Monthly Archives: Οκτώβριος 2016

Αποτίμηση του προσχεδίου Προγράμματος Σπουδών

 

Στην τελευταία συνεδρίαση της η Επιτροπή Προπτυχιακών Σπουδών κατέληξε στην αποδοχή από τους εκπροσώπους των τομέων μιας κοινής πρότασης για την διάρθρωση του νέου προγράμματος. Αυτή συνοπτικά διακρίνεται από τα εξής χαρακτηριστικά:

  1. Μείωση των υποχρεωτικών μαθηματικών από 8 σε 4, με την δυνατότητα επιλογής άλλων 2 σαν ΚΕΥ
  2. Μείωση του συνολικού αριθμού μαθημάτων από τα 64 σuniversite-populaire-ouiε 54 (6 το εξάμηνο)
  3. Διάρθρωση των ΚΕΥ σε 2 ομάδες, μία χειμερινού εξαμήνου μία εαρινού
  4. Κατέβασμα μεγάλων μαθημάτων σε μικρότερα εξάμηνα (Μπετό 1 και 2 σε 5ο και 6ο εξάμηνο αντίστοιχα) με ταυτόχρονο πλήρη διαχωρισμό των κατευθύνσεων στο 8ο εξάμηνο
  5. Εισαγωγή εξαμηνιαίων εργαστηρίων στα βασικά θέματα κάθε τομέα

Οι παραπάνω αλλαγές αποτυπώνονται σε τίτλους μαθημάτων χωρίς όμως να έχει καθοριστεί ακόμα η ύλη, το οποίο αναμένεται να γίνει μετά την ψήφιση της τελικής πρότασης. Εμείς, για να αποτιμήσουμε το παρόν προσχέδιο έχουμε θέσει κάποιες βάσεις  στις οποίες και θεωρούμε ότι πρέπει να πατά ένα πρόγραμμα το οποίο θα απαντά στις ανάγκες του φοιτητή και του νέου μηχανικού. Από την πλευρά μας, θεωρούμε ότι ένα πρόγραμμα σπουδών, θα πρέπει:

  • Να προσφέρει βασικό υπόβαθρο γνώσεων σε όλο το εύρος του αντικειμένου.
  • Να είναι ενιαίο, πενταετές, συμπαγές και γενικό, με μαθήματα που θα ενισχύουν το θεωρητικό υπόβαθρο του μηχανικού και όχι απλά μαθήματα κατάρτισης.
  • Να κατοχυρώνει τα πλήρη επαγγελματικά δικαιώματα.
  • Να αναπτύσσει τις περιβαλλοντικές και κοινωνικές ευαισθησίες του φοιτητή.
  • Ο ρυθμός που θα επιβάλλει να είναι τέτοιος ώστε να αφήνει χώρο στον φοιτητή να μορφώνεται και πέρα από τα όρια της σχολής, να κοινωνικοποιείται, να πολιτικοποιείται, να διασκεδάζει.

Κοιτώντας κάποιος μόνο την πρόταση και ξεχνώντας για λίγο τον τρόπο συγκρότησής της εύκολα αντιλαμβάνεται ότι το βασικό υπόβαθρο φθίνει. Με την κάθοδο των μαθημάτων των μεγάλων εξαμήνων και τον διαχωρισμό των κατευθύνσεων το ενιαίο του πτυχίου δεν διασφαλίζεται, ενώ η συμπύκνωση μαθημάτων αφενός εντείνει τους ρυθμούς σπουδών (ρευστά και εφαρμοσμένη υδραυλική) και αφετέρου μειώνει και την συνολική προσφερόμενη γνώση.

Σε δεύτερη ανάγνωση θα πρέπει να δούμε τον τρόπο συγκρότησης, καθώς για εμάς, μία κουβέντα για το πρόγραμμα σπουδών ξεκινάει πρώτα από τη συζήτηση και τον καθορισμό των αναγκών του Πολιτικού Μηχανικού του αύριο, περνάει από την αξιολόγηση του υπάρχοντος προγράμματος, την αποτύπωση των αναγκών σε διδασκόμενη ύλη, τον καθορισμό των απαιτούμενων διδασκόμενων ωρών και τον διαχωρισμό της ύλης σε τίτλους μαθημάτων.

Σε ότι αφορά στην κουβέντα για τις  ανάγκες του ΠΜ του αύριο λίγη δουλειά έγινε. Παρότι το κείμενο των γενικών αρχών προσπαθεί να καλύψει ένα τέτοιο ζήτημα, τελικά το καταφέρνει μόνο μερικά καθώς απουσιάζει συνολικά η στρατηγική της σχολής. Φυσικά κάτι τέτοιο είναι απολύτως λογικό γιατί η χάραξη στρατηγικής αποτελεί μία ξεκάθαρα πολιτική πράξη, και το ερώτημα που πρέπει να περιλαμβάνει είναι το εξής: «Ποιες ανάγκες θέλουμε να  υπηρετεί ο Πολιτικός Μηχανικός;». Εμείς σε αυτό απαντάμε :«Τις ανάγκες της κοινωνίας». Μία απάντηση που φυσικά δεν είναι δυνατό να δοθεί, ούτε καν να ψηλαφιστεί, την  ώρα που ουσιαστικά προαπαιτεί και σύγκρουση με τα διαφορετικά συμφέροντα μέσα στην ίδια την σχολή, κάτι το οποίο δεν αγγίζεται ούτε επιδερμικά στην όλη προσπάθεια. Είναι γνωστό ότι υπάρχουν εργαστήρια ακόμα και τομείς οι οποίοι αποτελούν παγκόσμιες σταθερές, κοιτίδες επιρροής και εξουσίας μέσα στη σχολή, οι οποίοι μάλιστα είναι υπεράνω κριτικής και ελέγχου. Είναι οι ίδιοι οι καθηγητές που δίνουν άδεια στον μόνο διδάσκοντα ενός μαθήματος να πάει 6 μήνες σε άλλη χώρα για διδασκαλία, είναι οι ίδιοι που δεν δέχονται να μπουν κριτήρια στις ομοτιμοποιήσεις φοβούμενοι ότι δεν θα τα πληρούν και δεν θα μπορούν να λυμαίνονται την θέση τους και μετά την σύνταξη. Είναι η ίδια η διοίκηση της σχολής που θέσπισε τώρα το όργανο της κοσμητείας, αποτελούμενο από τον κοσμήτορα και έναν εκπρόσωπο του κάθε τομέα, χωρίς ουσιαστική εκπροσώπηση των φοιτητών, για να μπορέσει έτσι να παρακάμψει και τον φοιτητικό σύλλογο αλλά και τις αντιδράσεις των διαφωνούντων καθηγητών.

Και μιας και παραπάνω, μιλήσαμε για αξιολόγηση του υπάρχοντος προγράμματος, κατά την προηγούμενη χρονιά έγινε μία προσπάθεια να μαζευτούν οι «ταυτότητες» όλων των μαθημάτων, δηλαδή  να συγκεντρωθεί  η διδασκόμενη ύλη, τα θέματα και οι ασκήσεις κάθε μαθήματος. Αυτό θα έδινε την δυνατότητα, αφενός να υπάρχει έλεγχος αν ο κάθε διδάσκοντας υλοποιεί το πρόγραμμα που δηλώνει και αφετέρου εάν η ύλη ικανοποιεί τους στόχους του προγράμματος σπουδών. Σε μία τέτοια διαδικασία, πρωταρχικό ρόλο θα πρέπει να έχει ο φοιτητικός σύλλογος, ο οποίος μέσω των γενικών του συνελεύσεων, θα πρέπει να είναι εκείνος που θα διασφαλίζει ότι όλα τα παραπάνω τηρούνται, ότι η ποιότητα των σπουδών του τον καλύπτει. Παρόλα αυτά, τον τελευταίο καιρό οι συλλογικές διαδικασίες του συλλόγου, δείχνουν μία έντονη τάση αποσυσπείρωσης, κάτι που δυσχεραίνει την κατάσταση ενώ οι καθηγητές και η διοίκηση της σχολής δεν ελέγχονται από κανένα.

Κι ενώ έγινε η παραπάνω αρκετά προωθητική κίνηση, ουσιαστικά δεν έγινε ποτέ αποτίμηση του υλικού που συγκεντρώθηκε, με αποτέλεσμα, χωρίς να έχει οριστεί η αναγκαία ύλη, να αρχίσουν να διαμορφώνονται διάφορες προτάσεις. Όπως ήταν αναμενόμενο, δίχως το απαραίτητο υπόβαθρο και την αναγκαία στοχοθεσία, γρήγορα κατέληξαν οι προτάσεις να αποτελούν μία κοπτοραπτική και συρραφή προτάσεων μεταξύ τομέων, ανάγοντας μάλιστα σε μαγικό αριθμό τα 54 μαθήματα. Όμως μία πρόταση κενή ύλης, αποτελεί κενή πρόταση και δεν μπορεί να πείσει κανέναν. Κι επειδή δεν μπορεί να πείσει, καταλήγει έρμαιο των συσχετισμών μεταξύ των τομέων, καταλήγει σε συζητήσεις τύπου: «όλοι πρέπει να κόψουμε μαθήματα γιατί δεν κόβετε κι εσείς».

Ακόμα αξίζει να δούμε εάν το ίδιο το προσχέδιο πληροί τις βασικές που ψηφίστηκαν από την σχολή στις 21/3/2016. Το εν λόγω λοιπόν κείμενο γενικών αρχών της επιτροπής συνοψίζεται στις εξής προτάσεις:

 «Κατά τη σύνταξη του ΠΣ πρέπει να εξασφαλίζεται η παροχή της σύγχρονης θεωρητικής και τεχνολογικής γνώσης με γνώμονα σαφείς μαθησιακούς στόχους ως προς το τι θα πρέπει να γνωρίζουν και να μπορούν να κάνουν οι απόφοιτοί μας». Όπως αναλύθηκε παραπάνω η παραπάνω πρόταση μέχρι στιγμής δεν ικανοποιείται ούτε στο ελάχιστο.

«Με το νέο πρόγραμμα σπουδών (ΝΠΣ) πρέπει οι σπουδαστές της Σχολής Πολιτικών Μηχανικών του ΕΜΠ να αποκτούν την αναγκαία θεωρητική και τεχνολογική κατάρτιση, η οποία θα τους επιτρέπει την προσαρμογή στις εξελίξεις του αντικειμένου του πολιτικού μηχανικού σε βάθος χρόνου». Με την δραστικότερη μείωση να συμβαίνει στα πρώτα εξάμηνα στα οποία αναπτύσσεται το θεωρητικό υπόβαθρο, τα παραπάνω τίθενται υπό αμφισβήτηση.

«Θα προσφέρει επίσης τη δυνατότητα να συγκεντρώσουν βιωματικές εμπειρίες με τις εργαστηριακές δοκιμές, ώστε να καταστούν ικανοί να μελετούν, κατασκευάζουν, αναβαθμίζουν, λειτουργούν και συντηρούν τα έργα Πολιτικού Μηχανικού, αντιμετωπίζοντας τα επιμέρους προβλήματα αλλά και το όλο έργο». Ενώ πράγματι προβλέπονται για πρώτη φορά εργαστήρια τα οποία θα καλύπτουν όλους τους τομείς, η ικανότητα για σύνθεση της γνώσης και η ολιστική αντιμετώπισή της εκτίθεται από την συμπύκνωση του θεωρητικού υποβάθρου και την διακριτοποίηση των κατευθύνσεων.

«Μείωση του αριθμού των μαθημάτων και παράλληλη ενεργοποίηση της συμμετοχής των σπουδαστών, ώστε να καλλιεργείται η αυτενέργεια και να επιτυγχάνονται τα αναμενόμενα μαθησιακά αποτελέσματα». Ίσως αυτός είναι μόνος στόχος των γενικών αρχών ο οποίος ικανοποιείται στην ολότητά του.

Καταλήγουμε λοιπόν ότι ακόμα και οι ίδιες αρχές οι οποίες ψηφίστηκαν από την συνέλευση τμήματος παραβιάζονται σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό. Ακόμη περισσότερο, η σύνταξη του προγράμματος σπουδών έγινε αγνοώντας πλήρως τις ανάγκες των φοιτητών και φοιτητριών του συλλόγου, βάζοντας ουσιαστικά μία κατεύθυνση περαιτέρω εντατικοποίησης, στην οποία κινείται η σχολή τον τελευταίο καιρό (βλέπε όριο δήλωσης, υποχρεωτικές προόδους, εξαντλητικά ωράρια, αναπληρώσεις μαθημάτων τα Σάββατα κ.ο.κ.).

Για εμάς η συζήτηση για το πρόγραμμα σπουδών αφορά την ανάγκη των φοιτητών να σπουδάζουν με ανθρώπινους ρυθμούς, να φοιτούν στη σχολή, να έχουν χρόνο για εξωσχολικές δραστηριότητες, να πολιτικοποιούνται, να βλέπουν το Πανεπιστήμιο ως κοινωνικό τους χώρο και να μπορούν να δρουν μέσα σε αυτό. Το πρόγραμμα σπουδών δεν αφορά μόνο το σήμερα, αλλά τους μηχανικούς και την κοινωνία του μέλλοντος. Σαν τέτοιο λοιπόν, δεν μπορούμε να δεχθούμε ότι διαμορφώνεται με όρους συσχετισμών και ισότιμων κοψιμάτων. Καλούμε τον σύλλογο να συνεδριάσει και να λάβει σαφή θέση, να εργαστεί, να προβάλει τις δικές του ανάγκες και να αγωνιστεί για αυτές.

Προσφυγικό: Ξεπερνώντας τα εμπόδια, κατορθώνοντας το αδιανόητο

Εδώ και ένα περίπου χρόνο, από το καλοκαίρι του 2015, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μία από τις μεγαλύτερες εισροές προσφύγων σε ευρωπαϊκό έδαφος. Ένας χρόνος, μέσα στον οποίο η ενεργοποίηση των πιο βαθέων ρατσιστικών αντανακλαστικών της Ευρώπης είναι σίγουρα ανησυχητική. Καθ’ όλη τη διάρκεια του προηγούμενου χρόνου η πολιτική που ακολούθησαν η κυβέρνηση και η Ευρωπαϊκή Ένωση αποδείχθηκε ανεπαρκής και πολλές φορές επικίνδυνη για τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων. Η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας, που υπογράφηκε και τέθηκε σε εφαρμογή από τον προηγούμενο Μάρτιο, θεωρήθηκε από την κυβέρνηση ως ένας διπλωματικός θρίαμβος. Παρόλα αυτά η κυβέρνηση αγνόησε το ότι η εν λόγω συμφωνία καταπατούσε βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, μιλούσε ανταλλαγή προσφύγων λες και είναι εμπόρευμα (6 δις. ευρώ και ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ με την ολοκλήρωση της συμφωνίας), ενέτεινε τη φύλαξη των θαλάσσιων συνόρων κάνοντας ακόμη πιο επικίνδυνη, ίσως και μοιραία, τη μετάβαση των προσφύγων από την Τουρκία στην Ευρώπη. Σε συνέχεια της παραπάνω πολιτικής της ΕΕ, η κυβέρνηση επέλεξε να περιορίσει ακόμη περισσότερο τις ελευθερίες ανθρώπων, που κατόρθωσαν παρά τα παραπάνω να ζήσουν και να περάσουν στην Ελλάδα, στοιβάζοντας τους σε κέντρα κράτησης, τα οποία περισσότερο μοιάζουν με φυλακές παρά με δομές φιλοξενίας, όπως ισχυρίζεται.13418984_1559945247633643_576305043927654005_n
Η εκδήλωση έκρυθμων καταστάσεων σε κέντρα κράτησης, επανέφεραν, σε επίπεδο δημόσιου λόγου, ρητορείες που επέρριπταν την ευθύνη στους πρόσφυγες, μιλώντας για πολιτισμική διαφορά Ανατολής-Δύσης και βάζοντας στον πυρήνα της συζήτησης τη θρησκεία και την καταγωγή τόσων ανθρώπων, χωρίς να αναλογίζεται κανείς την πραγματική αιτία του προβλήματος. Η κυβέρνηση επιμένει στην απαράδεκτη πολιτική εγκλεισμού των προσφύγων υπό άθλιες συνθήκες, χωρίς υγειονομική περίθαλψη και ψυχολογική υποστήριξη, χωρίς καμία προοπτική για τη ζωή τους. Με την όλο και εντεινόμενη περιθωριοποίηση αυτών των ανθρώπων, είναι φυσικό και επόμενο κάποιοι από αυτούς να στρέφονται στη βία και σε ακραίες συμπεριφορές.
Μέσα σε αυτό το κλίμα η κυβέρνηση και άλλοι δημόσιοι φορείς επιδιώκουν την συκοφάντηση και την απαξίωση του κινήματος αλληλεγγύης (βλέπε εκκενώσεις καταλήψεων στη Θεσσαλονίκη και δηλώσεις του δήμαρχου Καμίνη για τις καταλήψεις στέγης στη Αθήνα),πυροδοτώντας έτσι βίαιες συμπεριφορές και ρατσιστικές επιθέσεις. Δεν είναι τυχαία η περαιτέρω συντηρητικοποίηση των τοπικών κοινωνιών και η ανενδοίαστη εκδήλωση ρατσιστικών αντιλήψεων, με πρόσφατο το παράδειγμα του συλλόγου γονέων σε σχολεία της χώρας (βλ. Ωραιόκαστρο και Φιλιππιάδα) καθώς και αυτό των φασιστικών συγκεντρώσεων με επεισόδια και τραμπουκισμούς στη Λέσβο, τη Χίο και το Ρέθυμνο. Αξίζει να αναφερθεί και το περιστατικό τρομοκρατικής επίθεσης με γκαζάκια στην κατάληψη στέγης Νοταρά 26, που έγινε 2 μήνες πριν και έθεσε σε κίνδυνο τη ζωή προσφύγων και αλληλέγγυων. Μία τρομοκρατική επίθεση που έγινε με ευθύνη της κυβέρνησης και που θα μπορούσε να αποβεί μοιραία αν δεν υπήρχαν τα αντανακλαστικά προσφύγων και αλληλέγγυων που εκκένωσαν εγκαίρως το χώρο.
Παράλληλα με τα παραπάνω, πρέπει να τονιστεί και η ευθύνη της ελληνικής αστυνομίας, που μέσα σε ένα ρατσιστικό παραλήρημα, κάνει καθημερινά επίδειξη ισχύος σε πρόσφυγες που διαμένουν στο κέντρο, με τελευταίο και πιο ηχηρό το παράδειγμα της αναίτιας σύλληψης και κακοποίησης ανήλικων παιδιών στο Α.Τ. Ομονοίας. Τέτοια περιστατικά μαζί με αυτά της επιδεικτικής αδιαφορίας, αν όχι και εγκληματικής αμέλειας, για την προστασία όλων αυτών των ανθρώπων, συντηρούν και τροφοδοτούν τις βίαιες αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών και υποθάλπουν τις ενέργειες φασιστικών οργανώσεων, που βρίσκουν το πεδίο ελεύθερο και δρουν ανενόχλητες.
Μπροστά σε όλα αυτά, το τεράστιο κίνημα αλληλεγγύης που έχει αναπτυχθεί στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια, έδειξε μία τελείως διαφορετική εικόνα, έναν άλλο δρόμο διαχείρισης του προσφυγικού ζητήματος, μακριά από το μίσος και το ρατσισμό. Χιλιάδες άνθρωποι στάθηκαν στο πλευρό των προσφύγων, διεκδικώντας μαζί τους να πέσουν οι φράχτες, να ανοίξουν τα σύνορα, να έχουν ασφαλές και χωρίς εμπόδια πέρασμα στην Ευρώπη. Η δράση τόσων αλληλέγγυων στο Πεδίον του Άρεως το προηγούμενο καλοκαίρι, στη Μυτιλήνη και σε άλλα νησιά του Αιγαίου, στις περιοχές του κέντρου της Αθήνας και του Πειραιά, ανέδειξαν των αγώνα των προσφύγων, τα αιτήματα για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, για σίτιση και στέγαση, για ένταξη στις τοπικές κοινωνίες, για μία ζωή με προοπτική και αξιοπρέπεια.
Μέσα από την ανάγκη να δοθεί μία λύση και επιτέλους να δικαιωθούν τα αιτήματα των προσφύγων, γεννήθηκε, παράλληλα με άλλες πολλές καταλήψεις στέγης σε όλη την Ελλάδα, και το City Plaza. Ένα εγχείρημα που μαζί με την κάλυψη των βασικών αναγκών των προσφύγων κατέληξε να δώσει πολλά περισσότερα σε τόσους ανθρώπους, μεταξύ των οποίων υπάρχουν πολλές οικογένειες και μικρά παιδιά. Στο εγχείρημα στεγάζονται 350 περίπου πρόσφυγες, άλλοι από τη Συρία, άλλοι από το Ιράν, το Ιράκ, το Πακιστάν, το Κουρδιστάν, μεταξύ των οποίων 180 περίπου παιδιά. Παιδιά που από την πρώτη κιόλας μέρα έπαιξαν ξανά με τα παιχνίδια τους, έφαγαν στην τραπεζαρία, κοιμήθηκαν σε κρεβάτι, παιδιά που σήμερα, σε πείσμα όλων όσοι τα ήθελαν στο περιθώριο και τα αποκαλούσαν «υγειονομικές βόμβες», παρακολουθούν πλέον μαθήματα στα σχολεία του κέντρου της Αθήνας. Το City Plaza, μετρά 6 μήνες ζωής και πλέον μέσα στους χώρους του εγκαταλελειμμένου ξενοδοχείου, μέσα από το παράδειγμα της αυτοοργάνωσης, της αυτοδιαχείρισης, της αλληλεγγύης, πρόσφυγες και αλληλέγγυοι, έχουν δημιουργήσει μία μικρή κοινωνία, με ανοιχτές συνελεύσεις προσφύγων και αλληλέγγυων, με την από κοινού ανάληψη της καθαριότητας, της σίτισης, της διαχείρισης και αποθήκευσης των τροφίμων, με τη λειτουργία ιατρείου, αυτοδιαχειριζόμενου μπαρ ακόμη και κομμωτηρίου. Το εγχείρημα κατάφερε εν τέλει να γίνει κάτι πολύ παραπάνω από έναν χώρο διαμονής, ένα στοίχημα που είχε μπει από τις πρώτες μέρες λειτουργίας του.
Το έχουμε πει και θα συνεχίζουμε να το φωνάζουμε σε όλους τους τόνους, ότι καμία κυβέρνηση, καμία ντροπιαστική συμφωνία, καμία τρομοκρατική επίθεση δεν μπορούν να σταματήσουν τη δίψα όλων αυτών των ανθρώπων για ζωή, για ένα μέλλον με προοπτική και αξιοπρέπεια. Στεκόμαστε και θα στεκόμαστε πάντα στο πλευρό των προσφύγων, θα ζούμε μαζί, θα παλεύουμε μαζί, θα νικήσουμε μαζί!

Κάλεσμα στη Γενική Συνέλευση του Φ.Σ.

Καινούργια χρονιά-παρόμοια κατάσταση! Μετά την ευκαιρία μας να γνωριστούμε με τους νέους και να χαιρετηθούμε με τους παλιούς, καλούμαστε να απαντήσουμε στις προκλήσεις που δεχόμαστε τόσο στη σχολή μας όσο και ευρύτερα στην κοινωνία. Για ακόμη μια χρ12828532_588387091338210_7861691856353265217_oονιά οι πρωτοετείς φοιτητές θα πρέπει να βιώσουν μία σημαντική στέρηση των φοιτητικών τους παροχών και θα πρέπει να βάλουν το χέρι στην τσέπη για να εξασφαλίσουν τα σχεδιαστικά υλικά για το μάθημα του Τεχνικού σχεδίου.
Την ίδια στιγμή που οι δωρεάν φοιτητικές παροχές τείνουν να εξαφανιστούν, γίνεται αισθητή η προσπάθεια εντατικοποίησης της σχολής. Από την μία για πρώτη φορά εφαρμόζεται όριο στη δήλωση μαθημάτων, που οι νεοεισαχθέντες θα είναι ικανοί να δηλώνουν μέχρι 12 μαθήματα το κάθε εξάμηνο. Ενώ από την άλλη, κατατέθηκε πρόσφατα από την διοίκηση της σχολής ένα προσχέδιο σχετικά με την αλλαγή του προγράμματος σπουδών της σχολής μας. Ένα προσχέδιο που δεν θα πρέπει να μας απασχολεί μόνο το περιεχόμενο του, αφού εμπεριέχει εμφανή στοιχεία εντατικοποίησης, όπως την τοποθέτηση δύσκολων μαθημάτων σε μικρότερα εξάμηνα και την εφαρμογή των πιστωτικών μονάδων ,αλλά και τον τρόπο που ενδέχεται να εγκριθεί, δηλαδή μέσω του νεοσύστατου οργάνου. Αυτού της κοσμητείας η οποία θα απαρτίζεται μόνο από τον κοσμήτορα, τους εκπροσώπους των τομέων και έναν εκπρόσωπο-γλάστρα των φοιτητών αφού δεν θα έχει δικαίωμα ψήφου αγνοώντας έτσι και πάλι την γνώμη των φοιτητών στα ζητήματα των σπουδών τους.
Και για να ξεφύγουμε λίγο από τον μικρόκοσμο του πανεπιστημίου, που κάποιοι θα λέγανε, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ σε μια απίστευτη παράσταση υποταγής προχώρησε στην ιδιωτικοποίηση των υποδομών παροχής νερού(ΕΥΔΑΠ,ΕΥΑΘ).Μια κίνηση που προσδιορίζεται ως μέτρο αναπτυξιακής πολιτικής , ενώ στην πραγματικότητα αποτελεί ένα εργαλείο για την περαιτέρω άμβλυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, καθώς όπως έχει παρατηρηθεί σε παρόμοια παραδείγματα άλλων χωρών ότι η πρόσβαση σε φθηνό και καθαρό νερό θα εξαρτάται από το βιοτικό επίπεδο, αποκλείοντας μεγάλη μερίδα των πολιτών που αδυνατούν να το εξασφαλίσουν .Με αυτόν τον τρόπο ένα βασικό κοινωνικό αγαθό μετατρέπεται σε ένα προϊόν με νέο πεδίο κερδοσκοπίας.
Στην παρούσα συγκυρία υποχρέωση μας είναι να αναφερθούμε στο μείζον ζήτημα του προσφυγικού. Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες στην τραγική οδύσσεια των ανθρώπων αυτών οι οποίοι προσπαθούν να ξεφύγουν από τις εμπόλεμες ζώνες και να διεκδικήσουν ένα καλύτερο αύριο σε μια άλλη χώρα. Αν και πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας έχει ‘αγκαλιάσει’ τους ανθρώπους αυτούς και έχει δείξει την έμπρακτη αλληλεγγύη της, τελευταία παρουσιάζεται μια έξαρση ξενοφοβικού παραληρήματος σχετικά με την ένταξη των παιδιών των προσφυγών στο εκπαιδευτικό σύστημα. Εμείς οφείλουμε να επιμείνουμε και να συμπαραταχθούμε με τους πρόσφυγες στην διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους .Συνεπώς για όλους τους παραπάνω λόγους αλλά και για ότι αλλό απασχολεί τον σύλλογο μας καλούμε σε νέα Γενική Συνέλευση, την Τρίτη 25/10, στις 14:30, στο Αμφ 1,2.

Όσα είπαμε νερό και αλάτι

Παρατηρώντας ένα- ένα τα αντιλαϊκά μέτρα που εφαρμόζει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ από τον περασμένο Σεπτέμβρη, θα λέγαμε ότι πλέον οι ιδιωτικοποιήσεις αναδεικνύονται ως βασικός κόμβος της μνημονιακής πολιτικής. Μετά το λιμάνι του Πειραιά, πήραν σειρά τα αεροδρόμια, το Ελληνικό , και τώρα κινδυνεύουν να ξεπουληθούν 6 μεγάλες ΔΕΚΟ της χώρας. Μετ14543368_1791369311136761_76356153_nαξύ αυτών ΕΥΔΑΠ,ΕΥΑΘ,ΔΕΗ,ΕΛΤΑ. Στην μεγάλη εικόνα, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, μέσα από το επικοινωνιακό πλαίσιο του ‘’δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς’’ εκτελεί αυτό που οραματιζόντουσαν να πράξουν οι προηγούμενες κυβερνήσεις, ενώ εξακολουθεί χωρίς ντροπή να αυτοπροσδιορίζεται ως μια αριστερή πολιτική δύναμη που μάχεται για τους αδύναμους ,προκειμένου να αντλήσει έτσι την κοινωνική συναίνεση ,κάτι που δεν κατάφεραν ΝΔ και Πασοκ. Με λίγα λόγια επιδιώκει να παραδώσει όλα όσα αποτελούν δημόσια περιουσία στους ιδιώτες. Γιατί όμως αυτό είναι κακό ?
Θα απαντήσουμε σ’ αυτή την ερώτηση, εξετάζοντας την πιο πρόσφατη επίθεση που δεχτήκαμε από την κυβέρνηση .Την ιδιωτικοποίηση του νερού. Την ένταξη δηλαδή των ΕΥΔΑΠ,ΕΥΑΘ στο υπερταμείο αποκρατικοποιήσεων . Ας σημειώσουμε αρχικά ότι το νερό είναι απαραίτητο για την επιβίωση των ανθρώπων , γι αυτό και η ιδιωτικοποίηση του και επακόλουθα η εμπορευματοποίηση του και κατάργηση της παροχής του ως κοινωνικό αγαθό , αποτελεί το έπακρο της νεοφιλελεύθερης βουλιμίας.
Το γεγονός ότι το 53% των ΔΕΚΟ παραμένει στο δημόσιο, χρησιμοποιείται ως επικοινωνιακό τέχνασμα, για να αμφιταλαντευόμαστε για το αν είναι σωστό να μιλάμε για ιδιωτικοποίηση ή όχι. Ας ξεκαθαρίσουμε απλά ότι η συμφωνία είναι , η ιδιωτική εταιρεία να αναλαμβάνει το ρόλο του εμπειρογνώμονα, να καθορίζει και να ηγείται της παραγωγικής διαδικασίας και της διαχείρισης του έργου. Αναλαμβάνει δηλαδή το Α και το Ω.
Η κυβέρνηση κλείνοντας μια τέτοια συμφωνία, ανοίγει το δρόμο στον ιδιώτη , να αυξήσει την τιμή του νερού, να μειώσει τους μισθούς, να περικόψει τα έξοδα που δαπανούνται για την εξασφάλιση ασφαλών συνθηκών εργασίας και εν ολίγοις να επιβαρύνει όσο επιθυμεί τις ζωές μας. Όλα αυτά γιατί , αφενός, οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας δεν υφίστανται ή και να υφίστανται προφανώς και δεν μπορούν να σου εξασφαλίσουν , όσα σου εξασφαλίζουν οι συλλογικές συμβάσεις με το δημόσιο. Αφετέρου , η τιμή του νερού πια, έγκειται στην επιθυμία του ιδιώτη. Και θα ναι σφάλμα να μην αναφέρουμε ότι, με την εμπορευματοποίηση του νερού, παύουν να υφίστανται τα κοινωνικά τιμολόγια που προστάτευαν τους πιο αδύναμους.
Παράλληλα, ο ιδιώτης, σε αντίθεση με την δημόσια υπηρεσία που δουλεύει υπό το πρίσμα της κοινωνικής χρησιμότητας, δουλεύει με σκοπό το μέγιστο ατομικό του κέρδος, θα χρησιμοποιήσει τεχνογνωσία διαφορετική απ’ την υπάρχουσα, η οποία θα του εξασφαλίζει όσο το δυνατόν λιγότερα έξοδα. Αυτή η λογική , πέρα απ’ το ότι οδηγεί στην υποβάθμιση της ποιότητας του νερού ,προφανώς και επηρεάζει τις θέσεις εργασίας του υπάρχοντος επιστημονικού προσωπικού. Η ‘’καινούργια’’ τεχνογνωσία, προβλέπει και τη μη ανανέωση των συμβάσεων, των ‘’παλιών’’ επιστημόνων , προκειμένου η εταιρεία να χρησιμοποιήσει το δικό της επιστημονικό προσωπικό. Αυτό επιτυγχάνεται με την εξασφάλιση πως η άντληση και η μεταφορά του νερού, θα γίνεται αποκλειστικά με την δικιά της τεχνογνωσία.
Εν κατακλείδι, θα μπορούσε να σχολιαστεί το γεγονός ότι το κόμμα που είχε αγωνιστεί στο παρελθόν εναντίων των προηγούμενων κυβερνήσεων , για να μην περάσουν οι ιδιωτικοποιήσεις, τώρα συνεχίζει το έργο τους. Σαν να μας λέει ‘’όσα είπαμε νερό και αλάτι’’. Οι εργαζόμενοι των ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ, με τις κινητοποιήσεις τους έχουν δείξει ότι δεν είναι καθόλου πρόθυμοι να τα παρατήσουν. Ούτε κι εμείς. Έχει ήδη ανοίξει μια καινούργια σελίδα αναπαραγωγής της κοινωνικής ανισότητας και είναι στο χέρι μας το τι θα γράφει …