί από ένα μεγάλο κομμάτι κόσμου. Το βαθύ ερώτημα που τίθεται είναι, γιατί ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας που αποτελεί το καταπιεζόμενο σώμα, από τις εξαθλιωτικές πολιτικές της λιτότητας, αφουγκράζεται το αίτημα του Ρωμανού και στέκεται αλληλέγγυο; Ο Ρωμανός αυτή τη στιγμή αποτελεί έναν καθρέφτη του κάθε καταπιεζόμενου ανθρώπου, η βίωση της αδικίας του νέου εργαζομένου των 300 ευρώ, η απόλυση της εγκύου μηχανικού επειδή δεν έριξε το παιδί της, η αρρωστημένη εντατικοποίηση ενός μαθητή λυκείου, η απαγόρευση των φοιτητών να μπούνε στον κοινωνικό τους χώρο, η σύνταξη πείνας ενός ηλικιωμένου εκφράζονται από την συμπαράσταση στον Ρωμανό.

Ας γίνει λοιπόν ξεκάθαρο ότι: Η ανάλγητη στάση της κυβέρνησης απέναντι στον Ρωμανό, δεν είναι ένα επικοινωνιακό τρικ, ούτε μια προσπάθεια αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης από την πραγματική πολιτική. Η κυβέρνηση επιχειρεί να δημιουργήσει μια νέα κατάσταση πραγμάτων όπου, δεν παίζει απλά κορώνα γράμματα τη ζωή ενός νέου ανθρώπου, αλλά επιχειρεί να δοκιμάσει τις αντοχές μας. Εν ολίγοις, η ίδια η συγκυρία μας δείχνει ότι αυτή τη στιγμή η σύγκρουση μεταξύ των καταπιεζόμενων και των καταπιεστών είναι παραπάνω από εμφανής. Από τη μία το αστικό μπλοκ εξουσίας θέλει να δημιουργήσει μια νέα κανονικότητα, όπου οι καταπιεζόμενοι θα διακατέχονται από τον φόβο της διεκδίκησης του ελάχιστου και από την άλλη το κίνημα το οποίο όχι μόνο θα διεκδικήσει ένα σημείο ισορροπίας προς όφελος του, αλλά θα βάλει τα ζιζάνια για μια άλλη κοινωνία στο σήμερα, θα θέσει τα θεμέλια για την κοινωνική απελευθέρωση του ανθρώπου.

Αποτελεί πλέον ανάγκη, εμείς οι νέοι άνθρωποι, η γενιά που βλέπει ένα μέλλον αβέβαιο και μαύρο, η γενιά όμως που έχει πάθος για ζωή και ασφυκτιά για μια «ανάσα ελευθερίας» από την καθημερινή καταπίεση, να αποδείξει ότι δεν φοβάται κανέναν. Μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες(γενικές συνελεύσεις, συνελεύσεις ετών), όπου όλοι και όλες θα γινόμαστε συνδιαμορφωτές ενός πολιτικού πλαισίου, που δεν θα έρχεται έτοιμο από τα συρτάρια ειδικών και ηρώων, μπορούμε να ελπίζουμε και να διεκδικούμε μια άλλη κοινωνία. Μπορούμε όλοι/όλες να αποτελέσουμε τα υποκείμενα εκείνα που θα αλλάξουν την τροχιά της ιστορίας.                                      

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s