Για τις εκλογές της 25ης Γενάρη

Είναι σαφές ότι βρισκόμαστε μπροστά στην μεγαλύτερη πολιτική μάχη που έχει να δώσει ο κόσμος της εργασίας, η νεολαία και η πληττόμενη κοινωνική πλειοψηφία μέσα στη μνημονιακή περίοδο. Μετά από πέντε χρόνια σκληρών πολιτικών λιτότητας, η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, μέσα από τη διαδικασία εκλογής του ΠτΔ, βρέθηκε σε αδιέξοδο, αναγκαζόμενη να προκηρύξει άμεσα εκλογές.Η πλήρης απονομιμοποίηση αυτών των πολιτικών στις ευρείες λαϊκές μάζες και οι πιέσεις που ασκήθηκαν σε κοινωνικό και σε κοινοβουλευτικό επίπεδο κατάφεραν να ρίξουν αυτή την κυβέρνηση. Οι προσπάθειες του αγωνιζόμενου λαού ήταν εκείνες που κατάφεραν να οξύνουν και να αναδείξουν τις αντιφάσεις του αστικού μπλοκ και να το κάνουν ευάλωτο.

Δεν είναι τυχαίο ότι πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου είναι η πιο μισητή κυβέρνηση των μεταπολιτευτικών χρόνων. Εφάρμοσαν με τον πιο πιστό τρόπο όλες τις πολιτικές που προβλέπει το νεοφιλελεύθερο υπόδειγμα, οδηγώντας την ελληνική κοινωνία σε πρωτοφανή επίπεδα εξαθλίωσης, φτώχειας, ανεργίας και κατάθλιψης. Η κρίση υπερσυσσώρευσης που ξέσπασε το 2008, δηλαδή η κρίση του ίδιου του πυρήνα του καπιταλιστικού συστήματος, που είναι η συσσώρευση κεφαλαίου, οδήγησε σε ευρωπαϊκό επίπεδο στην εφαρμογή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών λιτότητας, που ως σκοπό είχαν την εσωτερική υποτίμηση και το άνοιγμα νέων πεδίων κερδοφορίας προς όφελος του κεφαλαίου. Με μοχλό πίεσης τα υπέρογκα δημόσια χρέη, κυρίως των χωρών του Νότου, εργασιακές κατακτήσεις και δικαιώματα καταργήθηκαν, κομμάτια του δημόσιου πλούτου ξεπουλήθηκαν στο ιδιωτικό κεφάλαιο, το κοινωνικό κράτος πρόνοιας συρρικνώθηκε και τεράστια κομμάτια της κοινωνίας οδηγήθηκαν στην ανεργία ή στην εργασιακή επισφάλεια.

Για τη νεολαία συγκεκριμένα δημιουργήθηκε ένα μαύρο τοπίο, ανάγοντάς την σε μία «χαμένη» γενιά, με μόνες επιλογές είτε την μετανάστευση είτε την εργασιακό μεσαίωνα των Voucher και των προγραμμάτων μαθητείας. Μια γενιά που δε θα γνωρίσει ένα υψηλού επιπέδου, δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο, αλλά σχολές με κατακερματισμένα και ανίσχυρα πτυχία, υπερεντατικοποιημένες σπουδές και ανύπαρκτη φοιτητική μέριμνα. Πανεπιστήμια χωρίς διοικητικούς υπαλλήλους, με ΜΑΤ και face control, αλλά και φοιτητές με το άγχος της διαγραφής. Πανεπιστήμια χωρίς δημοκρατία και συνδιοίκηση, αλλά δέσμια του κάθε επίδοξου πολιτικάντη πρύτανη, που φιγουράρει στα ψηφοδέλτια επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας.

Αυτή η πολιτική οδήγησε στην διάρρηξη του κοινωνικού συμβολαίου, αντικαθιστώντας το από μια νέα ισορροπία τρόμου. Οι «από πάνω» μην μπορώντας να κάνουν το σχέδιό τους ηγεμονικό και να αντλήσουν συναίνεση για αυτό, χρησιμοποίησαν την καταστολή, την πειθάρχηση και το δόγμα του «νόμος και τάξη» ως μέσο επιβολής της ατζέντας τους. Η συρρίκνωση της δημοκρατίας και των δικαιωμάτων αποτελεί συστατικό και απαραίτητο στοιχείο της νεοφιλελεύθερης αναδιάρθρωσης. Αυτό το καθεστώς έκτακτης ανάγκης το βίωσε η ελληνική κοινωνία με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο σε μία σειρά εκφάνσεων της κοινωνικής ζωής. Απ’ την άσκηση πολιτικής μέσω πράξεων νομοθετικού περιεχομένου, το μαύρο στην ΕΡΤ, τις αντισυνταγματικές απολύσεις των καθαριστριών του Υπ.Οικ. και των σχολικών φυλάκων, μέχρι τις επιστρατεύσεις απεργών και την καταστολή που βίωσαν όλες οι λαϊκές αντιστάσεις και τα κινήματα απ’ τις πλατείες του ΄11 και τις Σκουριές μέχρι και τις πρόσφατες φοιτητικές κινητοποιήσεις και τον αγώνα των Σύρων προσφύγων στο Σύνταγμα. Παράλληλα ακολουθήθηκε η στρατηγική της δημιουργίας του «εσωτερικού εχθρού». Η διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών απ’ τον τότε Υπουργό Υγείας κ.Λοβέρδο, η δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών, οι επιχειρήσεις σκούπα του «Ξένιος Δίας», η πολιτική των επαναπροωθήσεων που οδήγησε σε δολοφονικού τύπου επιχειρήσεις(βλέπε Φαρμακονήσι) και η δημιουργία των φυλακών τύπου Γ΄ αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα του πόσο «δημοκρατικό», «φιλελεύθερο» και «ανθρωπιστικό» ήταν το έργο όλων των μνημονιακών κυβερνήσεων.

Απέναντι σε αυτή την δυστοπική πραγματικότητα που περιγράφηκε, η εκλογική μάχη της 25ης Ιανουαρίου μπορεί να αποτελέσει την αρχή μιας μεγάλης πολιτικής και κοινωνικής αλλαγής. Το ενδεχόμενο ανάδειξης για πρώτη φορά στην ελληνική ιστορία μιας αριστερή κυβέρνησης, μέσω της εκλογικής νίκης του ΣΥΡΙΖΑ, προκαλεί τεράστιες ανακατατάξεις τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Τα κυβερνητικά κόμματα(ΝΔ,ΠΑΣΟΚ) ,βλέποντας ότι η εκλογική τους ήττα είναι μη αναστρέψιμη, επενδύουν στον φόβο και στην τρομοκράτηση των καταπιεζόμενων και στην ανάδειξη των πιο συντηρητικών και αντιδραστικών ενστίκτων τους. Παράλληλα νέα κόμματα (Ποτάμι,κόμμα ΓΑΠ) προωθούνται από το μιντιακό κατεστημένο με σκοπό την ανακοπή του εκλογικού ρεύματος προς την αριστερά. Ενώ διατείνονται ότι εκπροσωπούν το “νέο” και το “αύθαρτο”, στους κόλπους τους βρίσκεται όλο εκείνο το πολιτικό προσωπικό που υπηρέτησε όλες τις πολιτικές των προηγούμενων χρόνων, ενώ παράλληλα σε επίπεδο θέσεων δεν διαχωρίζονται σε τίποτα με την εφαρμοζόμενη πολιτική πέρα από κάποιες σοσιαλφιλελεύθερες διανθίσεις. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, το νεοφιλελεύθερο υπόδειγμα συνεχώς χάνει έδαφος και δημιουργείται ένα κύμα αμφισβήτησής και ανατροπής του όλο και σε περισσότερες χώρες. Για το λόγο αυτό, δεν θα ήταν υπερβολή να ισχυριστούμε, ότι όλη η Ευρώπη έχει στραμμένα τα βλέμματα στις ελληνικές εκλογές.

Από την πλευρά μας αντιλαμβανόμαστε ότι η επικείμενη εκλογική μάχη μπορεί να αποτελέσει τομή στην πορεία της ταξικής πάλης, ένα σημείο ριζικής αλλαγής των συσχετισμών, μια ευκαιρία ανακατονομής των “όπλων” προς όφελος των “απο κάτω”. Είναι η ευκαιρία να στείλουμε στα αζήτητα όλους εκείνους, οι οποίοι οδήγησαν εκατομμύρια συμπολιτών μας στην φτώχεια και στην ανεργία, εκείνους που κατέστρεψαν τα πανεπιστήμια μας. Είναι ευκαιρία να αναδειχθεί μια κυβέρνηση της αριστεράς, η οποία θα μπορεί να εξυπηρετήσει τα λαϊκά συμφέροντα, να δώσει ανάσα στον κόσμο της εργασίας, χώρο στις κοινωνικές δυνάμεις να δημιουργήσουν, να ασκήσει ταξικά μεροληπτική πολιτική, να επαναφέρει τη δημοκρατία στο επίκεντρο. Είναι ευκαιρία να δείξουμε ότι υπάρχει άλλος δρόμος από αυτόν της λιτότητας και της εξαθλίωσης, της εργασιακής εκμετάλλευσης και της εργοδοτικής αυθαιρεσίας .Ευκαιρία να σπάσουμε τον φόβο και τον εξουσιασμό, να οραματιστούμε μια διαφορετική κοινωνία, μια διαφορετική οικονομία που θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα των πολλών και όχι των αγορών. Είναι ευκαιρία να πιστέψουμε ότι η νεολαία μπορεί να ζήσει και θα ζήσει αλλιώς!

Όλα αυτά αρκεί να θελήσουμε εμείς! Αρκεί να μην έχουμε αυταπάτες, αρκεί να αφήσουμε στην άκρη τις λογικές της ανάθεσης, της ιδιώτευσης, της παθητικότητας. Ο κόσμος της εργασίας και της νεολαίας που θα συντελέσει στην πολιτική ανατροπή, οφείλει να γνωρίζει, ότι, στις 25 Γενάρη, δε δίνουμε καμία λευκή επιταγή σε μία αριστερή κυβέρνηση. Ψηφίζουμε, γνωρίζοντας ότι, εν τέλει, εκείνο που θα αποτελέσει τον καθοριστικό παράγοντα για την έκβαση των μελλοντικών αγώνων , είναι τα ίδια τα κοινωνικά και εργατικά κινήματα που οφείλουν να συνεχίσουν να δίνουν μάχες, να στηρίζουν την κυβέρνηση στην επικείμενη σύγκρουση με το αστικό μπλοκ, αλλά και να ξεπερνούν τις αντιφάσεις και τα λάθη που εκείνη μπορεί να κάνει. Γιατί μόνο έτσι μπορεί η ανατροπή να γίνει πραγματικότητα, γιατί μόνο μέσα από την “από τα κάτω” κοινωνική κίνηση η κυβέρνηση της αριστεράς παίρνει σάρκα και οστά!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s