Προσφυγικό: Ξεπερνώντας τα εμπόδια, κατορθώνοντας το αδιανόητο

Εδώ και ένα περίπου χρόνο, από το καλοκαίρι του 2015, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μία από τις μεγαλύτερες εισροές προσφύγων σε ευρωπαϊκό έδαφος. Ένας χρόνος, μέσα στον οποίο η ενεργοποίηση των πιο βαθέων ρατσιστικών αντανακλαστικών της Ευρώπης είναι σίγουρα ανησυχητική. Καθ’ όλη τη διάρκεια του προηγούμενου χρόνου η πολιτική που ακολούθησαν η κυβέρνηση και η Ευρωπαϊκή Ένωση αποδείχθηκε ανεπαρκής και πολλές φορές επικίνδυνη για τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων. Η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας, που υπογράφηκε και τέθηκε σε εφαρμογή από τον προηγούμενο Μάρτιο, θεωρήθηκε από την κυβέρνηση ως ένας διπλωματικός θρίαμβος. Παρόλα αυτά η κυβέρνηση αγνόησε το ότι η εν λόγω συμφωνία καταπατούσε βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, μιλούσε ανταλλαγή προσφύγων λες και είναι εμπόρευμα (6 δις. ευρώ και ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ με την ολοκλήρωση της συμφωνίας), ενέτεινε τη φύλαξη των θαλάσσιων συνόρων κάνοντας ακόμη πιο επικίνδυνη, ίσως και μοιραία, τη μετάβαση των προσφύγων από την Τουρκία στην Ευρώπη. Σε συνέχεια της παραπάνω πολιτικής της ΕΕ, η κυβέρνηση επέλεξε να περιορίσει ακόμη περισσότερο τις ελευθερίες ανθρώπων, που κατόρθωσαν παρά τα παραπάνω να ζήσουν και να περάσουν στην Ελλάδα, στοιβάζοντας τους σε κέντρα κράτησης, τα οποία περισσότερο μοιάζουν με φυλακές παρά με δομές φιλοξενίας, όπως ισχυρίζεται.13418984_1559945247633643_576305043927654005_n
Η εκδήλωση έκρυθμων καταστάσεων σε κέντρα κράτησης, επανέφεραν, σε επίπεδο δημόσιου λόγου, ρητορείες που επέρριπταν την ευθύνη στους πρόσφυγες, μιλώντας για πολιτισμική διαφορά Ανατολής-Δύσης και βάζοντας στον πυρήνα της συζήτησης τη θρησκεία και την καταγωγή τόσων ανθρώπων, χωρίς να αναλογίζεται κανείς την πραγματική αιτία του προβλήματος. Η κυβέρνηση επιμένει στην απαράδεκτη πολιτική εγκλεισμού των προσφύγων υπό άθλιες συνθήκες, χωρίς υγειονομική περίθαλψη και ψυχολογική υποστήριξη, χωρίς καμία προοπτική για τη ζωή τους. Με την όλο και εντεινόμενη περιθωριοποίηση αυτών των ανθρώπων, είναι φυσικό και επόμενο κάποιοι από αυτούς να στρέφονται στη βία και σε ακραίες συμπεριφορές.
Μέσα σε αυτό το κλίμα η κυβέρνηση και άλλοι δημόσιοι φορείς επιδιώκουν την συκοφάντηση και την απαξίωση του κινήματος αλληλεγγύης (βλέπε εκκενώσεις καταλήψεων στη Θεσσαλονίκη και δηλώσεις του δήμαρχου Καμίνη για τις καταλήψεις στέγης στη Αθήνα),πυροδοτώντας έτσι βίαιες συμπεριφορές και ρατσιστικές επιθέσεις. Δεν είναι τυχαία η περαιτέρω συντηρητικοποίηση των τοπικών κοινωνιών και η ανενδοίαστη εκδήλωση ρατσιστικών αντιλήψεων, με πρόσφατο το παράδειγμα του συλλόγου γονέων σε σχολεία της χώρας (βλ. Ωραιόκαστρο και Φιλιππιάδα) καθώς και αυτό των φασιστικών συγκεντρώσεων με επεισόδια και τραμπουκισμούς στη Λέσβο, τη Χίο και το Ρέθυμνο. Αξίζει να αναφερθεί και το περιστατικό τρομοκρατικής επίθεσης με γκαζάκια στην κατάληψη στέγης Νοταρά 26, που έγινε 2 μήνες πριν και έθεσε σε κίνδυνο τη ζωή προσφύγων και αλληλέγγυων. Μία τρομοκρατική επίθεση που έγινε με ευθύνη της κυβέρνησης και που θα μπορούσε να αποβεί μοιραία αν δεν υπήρχαν τα αντανακλαστικά προσφύγων και αλληλέγγυων που εκκένωσαν εγκαίρως το χώρο.
Παράλληλα με τα παραπάνω, πρέπει να τονιστεί και η ευθύνη της ελληνικής αστυνομίας, που μέσα σε ένα ρατσιστικό παραλήρημα, κάνει καθημερινά επίδειξη ισχύος σε πρόσφυγες που διαμένουν στο κέντρο, με τελευταίο και πιο ηχηρό το παράδειγμα της αναίτιας σύλληψης και κακοποίησης ανήλικων παιδιών στο Α.Τ. Ομονοίας. Τέτοια περιστατικά μαζί με αυτά της επιδεικτικής αδιαφορίας, αν όχι και εγκληματικής αμέλειας, για την προστασία όλων αυτών των ανθρώπων, συντηρούν και τροφοδοτούν τις βίαιες αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών και υποθάλπουν τις ενέργειες φασιστικών οργανώσεων, που βρίσκουν το πεδίο ελεύθερο και δρουν ανενόχλητες.
Μπροστά σε όλα αυτά, το τεράστιο κίνημα αλληλεγγύης που έχει αναπτυχθεί στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια, έδειξε μία τελείως διαφορετική εικόνα, έναν άλλο δρόμο διαχείρισης του προσφυγικού ζητήματος, μακριά από το μίσος και το ρατσισμό. Χιλιάδες άνθρωποι στάθηκαν στο πλευρό των προσφύγων, διεκδικώντας μαζί τους να πέσουν οι φράχτες, να ανοίξουν τα σύνορα, να έχουν ασφαλές και χωρίς εμπόδια πέρασμα στην Ευρώπη. Η δράση τόσων αλληλέγγυων στο Πεδίον του Άρεως το προηγούμενο καλοκαίρι, στη Μυτιλήνη και σε άλλα νησιά του Αιγαίου, στις περιοχές του κέντρου της Αθήνας και του Πειραιά, ανέδειξαν των αγώνα των προσφύγων, τα αιτήματα για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, για σίτιση και στέγαση, για ένταξη στις τοπικές κοινωνίες, για μία ζωή με προοπτική και αξιοπρέπεια.
Μέσα από την ανάγκη να δοθεί μία λύση και επιτέλους να δικαιωθούν τα αιτήματα των προσφύγων, γεννήθηκε, παράλληλα με άλλες πολλές καταλήψεις στέγης σε όλη την Ελλάδα, και το City Plaza. Ένα εγχείρημα που μαζί με την κάλυψη των βασικών αναγκών των προσφύγων κατέληξε να δώσει πολλά περισσότερα σε τόσους ανθρώπους, μεταξύ των οποίων υπάρχουν πολλές οικογένειες και μικρά παιδιά. Στο εγχείρημα στεγάζονται 350 περίπου πρόσφυγες, άλλοι από τη Συρία, άλλοι από το Ιράν, το Ιράκ, το Πακιστάν, το Κουρδιστάν, μεταξύ των οποίων 180 περίπου παιδιά. Παιδιά που από την πρώτη κιόλας μέρα έπαιξαν ξανά με τα παιχνίδια τους, έφαγαν στην τραπεζαρία, κοιμήθηκαν σε κρεβάτι, παιδιά που σήμερα, σε πείσμα όλων όσοι τα ήθελαν στο περιθώριο και τα αποκαλούσαν «υγειονομικές βόμβες», παρακολουθούν πλέον μαθήματα στα σχολεία του κέντρου της Αθήνας. Το City Plaza, μετρά 6 μήνες ζωής και πλέον μέσα στους χώρους του εγκαταλελειμμένου ξενοδοχείου, μέσα από το παράδειγμα της αυτοοργάνωσης, της αυτοδιαχείρισης, της αλληλεγγύης, πρόσφυγες και αλληλέγγυοι, έχουν δημιουργήσει μία μικρή κοινωνία, με ανοιχτές συνελεύσεις προσφύγων και αλληλέγγυων, με την από κοινού ανάληψη της καθαριότητας, της σίτισης, της διαχείρισης και αποθήκευσης των τροφίμων, με τη λειτουργία ιατρείου, αυτοδιαχειριζόμενου μπαρ ακόμη και κομμωτηρίου. Το εγχείρημα κατάφερε εν τέλει να γίνει κάτι πολύ παραπάνω από έναν χώρο διαμονής, ένα στοίχημα που είχε μπει από τις πρώτες μέρες λειτουργίας του.
Το έχουμε πει και θα συνεχίζουμε να το φωνάζουμε σε όλους τους τόνους, ότι καμία κυβέρνηση, καμία ντροπιαστική συμφωνία, καμία τρομοκρατική επίθεση δεν μπορούν να σταματήσουν τη δίψα όλων αυτών των ανθρώπων για ζωή, για ένα μέλλον με προοπτική και αξιοπρέπεια. Στεκόμαστε και θα στεκόμαστε πάντα στο πλευρό των προσφύγων, θα ζούμε μαζί, θα παλεύουμε μαζί, θα νικήσουμε μαζί!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s