Monthly Archives: Φεβρουαρίου 2020

Κάλεσμα για την γενική συνέλευση 3/3/2020

Το καλοκαίρι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας καταργεί το άσυλο με υποσχέσεις για εξυγίανση του πανεπιστημίου, για προστασία της ακαδημαϊκής ελευθερίας, για απομάκρυνση των «παρασιτικών στοιχείων» εντός των σχολών. Ξέχασε όμως να πει πως η πολιτική της βασίζεται στο να τρομοκρατεί, να στοχοποιεί και να καταστέλλει οποιαδήποτε φωνή αντίστασης που παλεύει για ένα καλύτερο μέλλον. Ξέχασε να μας προειδοποιήσει για τον εγκλεισμό 200 φοιτητ(ρι)ών στο προαύλιο της ΑΣΟΕΕ τον Νοέμβρη, για την εισβολή ομάδων ΔΙΑΣ σε συναυλία αλληλεγγύης στο προαύλιο της Νομικής, για τη χρήση πλαστικών σφαιρών σε εκκενώσεις καταλήψεων και για τόσα άλλα. Ξέχασε να μας πει πως θα πρέπει να ερχόμαστε αντιμέτωποι/ες με μια κάνη όπλου, όπως συνέβη την Τρίτη 25/2 στην ΑΣΟΕΕ, όπου αστυνομικός που βρισκόταν στο προαύλιο της σχολής σήκωσε το όπλο του, απειλώντας  φοιτητές/ριες, ενώ αμέσως δυνάμεις ΜΑΤ έσπευσαν να τον φυγαδεύσουν με χρήση χημικών.  Ξέχασε επίσης να μας πει πως μία μέρα μετά, μέσα στην σχολή, ότι κρατούνται όμηροι φοιτήτ(ρι)ες, καθηγητ(ρι)ές και μέλη ΔΕΠ από δυνάμεις της αστυνομίας, μέχρι που απεγκλωβίστηκαν από αλληλέγγυο κόσμο που κινητοποιήθηκε  έξω από τα κτίρια και με πορεία κατέληξαν στο πολυτεχνείο.  Την Τετάρτη 26/2 στην πορεία που ξεκίνησε από την ΑΣΟΕΕ, προς την ΓΑΔΑ , πραγματοποιήθηκε απρόκλητη επίθεση των ΜΑΤ και ΔΕΛΤΑ προς το φοιτητικό μπλοκ. Οι δυνάμεις καταστολής δεν δίστασαν να κάνουν ρήψη χημικών και κρότου λάμψης ακόμα και μέσα στο μετρό της Πανόρμου. Πολλοί/ες φοιτητές/ριες εγκλωβίστηκαν μάλιστα στο μετρό καθώς οι αρχές είχαν δώσει εντολή οι συρμοί να μην σταματούν στον σταθμό. Το αποτέλεσμα ήταν να προσαχθούν και να τραυματιστούν αρκετά άτομα τα οποία είχαν κατεβεί και πάλι στον δρόμο για να δείξουν την αντίθεσή τους στην κρατική καταστολή , που παρεμβαίνει με τον πιο έντονο τρόπο στις ζωές μας. Την Παρασκευή 28/2 αφού ολοκληρώθηκε η κατάληψη του Φ.Σ. ΑΣΟΕΕ και κατά τη διάρκεια γλεντιού οικονομικής ενίσχυσης για τους συλληφθέντες της πορείας στις 26/2, δυνάμεις των ΜΑΤ έριξαν αναίτια χημικά και κρότου λάμψης εγκλωβίζοντας για μια ακόμη φορά πάνω από 150 φοιτητές και φοιτήτριες. Οι φοιτητές/ριες κατάφεραν να βγουν από το κτήριο της ΑΣΟΕΕ χάρη στην κινητοποίηση του κόσμου που βρισκόταν απέξω.

Παρόλο που ο αγώνας για τη παιδεία έχει δείξει κάτι εντελώς διαφορετικό, ακούγονται ακόμα όμως φωνές που λένε πως η υπεράσπιση του ασύλου στις μέρες μας είναι αναχρονιστικό αίτημα. Τότε ήταν διαφορετικά, τότε χρησιμοποιούσαν όπλα απέναντι στους φοιτητές λένε. Εμάς αυτή η εικόνα από το παρελθόν μας γίνεται βίωμα στο παρόν. Τα όπλα δεν βρίσκονται στα πολιτικά στέκια στις σχολές όπως ευαγγελίζεται η κυβέρνηση, αλλά στα χέρια ανθρώπων που βρίσκονται στην υπηρεσία του κράτους. Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν πως η κατάργηση του ασύλου κάθε άλλο παρά αποσκοπούσε στην προστασία των φοιτητ(ρι)ών και στην ελεύθερη διακίνηση ιδεών. Αποσκοπούσε στην ελεύθερη πρόσβαση της αστυνομίας μέσα στο πανεπιστήμιο κατά το δοκούν, αποσκοπούσε στη φίμωση και την άγρια καταστολή κάθε φωνής που αντιστέκεται και διαμαρτύρεται. Το άσυλο εξασφάλιζε τις εστίες αμφισβήτησης μέσα στο πανεπιστήμιο και προάσπιζε τους φοιτητικούς αγώνες. Για αυτόν τον λόγο και η κυβέρνηση προχώρησε στην κατάργηση του, εν μέσω καλοκαιριού, γιατί γνώριζε πως θα υπάρχουν αντιδράσεις απέναντι στα μέτρα που αφορούν την παιδεία.

Παρόλο που η στρατηγική της κυβέρνησης για την αντιμετώπιση αντιδράσεων είναι η τρομοκρατία, κατηγορεί τους/τις εξεγερμένους/ες. Και για να ξεκαθαρίσουμε. Τρομοκρατία δεν είναι οι μπογιές, τα τρικακια, οι πορείες και οι καταλήψεις που τόσο εκφοβίζουν τις δημόσιες αρχές. Τρομοκρατία είναι να κυκλοφορείς στη γειτονιά σου και να βλέπεις ένστολους που αν δεν τους αρέσει η εικόνα σου, έχεις σαφή λόγο να φοβάσαι. Τρομοκρατία είναι το άγχος, κόπος, έξοδα των πανελληνίων, των σπουδών που δίνει το ταπεινωμένο από τη κρίση ελληνικό σπίτι και ο μόχθος των εξεταστικών να εξισώνονται με πτυχία που κάποιοι είχαν χρήματα και τα πλήρωσαν. Τρομοκρατία είναι η υπονόμευση του άρθρου 16, αλλά και η καταστρατήγηση της δημόσιας παιδείας λόγο υποχρηματοδότησης. Τρομοκρατία είναι τα ανοιγμένα κεφάλια των φοιτητών μετά από τις πορείες ενάντια στο φιλελεύθερο νομοσχέδιο για τη παιδεία. Τρομοκρατία είναι η καταστολή κάθε εξέγερσης, βαπτίζοντας τους/ις εξεγερμένους/ες «τραμπούκους» και «μπαχαλάκηδες» προκειμένου να επιβληθούν αντιλαϊκές πολιτικές. Εμείς όμως δεν έχουμε καμία διάθεση για υποταγή σε ένα αυταρχικό καθεστώς  που τάσσεται ενάντια στα συμφέροντα μας. Αντιθέτως θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για ένα καλύτερο αύριο με κατευθυντήρια οδό τις ανάγκες μας.

Όσον αφορά το σύλλογο Πολ. Μηχ., την Τριτη 25/2 όταν κλήθηκε το διοικητικό συμβούλιο να πάρει απόφαση για τα γεγονότα στην ΑΣΟΕΕ, ο εκπρόσωπος της «υπεύθυνης δύναμης» δεν υπέγραφε προφασιζόμενος ότι ο αστυνομικός βρίσκονταν στο χώρο για προσωπικούς λόγους και βρέθηκε «υπό την απειλή των φοιτητών», δικαιολογώντας έτσι τη πράξη του. Η ΔΑΠ περιορίστηκε στο να αναφέρει το γραφικό οτι «καταδικάζει τη βία από όπου κι αν προέρχεται» καταλήγοντας έτσι ο σύλλογος να μη καταδικάζει το γεγονός που αστυνομικός σημάδευε στο κεφάλι των φοιτητ(ρι)ων στον ίδιο το κοινωνικό τους χώρο.

Καλούμε όλες και όλους στην Γενική Συνέλευση την Τρίτη 3/3 στο Αμφιθεάτρο ½ για να μην γίνει ο φόβος συνήθεια μας!! Συνέχεια

Το σύνηθες πρόβλημα των μετεγγραφών

Η σχολή Πολιτικών Μηχανικών άλλη μια φορά, χωρίς να πρωτοτυπήσει, ανακοίνωσε τα αποτελέσματα των μετεγγραφών μετά από τη Γενική Συνέλευση Τμήματος που πραγματοποιήθηκε 28/1/2020, με την εξεταστική να έχει ξεκινήσει ήδη από τις 20/1/2020.Οι μεταγραφές αυτές αφού είχαν πάρει  την έγκριση από το Υπ. Παιδείας τέλος Νοέμβρη, περίμεναν να πάρουν και την επιβεβαίωση της σχολής, από την επιτροπή που είχε οριστεί για τον έλεγχο των εγγράφων. Η σχολή, αφού είχε γνωστοποιήσει πως μετά από έλεγχο στα έγγραφα των μετεγγραφέντων θα έδινε τη τελική απάντηση στην επόμενη ΓΣΤ. Στη τελευταία γενική συνέλευση τμήματος  που έγινε πριν τα Χριστούγεννα και στην οποία θα ήταν αναμενόμενο να ολοκληρωθεί  επιτέλους η διαδικασία, η κοσμητεία και η γραμματεία επικαλούμενοι την έλλειψη προσωπικού για τον έλεγχο των εγγράφων αλλά και το χρονοβόρο της διαδικασίας , δεν ηταν σε θέση να δώσει απάντηση στους φοιτητ(ρι)ες που είχαν πάει για διαμαρτυρία.  Να σημειωθεί οτι πρόκειται 73 άτομα, για ένα σχετικά μικρό αριθμό μετεγγραφέντων (έχει υπάρξει και έτος με σχεδόν τετραπλάσιο από αυτόν αριθμό) η σχολή είχε περιθώριο ένα μήνα για να ελέγξει τα έγγραφα τους (σίγουρα επαρκές χρονικό διάστημα για το έλεγχο 9 εγγράφων ανα άτομο). Με μόνο λοιπόν ένα μήνα καθυστέρηση, πραγματοποιείται συνεδρίαση και δημοσιοποιούνται τα αποτελέσματα, όπου γίνεται αντιληπτή η απόρριψη 3 φοιτητ(ρι)ων, χωρίς η ίδια η σχολή να έχει γνωστοποιήσει αν υπάρχουν κάποια επιπρόσθετα κριτήρια που θα πρέπει να πληρούν για να πάρουν την έγκριση της σχολής.  Πράγμα που προκαλεί ερωτηματικά για το ποιος είναι ο τρόπος με των οποίο δέχεται κόσμο το τμήμα, γιατί σε κάθε άλλη περίπτωση τα όργανα της σχολής είναι υπαίτια που καθυστέρησαν αυτούς τους ανθρώπους 4 μήνες από τις σπουδές τους.

Οι συμφοιτητ(ρι)ες μας διένυσαν όλο το πρώτο εξάμηνο στη σχολή χωρίς κωδικούς. Αρχικά αυτό σημαίνει οτι δεν είχαν πρόσβαση στο site της σχολής, αρα δεν είχαν και πρόσβαση σε σημειώσεις και υλικό που ανεβάζουν οι καθηγητές. Παρόλο που είχε γίνει παράκκληση  από τους φοιτητ(ρι)ες, δεν έκαναν καμία προσπάθεια για να ανοίξουν τα μαθήματα στο site  και να μην  απαιτείται κωδικός,  γεγονός που αποδεικνύει την αδιαφορία της σχολής για το που θα βρούν υλικό να διαβάσουν  για την εξεταστική, όπου η ίδια τους διαβεβαίωσε ότι έχουν το δικαίωμα να συμμετέχουν. Η έλλειψη κωδικών επίσης στερεί και τη δυνατότητα δανεισμού κάποιου συγγράμματος από τη βιβλιοθήκη. Το γεγονός όμως, που τα αποτελέσματα βγήκαν μέσα στην εξεταστική και 4 μέρες μετά από τη τελευταία προθεσμία για τη δήλωση συγγραμμάτων   (που είχε δώσει ο Εύδοξος μετά από παράταση συγκεκριμένα για τις μετεγγραφές),  δείχνει ότι η σχολή έχει καταφέρει να δώσει άλλη διάσταση στον όρο αφερεγγυότητα, στερώντας τους έτσι και τη τελευταία ελπίδα για βιβλία έστω και τελευταία στιγμή, έστω και στα μισά της εξεταστικής.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η σχολή καθυστερεί να ασχοληθεί και αποφανθεί επί των μετεγγραφών, αφού αντίστοιχη ήταν και η καθυστέρηση τα προηγούμενα χρόνια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το γεγονός που συνέβη δυο χρόνια πριν, όπου η σχολή εκβιαστικά ως προς το υπουργείο, απέρριπτε 20 ανθρώπους που είχαν πάρει έγκριση για μετεγγραφή, προκειμένου να δώσει μήνυμα για το χαμηλό προϋπολογισμό που φτάνει στο  ίδρυμα. Είναι γνωστό και καίριας σημασίας πρόβλημα, η διαχρονική  πολιτική υποχρηματοδότησης που ακολου   στα Παν/μια και γενικά στη παιδεία, και χρήζει μάλιστα τον από κοινού αγώνα φοιτητών και καθηγητών για αύξηση του προϋπολογισμού, αλλά σε καμία περίπτωση δε πρέπει να μετατρέπεται σε βάρος στις πλάτες των φοιτητών, καταλήγοντας να γίνονται για άλλη μια φορά ο αποδιοπομπαίος τράγος της υπόθεσης.  Δε πρέπει να ξεχνάμε όμως και μια εσφαλμένη λογική αριστείας η οποία διέπει αρκετά από τα μέλη ΔΕΠ και μέλη της κοσμητείας που λέει ότι όσοι είναι από μετεγγραφή είναι “βάρος” και “ανάξιοι” φοίτησης στο ΕΜΠ. Μία λογική ελιτισμού που μπορεί να οδηγήσει σε ένα σκεπτικό άκριτου ανταγωνισμού (δημιουργώντας την αίσθηση οτι το ΕΜΠ είναι μόνο για τους άριστους των πανελληνίων) αποκλείοντας ακόμα και φοιτητ(ρι)ες από την εκπαιδευτική διαδικασία, ανθρώπους που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να σπουδάσουν σε κάποια άλλη πόλη της Ελλάδας.

Η σχολή μας όμως δε φαίνεται να δείχνει και ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν σήμερα οι νέοι/ες στην Ελλάδα της φτώχειας και της ανεργίας. Σε μία χώρα όπου μεγάλο κομμάτι των φοιτητ(ρι)ων αναγκάζεται να δουλέψει παράλληλα με τις σπουδές. Σε μια χώρα όπου η στέγαση ενός φοιτητή  αποτελεί πρόβλημα ζωτικής σημασίας για το μέσο ελληνικό σπίτι, μη ξεχνάμε άλλωστε τη τραγική κατάσταση με τα ενοίκια που επικρατεί στα πέριξ της σχολής  (300-350 ευρώ για 30 τ.μ.), αλλά και να μη ξεχνάμε την σοβαρή ανεπάρκεια που οι υπάρχουσες φοιτ. εστίες αδυνατούν να  καλύψουν.  Η σχολή διογκώνει ακόμα περισσότερο αυτό τους το πρόβλημα καθυστερώντας να απαντήσει, οδηγώντας έτσι τους ίδιους/ες σε ένα αδιέξοδο, σε μία κατάσταση όπου δε ξέρουν που να πιάσουν σπίτι για να μπορούν να παρακολουθήσουν μαθήματα, ή που να δώσουν εξεταστική, σε μία κατάσταση τέλος πάντων ομηρίας που δε ξέρουν σε ποια πόλη και Παν/μιο να πάν’ να σπουδάσουν. Ακόμα όμως και με τη  “παραχώρηση” που τους δυνόταν για συμμετοχή σε αυτή την εξεταστική, δε σήμαινε τίποτα απολύτως αφού μέσα σε όλη αυτή την επισφαλή κατάσταση  και σε συνδυασμό με την έλλειψη υλικού ανοίγονται μπροστά τους οι εξής πιθανότητες ή να μη δώσουν καθόλου μαθήματα αυτή την εξεταστική ή να κάνουν μια αρκετά κακή εξεταστική, πράγμα που πάει να πει οτι και στις δύο περιπτώσεις θα δημιουργηθεί ένα μεγάλο κενό χρονικής καθυστέρησης στις σπουδές τους.

 Οι πρακτικές αυτές που ακολουθούν αλλά και τα αποτελέσματα τα οποία προκαλούν στις ζωές μας, αναδεικνύουν περίτρανα το λιγοστό ενδιαφέρον για τα άγχη, τα προβλήματα και τις ανασφάλειες που βιώνουμε, μια κατάσταση που μόνο εικόνα υπεύθυνης σχολής δεν αντικατοπτρίζει! Η εικόνα αυτή περισσότερο παραπέμπει σε σχολή που δεν έχει καμία ανταπόκριση με τη κοινωνική πραγματικότητα, κάτι το οποίο οδηγει και μας από τη πλευρά μας να πιέζουμε διαρκώς για τη κάλυψη των αναγκών μας.