Λίγα σχόλια για τη σημερινή συζήτηση στη Γενική Συνέλευση της Σχολής

emp

Σίγουρα βιώνουμε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα περίοδο. Παρ΄ότι το νεοφιλελεύθερο σχέδιο για το  πανεπιστήμιο δείχνει τα πρώτα σημάδια ήττας και υποχώρησης,  σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η κυρίαρχη αντίληψη για το πανεπιστήμιο, έχει καταφέρει να αποκτήσει ηγεμονικές τάσεις μέσα στα ίδια τα ιδρύματα, τις οποίες, κανένα νομοσχέδιο, παρά οι ίδιες συλλογικές διεργασίες  και οι  ιδεολογικές ζυμώσεις μπορούν να αντιπαλέψουν.

Έντονη υπήρξε σήμερα στη Γενική Συνέλευση της Σχολής (ΓΣΣ) η συζήτηση γύρω από το εαν θα πρέπει να γίνουν δεκτές  12 (!) εκπρόθεσμες αιτήσεις φοιτητών για εγγραφή στο τρέχον εξάμηνο, διαδικασία, που, παλαιότερα, είχε απλά διεκπεραιωτικό χαρακτήρα, με την τελική απόφαση να είναι πάντα θετική, ενώ τέτοια (θετική) ήταν και σήμερα η προτροπή του κοσμήτορα.

Στεκόμαστε στο γεγονός (το οποίο και διευθετήθηκε τελικώς), μόνο και μόνο για να τεκμηριώσουμε αυτό που αναφέρουμε στον πρόλογο του κειμένου: ότι, δηλαδή, η νεοφιλελεύθερη αντίληψη στο πανεπιστήμιο καλά κρατεί! Θεωρούμε ιδιαίτερα υποκριτικό να αναδεικνύουμε ένα τόσο έλασσον θέμα (12 εκπρόθεσμοι φοιτητές στους 1.800 εγγεγραμμένους…), ωσάν, αυτό να ευθύνεται για όλα τα δεινά του πανεπιστημίου. Αλήθεια, η μερίδα αυτή των καθηγητών, αφιέρωσε ποτέ τον ίδιο χρόνο σε μία ΓΣΣ για να συζητήσει για τα προβλήματα του ιδρύματος τα τελευταία χρόνια;  Έδειξε ποτέ τον ίδιο ζήλο για να ακούσει τα προβλήματα των φοιτητών και να συζητήσει μαζί τους;

Βέβαια, αν κοιτάξουμε λίγο βαθύτερα, ακόμη πιο χαρακτηριστικό και έκδηλο των αποτυπωμάτων του νεοφιλελευθερισμού στο πανεπιστήμιο είναι και η ίδια η επιθυμία αυταρχικοποίησης της ζωής. Η αντίληψη, δηλαδή, ότι το ανθρώπινο λάθος και η αμέλεια οφείλουν να ποινικοποιούνται, ακόμη κι αν η αποκατάσταση του λάθους δεν απαιτεί τίποτα παραπάνω από την ενημέρωση μερικών καταλόγων. Η αντίληψη ότι ο  «πληγωμένος» εγωισμός και το κύρος του ιδρύματος θίγονται ακόμη περισσότερο όσο δεν γινόμαστε και εμείς πιο αυστηροί και αυταρχικοί.

Φυσικά, το να απαιτείς κάποιος να είναι εμπρόθεσμος δεν είναι αυταρχικό από μόνο του, αλλά στοιχειώδης κανόνας λειτουργίας. Αυταρχικός όμως είναι αυτός ο ιδιότυπος ρεβανσισμός,  που απαιτεί να γίνουμε «φτηνοί στα πίτουρα και ακριβοί στο αλεύρι». Να εξαντλήσουμε, δηλαδή, την προσοχή και την αυστηρότητά μας στο «νόμο και την τάξη», ώστε να μην κοιτάξουμε κατάματα τα πραγματικά προβλήματα του πανεπιστημίου. Εκείνα, δηλαδή, που με τη στάση, τη δράση και τη συμμετοχή μας μπορούμε να λύσουμε.

Από ό,τι φαίνεται αντιδράσεις υπάρχουν από μερίδα των καθηγητών  και για το νέο νομοσχέδιο για την παιδεία που προωθεί το υπουργείο, που, κατά τη γνώμη μας, κινείται σε σωστή κατεύθυνση, σε μια προσπάθεια να αποκατασταθεί η δημοκρατία στο ίδρυμα. Ακούσαμε ότι μας γυρίζει 30 χρόνια πίσω, ότι κακώς καταργεί τα Συμβούλια Ιδρύματος, που,  ομολογουμένως όμως  δε λειτούργησαν σωστά, καθώς και ότι γυρνάμε στην εσωστρέφεια.

Δε θα σταθούμε σε αυτές τις απόψεις στο παρόν κείμενο, καθώς έχουμε ουκ ολίγες φορές αναφερθεί εκτενώς σε αυτές. Σκοπός μας είναι απλά να αναδείξουμε ότι ο νεοφιλελευθερισμός και οι διάφορες πτυχές του για το πανεπιστήμιο ζει και βασιλεύει. Και το πανεπιστήμιο οφείλει να το προστατέψει ο φοιτητικός κόσμος. Έχει έρθει η ώρα να σκεφτούμε τις σχολές μας διαφορετικά και για να το κάνουμε αυτό οφείλουμε να δράσουμε και να σκεφτούμε συλλογικά!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s