Monthly Archives: Νοέμβριος 2015

Στον τρόμο και την καταστολή στεκόμαστε απέναντι!

Χωρίς τίτλοΤις προηγούμενες εβδομάδες βιώσαμε κάποια πρωτοφανή γεγονότα, όταν στις 13 Νοεμβρίου, 6 τυφλές τρομοκρατικές επιθέσεις σκόρπισαν το θάνατο σε πάνω από 150 κατοίκους του Παρισιού και οδήγησαν στον τραυματισμό ακόμα περισσότερων, με το ISIS να αναλαμβάνει την ευθύνη. Ενέργειες που είχαν κύριο σκοπό να δημιουργήσουν ένα αίσθημα έλλειψης ασφάλειας στην καρδία του Δυτικού κόσμου, θυσιάζοντας στο βωμό του σκοταδισμού όλους αυτούς που θέλησαν να ακούσουν την αγαπημένη τους μπάντα, να δουν τον αγώνα της ομάδας τους ή απλώς να κάνουν μια βόλτα το κέντρο του Παρισιού. Το Ισλαμικό Κράτος χρηματοδοτείται και εξοπλίζεται χρόνια τώρα από διεθνείς οργανισμούς και κράτη, που βλέπουν τα συμφέροντα τους στην αποσταθεροποίηση της κατάστασης στη Μέση Ανατολή, ενώ παράλληλα τροφοδοτείται και εξαπλώνεται, εκμεταλλευόμενο το μίσος και την αγανάκτηση των περιθωριοποιημένων και εξαθλιωμένων κομματιών της κάθε κοινωνίας. Μην ξεχνάμε ότι οι υπεύθυνοι τζιχαντιστές για την επίθεση στο Παρίσι, ήταν Γάλλοι και Βέλγοι υπήκοοι. Παρά το σοκ για τους νεκρούς και τραυματίες από τις επιθέσεις, δεν πρέπει να επαναπαυόμαστε, γιατί σε αυτή την περίπτωση θύματα δεν είναι μόνο αυτοί. Θύματα είναι και πρόσφυγες τους οποίους σύσσωμο το ευρωπαϊκό συντηρητικό μπλοκ θα τους παρουσιάσει ως εν δυνάμει τρομοκράτες, ενώ στην ουσία ρισκάρουν την ζωή τους στα νερά του Αιγαίου προσπαθώντας να ξεφύγουν από τον πόλεμο που μαίνεται μεταξύ τζιχαντιστών και καθεστώτος Άσαντ, αλλά και από τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις του ΝΑΤΟ. Τη λογική αυτή της σύγχυσης των προσφύγων με τους τρομοκράτες βλέπουμε να την υιοθετούν και οι κυβερνήσεις των περισσοτέρων ευρωπαϊκών χωρών, όπου στο όνομα της ασφάλειας κλείνουν τα σύνορα τους και διακόπτουν σκόπιμα τις προσφυγικές ροές με την δικαιολογία ότι μπορεί να φέρουν τζιχαντιστές. Η μόνη επιδίωξη, δεν είναι άλλη από τη δημιουργία μιας Ευρώπης-Φρούριο, σε καθεστώς τρόμου, με υψωμένους φράχτες παντού και ακόμα περισσότερους νεκρούς πρόσφυγες.
Σε αυτό το σκηνικό τρόμου, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε και τους υπόλοιπους πολίτες στη Γαλλία και στο Βέλγιο τους οποίους εχεί κυριεύσει ο φόβος όχι μόνο λόγω μιας πιθανής νέας τρομοκρατικής ενέργειας, αλλά και λόγω της έντονης καταστόλης που υφίστανται. Και αυτό γιατί στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή υπάρχουν κράτη, που βρίσκονται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης με τον στρατό να βρίσκεται στους δρόμους, σε κάποιες περιπτώσεις να απαγορεύεται η κυκλοφορία ενώ την ίδια ώρα πολίτες άλλου χρώματος ή εθνικότητας προσαγάγονται ως ύποπτοι. Μία τέτοια κατάσταση, που παραβιάζει την Ευρωπαϊκή σύμβαση για τα δικαιώματα του Ανθρώπου, έρχεται να αφήσει ένα κακό προηγούμενο για τις ελευθερίες στην Ευρώπη αλλά και να γίνει από καθεστώς εξαίρεσης μία κανονικότητα, που θα περιορίζει όλο και περισσότερο βασικά κεκτημένα των λαών. Σε αυτή την κατάσταση, έρχεται να προστεθεί και το περιστατικό της σύλληψης των 5 φοιτητών από την Αγία Παρασκευή, που συμμετείχαν σε διαδηλώσεις No Expo, την Πρωτομαγιά του 2015 στην Ιταλία, όπου και προσήχθησαν από τις ιταλικές αρχές. Εκεί αφέθησαν ελευθεροι χωρίς επαρκείς κατηγορίες που να στοιχειοθετούν υπόθεση. Η ιταλικές αρχές ζητούν, έξι μήνες μετά, την έκδοση τους στην Ιταλία, διαδικασία που ενεργοποιείται μόνο σε περιπτώσεις βαρέων εγκλημάτων (π.χ. λαθρεμπόριο, trafficking). Η έκδοσή τους από την ελληνική κυβέρνηση, θα σημάνει την οικονομική και ψυχολογική τους εξόντωση, με ποινή φυλάκισης έως και 10 χρόνια. Ουκ ολίγες είναι οι φορές, από τότε που ξεκίνησε η οικονομική κρίση,όπου αγωιζόμενα κομμάτια τη κοινωνίας, αντιστεκόμενα στην απαξίωση των ζωών τους και στην περιστολή των δικαιωμάτων τους, έχουν βρεθεί να διώκονται για το δικαίωμα τους να διαδηλώνουν και έχουν δεχτεί βίαιη καταστολή.
2Άλλωστε, πως είναι δυνατόν να μην μιλάμε για βίαιη καταστολή στην Ελλάδα αρχές Δεκέμβρη. Εφτά χρόνια έχουν περάσει από το βράδυ της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Από εκείνο το βράδυ στα Εξάρχεια, που ο ειδικός φρουρός Ε.Κορκονέας εκτέλεσε εν ψυχρώ ένα δεκαπεντάχρονο παιδί. Εφτά χρόνια έχουν περάσει και αυτή η μαύρη επέτειος πλησιάζει ξανά. Αλλά, κανείς και καμία μας δεν θέλει και δεν μπορεί να ξεχάσει τη βιαιότητα των κατασταλτικών μηχανισμών και την αυθαιρεσία της εξουσίας που συμβόλισε και συμπύκνωσε εκείνη η στιγμή. Αλλά προπάντων, κανείς και καμία μας δεν θέλει να και δεν μπορεί να ξεχάσει εκείνες τις μέρες του Δεκέμβρη που ακολούθησαν, με την μεγάλη εξέγερση να ξεχύνεται απ ’άκρη σ’ άκρη της χώρας. Εκείνες της μέρες που η νεολαία βγήκε στους δρόμους και τις πλατείες και συγκρούστηκε με ένα σύστημα που την δολοφονούσε, την φίμωνε, την εγκλώβιζε σε ένα μέλλον δίχως ελευθερία και προοπτική, κραυγάζοντας συνθήματα που έμελε να διαμορφώσουν και να επηρεάσουν μια ολόκληρη γενιά. Εκείνη η νεολαία δεν φοβήθηκε να βγει στους δρόμους και να συγκρουστεί με τα ΜΑΤ, δεν φοβήθηκε να τα βάλει με τις τράπεζες και την κυβέρνηση, δεν τρομοκρατήθηκε από κανέναν, αλλά βροντοφώναξε «ήρθε η ώρα για τις δικές μας μέρες»!
Η ΦΛΟΓΑ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΙΝΗ!
ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ Φ.Σ. ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 1/12, ΣΤΙΣ 14:30. ΣΤΟ ΑΜΦ 1,2

Στη διεθνοποίηση της καταστολής απαντάμε με αλληλεγγύη!

Την Πέμπτη 12/11, ημέρα πανελλαδικής απεργίας, διαδραματίστηκε στην Αγία Παρασκευή ένα πρωτοφανές σήριαλ καταστολής, όταν πραγματοποιήθηκαν αιφνίδιες εισβολές αστυνομικών στα σπίτια 5 φοιτητών,Χωρίς τίτλο οι οποίοι συνελήφθησαν με ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης (!) μετά από απαίτηση των ιταλικών αρχών. Το ένταλμα ζητούσε την έκδοσή τους στην Ιταλία, με την κατηγορία ότι «εθεάθησαν» να συμμετέχουν σε βίαια επεισόδια την Πρωτομαγιά του 2015 στις κινητοποιήσεις No Expo κατά της διεθνούς έκθεσης Expo Milano 2015. Αυτή η διαδικασία είναι πραγματικά πρωτοφανής, αφού ενεργοποιεί μία συμφωνία ανάμεσα σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αφορά στην άμεση έκδοση εγκληματιών σε περιπτώσεις βαρέων κακουργημάτων (π.χ. λαθρεμπόριο, trafficking κ.τ.λ.), εκπέμποντας ουσιαστικά ένα μήνυμα καταστολής πανευρωπαϊκά. Μια διαδικασία, λοιπόν, που θεσπίστηκε για να αντιμετωπίσει τα πιο σκληρά εγκλήματα, αρχίζει πλέον να χρησιμοποιείται απέναντι σε πολίτες κατά την άσκηση κατοχυρωμένων δικαιωμάτων.
Οι πέντε φοιτητές προσήχθησαν στο Μιλάνο, μία μέρα μετά την πορεία, στις 2 Μαΐου 2015, σε μαζικές προσαγωγές σε καφετέρια, με μοναδικό κριτήριο ότι έβγαιναν από κατειλημμένο κοινωνικό κέντρο. Μετά από πολύωρη κράτηση και χωρίς την παρουσία διερμηνέα, αφέθηκαν ελεύθεροι, αφού υποχρεώθηκαν να δώσουν δείγμα DNA, χωρίς να τους απαγγελθούν κατηγορίες. Έξι μήνες μετά, και ενώ οι Ιταλοί δικηγόροι που είχαν ασχοληθεί με την υπόθεση δεν ενημερώθηκαν ποτέ, η Ιταλική αστυνομία δημοσιοποίησε τα ονόματα των Ελλήνων φοιτητών, καθώς και άλλων Ιταλών συλληφθέντων, υποστηρίζοντας ότι, μετά από εκτενή ανάλυση φωτογραφιών και βίντεο, κατέληξαν στο συμπέρασμα πως αυτοί είναι οι πρωταίτιοι των επεισοδίων του No Expo.Έτσι η αστυνομία του Μιλάνου, εκτός των πρωτοφανών και απαράδεκτων διαδικασιών, παραβιάζει διατάξεις της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και προσβάλλει το τεκμήριο της αθωότητας, υποδεικνύοντας ως ένοχους τους φοιτητές, δημοσιεύοντας τα ονόματα και τις φωτογραφίες τους στον Τύπο, δημιουργώντας κλίμα σε βάρος τους. Συνέχεια

Κάλεσμα για την αυριανή απεργιακή συγκέντρωση

Χωρίς τίτλο

Το νέο μνημόνιο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εχεί πλέον αρχίσει να δείχνει για τα καλά το νεοφιλελεύθερο αντεργατικό του πρόσημο, σε αντίθεση με τις όποιες προεκλογικές υποσχέσεις για κοινωνική πολιτική και παράλληλο πρόγραμμα. Τα εργασιακά δικαιώματα και οι ασφαλιστικές απολαβές βρίσκονται στο ναδίρ της μέχρι τώρα πορείας τους στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης και οι δεσμεύσεις της κυβέρνησης προς τους εταίρους της προμυνήουν ένα ακόμη δυσκολότερο αύριο. Οι ατομικές συμβάσεις εργασίας, η επισφάλεια, τα vouchers, η εργοδοτική αυθαιρεσία, τα άδεια ασφαλιστικά ταμεία, η τραγική γιγάντωση της ανεργίας, η συνεχής και αθρόα μετανάστευση νέων ανθρώπων σε αναζήτηση εισοδήματος, συνθέτουν το νέο αυτό εργασιακό μεσαίωνα. Μόνοι ωφελημένοι; Οι συνήθεις ύποπτοι. Οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι, εγχώριοι και διεθνείς, που εκμεταλλευόμενοι το κλίμα φόβου και ανασφάλειας που καλλιεργούν από κοινού με τους πολιτικούς εκφραστές των συμφερόντων τους, κλιμακώνουν την επίθεση τους απέναντι στους εργαζόμενους και τα κεκτημένα των αγώνων τους.
Παράλληλα οι περικοπές στις συντάξεις συνεχίζονται ενώ μπαίνει στο προσκήνιο και ο νόμος για τους πλειστηριασμούς που, παρά τις διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης, φαίνεται ότι θα φέρει πολλούς ανθρώπους αντιμέτωπους με την απειλή κατάσχεσης της πρώτης τους κατοικίας. Σε όλα αυτά έρχεται να προστεθεί και το Ταμείο Δημόσιας Περιουσίας, που προσφέρει απλόχερα και χωρίς πολλά ανταλλάγματα, περιουσιακά στοιχεία του ελληνικού δημοσίου σε ξένους επενδυτές και ιδιώτες. Κι ενώ η χώρα συνεχίζει να δανείζεται δισεκατομμύρια για την «ανάπτυξη» της, μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας βρίσκεται κάτω από τα όρια της φτώχιας, η χρηματοδότηση για την υγεία και την παιδεία παραμένει εγκληματικά ανεπαρκής και η ανεργία των νέων ξεπερνά το 60%. Παρ’όλα αυτά, κύριο μέλημα της ελληνικής κυβέρνησης παραμένει η ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών και η συντήρηση ενός τραπεζικού συστήματος που χρόνια τώρα βρίσκεται υπό κατάρρευση.
Στις 12 του Νοέμβρη, οι φοιτητές μαζί με τους εργαζόμενους οφείλουν να βγουν μαζικά στους δρόμους, απέναντι σε όλους εκείνους που βροντοφωνάζουν με κάθε τρόπο πως δεν υπάρχει εναλλακτική. Απέναντι σε αυτούς που μας επιφυλάσσουν ένα μέλλον χωρίς προοπτική, που μας αποκαλούν «χαμένη γενιά», παροτρύνοντας μας μάλιστα να αποδεχτούμε κάτι τέτοιο ως μία κανονικότητα. Απέναντι σε όλους αυτούς που καταστρέφουν τα πανεπιστήμια μας, που επιζητούν την κατάργηση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης μας, που εντατικοποιούν τις σπουδές μας, που καταστέλλουν τις κινητοποιήσεις και τους αγώνες μας. Στις 12 του Νοέμβρη, μας δίνεται η ευκαιρία να υψώσουμε τη φωνή σε όλους όσους θέλουν την Ευρώπη ένα φρούριο που θα περιστέλλει όλο και περισσότερο τα δικαιώματα μας, που θα προσβάλλει την αξιοπρέπεια μας, που θα μας περιορίζει και θα μας περιθωριοποιεί. Να μην διστάσουμε λοιπόν, να διεκδικήσουμε το δικαίωμα μας να αγωνιζόμαστε, να υπερασπιστούμε το δικαίωμα μας στην εργασία, να ονειρευτούμε και να φτιάξουμε το μέλλον που μας αξίζει. Να προτάξουμε τη δική μας εναλλακτική, που θα μιλάει για αλληλεγγύη, αγώνα και ελευθερία.Σε αυτή την κατεύθυνση, ο Φ.Σ. Πολιτικών Μηχανικών, μέσα από τη Γενική Συνέλευση της Τρίτης 10/11, αποφάσισε την κατάληψη της σχολής και τη συμμετοχή στην Πανεργατική Απεργία της Πέμπτης 12/11.

Να προτάξουμε τη δική μας εναλλακτική!
Να διεκδικήσουμε το μέλλον που μας αξίζει!

Όλοι και Όλες τη Πέμπτη 12/11, στις 10:30, στο Μουσείο

ΚΑΛΕΣΜΑ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ


*κείμενο από το πανελλαδικό διήμερο των σχημάτων της αριστερής ενότη
τας

αρεν 2Διανύουμε μία περίοδο, ύστερα από την ψήφιση του 3ου Μνημονίου από τον ΣΥΡΙΖΑ και τη νίκη του στις εκλογές της 20ής Σεπτέμβρη, η οποία βρίσκει τη ριζοσπαστική αριστερά σε μια κατάσταση αμφισβήτησης των προηγούμενων βεβαιοτήτων, αλλά και αναζήτησης μιας νέας, αντιπαραθετικής προς το κυρίαρχο, αφήγησης. Η λάθος στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ για την Ευρώπη, που υποτίμησε τους αρνητικούς συσχετισμούς σε ευρωπαϊκό επίπεδο, σε συνδυασμό με τη λογική του κυβερνητισμού, οδήγησε σε μια κατάσταση όπου ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε να εκπροσωπεί ένα πάρα πολύ ασαφές κοινωνικό μπλοκ, χωρίς προσανατολισμό και σχέδιο σύγκρουσης με την ΕΕ και τις πολιτικές της. Ένα κοινωνικό μπλοκ, που σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να αποτελέσει τον φέροντα οργανισμό μιας δυνητικής ρηξιακής διαδικασίας.

Με αυτά τα χαρακτηριστικά, ο ΣΥΡΙΖΑ πολύ εύκολα αποδέχτηκε τη λογική του «ευρωμονόδρομου» και ενσωμάτωσε την αφήγηση που θέλει να μην υπάρχει εναλλακτική διέξοδος από την κρίση για τους λαούς. Αυτό το θατσερικής εμπνέυσεως ΤΙΝΑ, το οποίο υπερασπίζεται πλέον επιθετικά, ήρθε να βάλει ταφόπλακα στο ηχηρό «ΟΧΙ» του ελληνικού λαού στο δημοψήφισμα της 5ης Ιούλη και να το μετατρέψει σε ένα «ΝΑΙ» στις μνημονιακές πολιτικές και στο καθεστώς της επιτροπείας. Αυτό το ταξικό και νεολαιίστικο «ΌΧΙ», αποτελεί μια κοινωνική μαγιά, από την οποία μπορούμε να πλάσουμε τις συγκρουσιακές διαδικασίες και τους αγώνες του μέλλοντος. Αυτό το «ΌΧΙ» καλούμαστε πλέον εμείς να το ανακατασκευάσουμε και να του δώσουμε προωθητικά και ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά, στην προσπάθειά μας να χαράξουμε τον δρόμο για μια χειραφετημένη κοινωνία.

Ως Αριστερή Ενότητα προτάσσαμε πάντα την ενότητα των αριστερών δυνάμεων και ευρύτερα των αγωνιζόμενων τμημάτων της κοινωνίας ως τον πιο αποτελεσματικό τρόπο συλλογικής διεκδίκησης και ως πλαίσιο αμφισβήτησης της ύπαρξης της απόλυτης αληθείας σε επίπεδο πολιτικής αφήγησης. Η υπάρχουσα συνθήκη σε κεντρικοπολιτικό επίπεδο με τη χρεοκοπία του εγχειρήματος του Σύριζα, που απέτυχε να χαράξει πολιτική υπέρ των υποτελών αλλά και την αδυναμία απ τα υπόλοιπα υποκείμενα της αριστεράς να συγκροτήσουν φορείς που να αμφισβητούν την νεοφιλελεύθερη ηγεμονία, ανοίγει ένα πεδίο ανασύνθεσης της αριστεράς εντός των πανεπιστημίων.

Η υλοποίηση του νέου μνημονιακού πλαισίου από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, θα περνά μέσα από το βάθεμα της νεοφιλελεύθερης επίθεσης στο χώρο της παιδείας. Η σύγκρουση με τη νεοφιλελεύθερη αναδιάρθρωση του πανεπιστημίου, δεν μπορεί, παρά να περνά μέσα από την οικοδόμηση ενός αντιπαραθετικού στο νεοφιλελευθερισμό ηγεμονικού μπλοκ εντός των σχολών, το οποίο, συνδεόμενο με τα υπόλοιπα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας, θα προσπαθήσει, μέσα από την συλλογική πείρα, αλλά και από μια βεντάλια κινηματικών και ρηξιακών διαδικασιών, να οικοδομήσει ένα εναλλακτικό πρόταγμα. Ένα πρόταγμα, δηλαδή,  που ως κομμάτι μιας συνολικότερης αφήγησης για την κοινωνία και το ίδιο το πανεπιστήμιο, θα αμφισβητεί έμπρακτα, αλλά και οραματικά, το δόγμα της ΤΙΝΑ και του ευρωμονόδρομου, το οποίο απειλεί να εδραιωθεί, ιδιαίτερα στα κομμάτια της νεολαίας, των οποίων οι ελπίδες διαψεύστηκαν.

Αναγκαίο για αυτή την διαδικασία, είναι η δημιουργία πολιτικού μετώπου που να άρει τον κατακερματισμό των αριστερών δυνάμεων στα πανεπιστήμια αλλά και να μπορεί να διεκδικήσει πραγματικά ελπιδοφόρους αγώνες.Πρόκειται για μια συνθήκη αναγκαία, αλλά όχι από μόνη της ικανή να προσδώσει νικηφόρα προοπτική, στο βαθμό που δεν θα  αποτελεί μια  πραγματική διαδικασία όσμωσης ιδεών, ανταλλαγής εμπειριών, γνώσεων και απόψεων, αλλά μια απλή συγκόλληση των υπαρχόντων σχηματισμών. Για αυτό και εμείς δεν αντιλαμβανόμαστε την ανασύνθεση της αριστεράς με όρους εργαλειακούς, αλλά ως μια ειλικρινή διαδικασία που θα σέβεται την αυτονομία και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του κάθε σχήματος, αλλά και των διάφορων κοινωνικών χώρων.

Στην προσπάθεια συγκρότησης ενός μαχητικού και ριζοσπαστικου φοιτητικού κινήματος με πλατιά κοινωνική απεύθυνση, προκρίνουμε να εμβαθύνουμε σε δημοκρατία, τις δομές και διαδικασίες, μέσα από τις οποίες από κοινού θα διαμορφώνουμε τις πολιτικές αιχμές του. Να βρούμε νέα εργαλεία με τα οποία συζητάμε πιο άμεσα και από τα κάτω στις γενικές συνελεύσεις, αλλά και πώς όντως οι πολιτικές αποφάσεις/πλαίσια εμπλέκουν τους ίδιους τους φοιτητές και φοιτήτριες στη διαδικασία υλοποίησης και κοινής δράσης. Για αυτό το λόγο είναι καιρός να ξεπεράσουμε τις αγκυλώσεις του παρελθόντος και να επερωτήσουμε βεβαιότητες που μέχρι τώρα είχαμε.

Στη βάση αμφισβήτησης και επερώτησης τακτικών περιχαράκωσης, ελιτισμού και μικροπολιτικής προοπτικής του παρελθόντος ανοίγεται ένα ευρύ πεδίο για τη συγκρότηση μέσα από καθημερινή μας πρακτική και όσμωση, που θα συμπυκνώνεται σε από κοινού διαδικασίες, εκδηλώσεις, σχήματα και πρωτοβουλίες των αριστερών και ελευθεριακών πολιτικών δυνάμεων προκείμενου να σκιαγραφήσουμε με σαφή χαρακτηριστικά την προοπτική μίας εναλλακτικής. Ωστόσο για εμάς το ζήτημα της δημοκρατίας ως μέσο και σκοπός σε όλη αυτή την διαδικασία είναι προϋπόθεση για την ίδια την αποτελεσματικότητα αλλά και την ανοιχτότητα αυτού του μετώπου ώστε να μπορεί να απευθυνθεί και σε κόσμο ανένταχτο των ευρύτερων αγωνιστικών μπλοκ, και είναι προφανές ότι για την επίτευξη αυτού του στόχου χρειάζεται βούληση τόσο απο την μερία μας (που υπάρχει ήδη), όσο και από οποιαδήποτε συλλογικότητα εμπλακεί σε αυτό το εγχείρημα. Ένα κοινωνικοπολιτικό μέτωπο προκειμένου να είναι πραγματικά υπόθεση των πολλών και όσων πλήττονται πρέπει να είναι μία διαδικασία που θα ξεκινά από τα κάτω στη βάση των κοινωνικών χώρων και παράλληλα να κοιτά σε πολιτικές συνεργασίες.

Με την καθημερινότητα στο πανεπιστήμιο να εντατικοποιείται στα πρότυπα ενός εξεταστικού κέντρου με έντονα τα στοιχεία της εξατομίκευσης και του τεχνοκρατισμού, παρά ενός ζωντανού κοινωνικού χώρου, είναι επιτακτικό να δημιουργήσουμε παραστάσεις συλλογικής ζωής που από τη μία θα μεριμνούν για την πολιτικοποίηση των φοιτητριών και φοιτητών και από την άλλη θα απαντούν σε καθημερινές ανάγκες. Μέσω της διαδικασίας του κοινωνικού πειραματισμού μπορούμε να διευρύνουμε τα πεδία που θα μας εμπνέουν αλλά και θα λειτουργούν με όρους αποτελέσματος, στην προσπάθειά μας να συνθέσουμε έναν κοινωνικό χώρο ριζοσπαστικής αναζήτησης για ένα πανεπιστήμιο σύμφωνα με τις ανάγκες και τις επιθυμίες των πολλών.

Ως συλλογικότητα που δεν αρκούμαστε στην πολιτικοποίηση των ανθρώπων στα στενά όρια της φοιτητικής ταυτότητας, αναζητούμε τρόπους να διαμορφωνόμαστε ως υποκείμενα σε ώσμωση με τις διεκδικήσεις, τα αιτήματα και γενικά τις διεργασίες του εργατικού και κοινωνικού κινήματος. Υπό αυτό το πρίσμα καλούμαστε να πάρουμε πρωτοβουλίες για την κατοχύρωση και την διεύρυνση των συλλογικών τρόπων διεκδίκησης, της εργασιακής προοπτικής κόντρα στη μαζική ανεργία και την μετανάστευση για την νεολαία, βλέποντας ταυτόχρονα και σε νέες εναλλακτικές μορφές οργάνωσης της εργασίας. Ταυτόχρονα, καλούμαστε να ανοίγουμε ευρύτερα κοινωνικά ζητήματα, που αμφισβητούν την κυρίαρχη δόμηση της κοινωνίας, όπως είναι η αμφισβήτηση της πατριαρχίας, ο αντιφασιστικός και αντισεξιστικός αγώνας, η φεμινιστική προοπτική, το προσφυγικό ζήτημα, το αντιρατσιστικό κίνημα, τα πολιτικά δικαιώματα και οι δημοκρατικές ελευθερίες. Στη βάση μιας νέας αριστεράς που οι πολιτικές της πρακτικές θέλει να αντανακλούν πτυχές μιας διαφορετικής κοινωνίας που οραματιζόμαστε, τέτοιες διεκδικήσεις θα έχουν και κεντρικό ρόλο.

Με βάση τα παραπάνω και με το βλέμμα στρταμμένο στην οργάνωση των αντιστάσεων των υποτελών, καλούμε κάθε αριστερό αγωνιστή και συλλογικόττητα, αλλά και κάθε ανένταχτο φοιτητή/φοιτήτρια που δεν βλέπει το μέλλον του/της να χωράει στα σχέδια των κυρίαρχων, να βρεθούμε μαζί στην προσπάθεια για την οργάνωση των αγώνων του μέλλοντος και ενός ελπιδοφόρου κοινωνικού και πολιτικού μετώπου, που θα υπερβαίνει τους υπάρχοντες σχηματισμούς. Οφείλουμε να φανούμε αντάξιοι των περιστάσεων και να διαψεύσουμε όλους εκείνους που επιμένουν να μας χαρακτηρίζουν ως μια χαμένη γενιά!

Για να πάρουν εκδίκηση τα όνειρά μας!

eleytheriaΚάθε χρόνο, τέτοια εποχή, πολλά λόγια γράφοντα και λέγονται για εκείνες τις
μέρες του Νοέμβρη του ’73. Λόγια πολλές φορές πομπώδη και υμνητικά, για μια άλλη εποχή, σχεδόν μουσειακή, για ένα ηρωικό παρελθόν που έχει περάσει στη σφαίρα των αναμνήσεων.

Είναι όμως όντως εκείνα τα γεγονότα του Πολυτεχνείου μια ακόμα σελίδα στα βιβλία της Ιστορίας ή μια ζωντανή και παρούσα εικόνα στο σήμερα; Είναι όντως εκείνο το βράδυ της 16ης προς 17ης Νοέμβρη μια ακόμη μεμονωμένη ηρωική στιγμή κάποιων θαρραλέων ή εκείνη η στιγμή που συμπυκνώνει και εμπνέει τους συλλογικούς αγώνες του χθες, του σήμερα και του αύριο; Είναι όντως εκείνο το αίτημα γα ψωμί-παιδεία-ελευθερία κάτι ξεπερασμένο, ένα σύνθημα από άλλες εποχές ή ένας διαρκής αγώνας που ακόμα δεν έχει δικαιωθεί; Είναι εν τέλει εκείνο το μήνυμα του Πολυτεχνείου ακόμα επίκαιρο;

Κάπου εδώ θα προσπαθήσουμε να δώσουμε και κάποιες απαντήσεις. Όλα αυτά τα χρόνια των μνημονίων, αλλά και ένα διάστημα πριν από αυτά, ο ελληνικός λαός έδωσε μεγαλειώδεις αγώνες. Αγώνες ενάντια σε απολύσεις, σε περικοπές, ενάντια στη λεηλασία της δημόσιας περιουσίας και του περιβάλλοντος, αγώνες για δικαιώματα και ελευθερίες. Όλοι αυτοί οι αγώνες, μέσα στη διαφορετικότητά τους, είχαν ένα βασικό-πυρηνικό συνδετικό κρίκο. Το μεγάλο και εμφατικό αίτημα για δημοκρατία! Για δημοκρατία πραγματική, συμμετοχική, άμεση. Απ΄τις πλατείες του ’11 μέχρι τα μεγάλα φοιτητικά κινήματα , απ΄τις Σκουριές μέχρι τις απεργίες και τις κινητοποιήσεις κατά των μνημονίων η κοινωνία που αγωνιζόταν διεκδικούσε, πέραν των άλλων, το δικαίωμά της να μπορεί να καθορίζει εκείνη την ζωή της, διεκδικούσε να επιλέγει εκείνη τις πολιτικές που θα εφαρμόζονται. Αυτό το αίτημα όμως ποτέ δεν ήρθε να δικαιωθεί. Ούτε όταν στις 25 Γενάρη ψήφισε για ακύρωση των μνημονίων, ούτε όταν στις 5 Ιούλη ψήφισε για τερματισμό της λιτότητας. Οι πολιτικές που επιβάλλονται στην κοινωνία εδώ και 5 χρόνια, ότι και να συμβεί, παραμένουν ίδιες, μέσα από μια πορεία συνεχών και μικρών πραξικοπημάτων, τόσο ¨εισαγώμενων¨, όσο και ¨εγχώριων¨.

Την ίδια στιγμή η νεολαία βιώνει ένα άτυπο καθεστώς ομηρίας. Μιας ομηρίας που διαμορφώνεται απ΄την απουσία οποιασδήποτε προοπτικής γι΄αυτήν, απ΄το γεγονός ότι κανένας και καμία μας δεν μπορεί να σχεδιάσει τη ζωή και το μέλλον του/της όπως θέλει. Η γκρίζα ζώνη της επισφάλειας, της ανεργίας και της μετανάστευσης δεν αφήνουν κανένα περιθώριο ελευθερίας επιλογών, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για ζωή, παρά μόνο για επιβίωση, επιβάλλοντας μια νέα μορφή πειθάρχησης και καθυπόταξης. Παράλληλα το κράτος έκτακτης ανάγκης φροντίζει με τους μηχανισμούς του να καταστέλλει οποιαδήποτε φωνή αντιδρά, οποιοδήποτε κεφάλι σηκώνεται.

Το ίδιο το πανεπιστήμιο, ο κοινωνικός μας χώρος, πλέον, αποτελεί μια δύναμη συμπιεστική για τη ζωή της νεολαίας. Ένα πανεπιστήμιο υπερ-εντατικοποιημένο, σε μια ζωή στατική, χωρίς μέλλον και προοπτικές. Ένα πανεπιστήμιο, που σε συνθλίβει, γιατί έχει σταματήσει να αποτελεί τον ζωτικό χώρο διαλόγου που ήταν κάποτε. Ένα πανεπιστήμιο, συρόμενο ολοταχώς στο νεοφιλελεύθερο σχέδιο της ιδιωτικοποίησης και της υποβάθμισης.

Υπό αυτό το πρίσμα, εκείνο το περίφημο μήνυμα του Πολυτεχνείου είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Είναι επίκαιρο και καλεί ξανά τη νεολαία να κάνει αυτό που πάντα καλά ήξερε. Να αγωνιστεί για ελευθερία και δημοκρατία!Να αγωνιστεί για ένα Πανεπιστήμιο δημόσιο, δωρεάν και δημοκρατικό! Να αγωνιστεί για μια άλλη κοινωνία που είναι εφικτή! Να αγωνιστεί για να πάρουν τα όνειρά της εκδίκηση!

Το Πολυτεχνείο δεν ήτανε γιορτή, ήτανε εξέγερση και πάλη ταξική!

 

Όλοι/ες στη Γενική Συνέλευση του Φ.Σ. την Τρίτη 10/11, στις 14:30, στο ΑΜΦ1,2!

ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΡΘΕΙΣ ΣΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ!!!

Βρισκόμαστε ένα μήνα μετά τις εκλογές της 20ής Σεπτέμβρη καaι, κάθε μέρα που περνά, οι εξαγγελίες της κυβέρνησης
ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αποδεικνύονται κενό γράμμα. Κάθε μέρα που περνά, ο κόσμος που έχει πληγεί από την κρίση, αντιλαμβάνεται, όλο και πιιο ξεκάθαρα, ότι δεν υπάρχουν περιθώρια μιας «ήπιας» διαχείρισης του μνημονίου. Τα δήθεν αντισταθμιστικά και ισοδύναμα μέτρα που θα έβρισκε η κυβέρνηση, έχουν «ξεχαστεί» κάπου μεταξύ του Ένφια, της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών με τα λεφτά του λαού και της περαιτέρω μείωσης των συντάξεων.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η καινούρια χρονιά βρίσκει τα ελληνικά πανεπιστήμια σε μία ακόμα χειρότερη και πιο οριακή κατάσταση. Τη στιγμή που η ελληνική κυβέρνηση στρέφει όλους τους πόρους της στη μαύρη τρύπα του χρέους και τα πανεπιστήμια μετά βίας καλύπτουν τις βασικές τους ανάγκες, οι κυρίαρχοι επιλέγουν –όχι τυχαία- να θέσουν εκ νέου το ερώτημα για το ποιος, εν τέλει καλείται να χρηματοδοτήσει την παιδεία. Από τις πρόσφατες δηλώσεις Μπουτάρη για δίδακτρα στα πανεπιστήμια, μέχρι την έμπρακτη επιβολή τους από φέτος στα Μεταπτυχιακά Προγράμματα της Νομικής, είναι δεδομένο ότι , με όχημα την κρίση, η ιδιωτικοποίηση της παιδείας μπαίνει σήμερα πιο εμφατικά από ποτέ.

Στη σχολή μας, ήδη βιώνουμε την κατάσταση αυτή, τα τελευταία χρόνια. Οι νεοεισερχόμενοι στη Σχολή φοιτητές δεν θα γνωρίσουν τις δωρεάν τυπωμένες σημειώσεις που μας παρέχονταν παλαιότερα και θα κληθούν επανειλημμένως, με δικά τους έξοδα, να τυπώσουν απαραίτητο για την εκπαιδευτική και εξεταστική διαδικασία υλικό. Για τα σχεδιαστικά υλικά δεν έγινε καμία προσπάθεια από τη Διοίκηση της Σχολής να βρεθούν χρήματα και, ως εκ θαύματος, ύστερα από κινητοποίηση μελών του Φοιτητικού μας Συλλόγου, την ίδια κιόλας μέρα η Διοίκηση ανακοίνωσε ότι θα διατεθούν τα υλικά του Τεχνικού Σχεδίου σε όποιον το έχει ανάγκη.

Είναι πλέον πιο αντιληπτό από ποτέ ότι μέσα σε αυτά τα πλαίσια δεν μπορούμε να έχουμε τις σπουδές που οραματιζόμαστε. Είναι πιο προφανές από ποτέ, ότι η ζωή που μας αξίζει δεν χωράει κάτω από το μνημονιακό καθεστώς. Δεν μπορούμε, πλέον, να περιμένουμε τίποτα από αυτό το καθεστώς της επιτροποείας και της επιτήρησης της δήθεν αλληλέγγυας Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μιας Ένωσης, που δείχνει το πραγματικό της πρόσωπο ορθώνοντας φράχτες στον Έβρο και οδηγώντας σε πνιγμό χιλιάδες πρόσφυγες. Μιας κυβέρνησης με δήθεν αριστερό πρόσημο, που στην πορεία του Σαββάτου στον Έβρο μας καλωσόρισε με χημικά και δακρυγόνα.

Αυτή η ζωή και αυτό το ζοφερό μέλλον δεν μας αξίζουν και μόνο συλλογικά μπορούμε να απαντήσουμε. Μόνο συλλογικά, μπορούμε να πάρουμε το μέλλον στα χέρια μας και αυτό το έχουμε αποδείξει ουκ ολίγες φορές
. Ο Φοιτητικός μας Σύλλογος του έχει σταθεί ήδη έμπρακτα αλληλέγγυος στους πρόσφυγες μαζεύοντας τρόφημα, φάρμακα και ρουχισμό, και έχει ήδη καταστήσει σαφές ότι δεν κάνουμε καμία υποχώρηση από αυτά που δικαούμαστε. Τώρα, επειδή ο αγώνας είναι επιτακτικό να συνολικοποιηθεί, καλούμαστε να συμβαδίσουμε με τους υπόλοιπους φοιτητικούς Συλλόγους ανά την Ελλάδα που έχουν ήδη μπει σε μια τροχιά διεκδικήσεων και αγώνα

Όλοι & Όλες στη Γενική Συνέλευση του Συλλόγου, την Τρίτη 02/11, στις 14:00, στο Αμφ.1.2.