Category Archives: Ανακοινώσεις

Όταν οι προβληματικές του ΠΣ, δεν έχουν τέλος….

Όπως όλες και όλοι  θυμόμαστε , το κυρίαρχο θέμα που μας απασχόλησε την  psπροηγούμενη ακαδημαϊκή χρονιά,  ήταν η αλλαγή του Προγράμματος Σπουδών. Παρά τις αρκετές και πολυπληθείς συνελεύσεις που πραγματοποίησε ο σύλλογος μας,  καθώς επίσης και τις προσπάθειες που γίνανε -μέσα από συνελεύσεις ετών και επιτροπές κατάληψης- για να προσεγγιστούν  τα βασικά χαρακτηριστικά ένος Προγράμματος Σπουδών πάνω  στις ανάγκες μας, τελικά πέρασε η πρόταση της κοσμητείας. Μαζί και  ορισμένες μεταβατικές διατάξεις βέβαια, προκειμένου να επιτευχθεί η εφαρμογή του.

Συγκρίνοντας τις μεταβατικές διατάξεις που είχαν δημοσιευθεί τότε με αυτές που αναρτήθηκαν στην ιστοσελίδα της σχολής πριν λίγες μέρες , προκύπτουν οι έξης ενστάσεις. Αρχικά, υπήρχε η δέσμευση ότι μαθήματα που κατεβαίνουν εξάμηνο, θα διδάσκονταν και στα 2 εξάμηνα για όλους τους φοιτητές κάτι το οποιο όπως βλέπουμε δεν ισχύει για όλα τα μαθήματα. Π.χ. στο μάθημα της εδαφομηχανικής 1, το μάθημα θα διδάσκεται στο χειμερινό εξάμηνο, μόνο στους φοιτητές που το προσπέρασαν, δηλαδή του 5ου εξαμήνου, ενώ όσοι το οφείλουν, είναι αναγκασμένοι να χάσουν ένα εξάμηνο και να το δώσουν στο εαρινό. Με αλλα λόγια, ένας φοιτητής που, χωρίς να γνωρίζει τις νέες μεταβατικές, είχε προγραμματίσει να δώσει το μάθημα σε αυτό το χειμερινό, αναγκάζεται να το δώσει στο εαρινό, χάνοντας έτσι ένα εξάμηνο και την αλληλουχία των γεωτεχνικων μαθηματων (εδάφη 2, μαθήματα κατεύθυνσης).

Επίσης, ένα εξίσου σημαντικό ερώτημα που προκύπτει , είναι  το τι εννοείται με τον όρο  «τεκμηρίωση» για απαλλαγή από μάθημα επιλογής,  όταν το μάθημα επιλογής που  ο φοιτητής/ρια είχε περάσει, καταργείται  (π.χ. φιλοσοφία-οικονομική, μηχανική συνεχούς, ειδικά θέματα σχεδιασμών οδού κλπ).  Και ποιοι είναι οι ικανοί λόγοι που πρέπει να συντρέχουν ώστε  να μπορεί κάποιος να πάρει την απαλλαγή; Θα πρέπει να γίνεται αίτηση ξεχωριστά από κάθε φοιτητή και ανά περίπτωση; Αν δεν ικανοποιούνται οι εκάστοτε λόγοι ο φοιτητής οφείλει να δώσει έξτρα μάθημα; Εκτός απ’ αυτά,  γίνεται φανερό ότι τα συγκεκριμένα μαθήματα που έχουν καταργηθεί θα αναγράφονται στην αναλυτική βαθμολογία του πτυχίου αλλά δεν θα προσμετρούνται στο μέσο όρο.

Ήδη γίνεται  αντιληπτό από όλες/ους  οι νέες μεταβατικές διατάξεις είναι τουλάχιστον κακογραμμένες. Κυρίαρχο πρόβλημα δημιουργείται στην δεύτερη γενική αρχή που αφορά τα μαθήματα επιλογής (υποχρεωτικά και μη). Με βάση αυτήν, ένα μάθημα που παλιότερα ήταν υποχρεωτικό και τώρα γίνεται επιλογής, για τον φοιτητή που  το όφειλε, εξακολουθεί να ισχύει ότι το οφείλει. Μαζί μ’ αυτό, υποχρεούται να περάσει και άλλο ένα μάθημα από τα υπόλοιπα της ομάδας επιλογών του εκάστοτε εξαμήνου. Θυμίζουμε ότι, τα υποχρεωτικά  μαθήματα που γίνονται επιλογής, είναι : Παραστατική Γεωμετρία, Στοιχεία Δικαίου, Γεωδαιτικές Εφαρμογές, Τεχνική Γεωλογία, Σίδερα 2. Συγκεκριμένα, η επιβάρυνση αυτή αφορά τα Στοιχεία Δικαίου, την Τεχνική Γεωλογία και τα Σίδερα 2.  Για να γίνουμε ακόμη πιο σαφείς, θα παραθέσουμε ένα παράδειγμα. Η Τεχνική Γεωλογία από υποχρεωτικό μάθημα  6ου εξαμήνου, μετατρέπεται  σε επιλογής 8ου εξαμήνου για όλες τις κατευθύνσεις, εκτός των Γεωτεχνικών στους οποίους είναι υποχρεωτικό. Στην ίδια ομάδα επιλογής υπάρχουν άλλα 6 μαθήματα. Ο φοιτητής που χρωστάει την Τεχνική Γεωλογία, εξακολουθεί να την χρωστάει και επίσης οφείλει να περάσει και 1 από τα υπόλοιπα 6 μαθήματα. Όσον αφορά την Παραστατική Γεωμετρία και τις Γεωδαιτικές Εφαρμογές, οι μεταβατικές διατάξεις δεν είναι ξεκάθαρες και δημιουργούν ερωτήματα. Αφού κάναμε λοιπόν αυτή την προσπάθεια αποκωδικοποίησης των μεταβατικών διατάξεων, που μόνο με κόπο θα μπορούσαν να είναι τόσο διφορούμενες, ας περάσουμε στα εξής συμπεράσματα-προβληματισμούς :

Από την στιγμή που τα μαθήματα αυτά, που μέχρι πρότινος ήταν υποχρεωτικά, η διοίκηση εξακολουθεί να τα θεωρεί βαρύνουσας σημασίας –  αφού  μας υποχρεώνει ακόμη και τώρα να τα περάσουμε -για ποιό λόγο τα κατήργησε από υποχρεωτικά ? Επιπρόσθετα, από που και ως που όλες αυτές οι άστοχες και τραγικές ταυτόχρονα  επιλογές, που συνθέτουν το Νέο ΠΣ, συνοδεύονται με τιμωρητική διάθεση για τους φοιτητές ?

Όλα λοιπόν δείχνουν, ότι οι αντιδράσεις ενός μεγάλου μέρους των φοιτητών όλη την προηγούμενη χρονιά, δεν ήταν αβάσιμες. Συζητούσαμε από πέρσυ ήδη, ότι όταν η εμμονή με έναν συγκεκριμένο αριθμό μαθημάτων (6 ανά εξάμηνο, 54 συνολικά) ιεραρχείται πιο ψηλά από τη γνώση και τον τρόπο με τον οποίο αυτή λαμβάνεται, καταλήγουμε σε έναν αέναο κύκλο κοπτοραπτικής που και δυσχεραίνει την λειτουργία της σχολής και κατά κύριο λόγο δημιουργεί τεράστιο πρόβλημα στην καθημερινότητα του φοιτητή. Και αυτό ακριβώς, ήρθαν να μας αποδείξουν και οι νέες μεταβατικές διατάξεις. Το ζήτούμενο δεν είναι, να απαλλαγεί ο φοιτητής από όλα τα χρωστούμενα, παρόλα αυτά, δεν είναι να δυνατόν να υπάρχουν μεταβατικές διατάξεις, που να δρουν τιμωρητικά για ένα μέρος των φοιτητών. Και αν λοιπόν,  αυτά τα 5 μαθήματα  είναι τόσο πολύ πιο σημαντικά από όλα τα υπόλοιπα μαθήματα επιλογής, για ποιο λόγο δεν έμειναν στα υποχρεωτικά μαθήματα του κορμου. Για να μην χαλάσει ένα νούμερο;

Όλες αυτές οι αντιφάσεις και τα ερωτήματα θα απαντηθούν πριν ή αφότου ξεκινήσει το νέο ακαδημαϊκό έτος; Είναι σαφές ότι το timing της κοσμητείας κάπου χάνει. Για ποιο λόγο να ψηφιστούν και να κοινοποιηθούν οι διατάξεις μία εβδομάδα πριν το τέλος της εξεταστικής; Δεδομένου ότι η  πλειοψηφία των φοιτητών είχε κάνει προγραμματισμό για δύο εξεταστικές με βάση τις διατάξεις που συνόδευαν αρχικά το πρόγραμμα σπουδών ,είναι αυτονόητο ότι οι «διευκρινήσεις» των μεταβατικών θα έπρεπε να έχουν γνωστοποιηθεί στους φοιτητές εγκαίρως και όχι να ψηφιστούν εν μέσω εξεταστικής για να μην υπάρξει καμία αντίδραση τους. Όπως επίσης θα έπρεπε,  να μην είναι διφορούμενες.

Καταλαβαίνουμε λοιπόν, ότι οι χειρισμοί της κοσμητείας σε συνδυασμό με τις ευνοϊκότερες διατάξεις του Απρίλη, οδήγησαν σε έναν εφησυχασμό από τη μεριά των φοιτητών, και μάλλον σε αυτό στόχευαν. Όπως επίσης καταλαβαίνουμε ότι , όπως και στο όριο δήλωσης, η ανάμειξη της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, που εγγυήθηκε για την αλλαγή του προγράμματος και τα πράγματα εν τέλη έγιναν λίγο διαφορετικά απ’όσα είχε δεσμευτεί, βοήθησε για άλλη μια φορά τη διοίκηση της σχολής και όχι τους φοιτητές.

Στο χέρι μας είναι λοιπόν από εδώ και πέρα, να συνεχίσουμε να διεκδικούμε τους όρους με τους οποίους θα σπουδάζουμε και τους τρόπους με τους οποίους θα λαμβάνουμε τη γνώση, όπως επίσης στο χέρι μας είναι να συνεχίζουμε να διαμαρτυρόμαστε και να παλεύουμε ενάντια σε όσους εντατικοποιούν και δυσχεραίνουν την καθημερινότητα μας μέσα στη σχολή.

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Δευτέρα 27 Μαΐου στο Στέκι Μεταναστών: 25 χρόνια Εγκέλαδος Πολιτικών Μηχανικών

Τη Δευτέρα μετά τις 9 σας περιμένουμε όλους και όλες στο στέκι μεταναστών να γιορτάσουμε τα 25 χρόνια ενός από τα πιο ιστορικά σχήματα του ΕΡΑΣ, του ΔΑΡΑΣ και μετέπειτα της ΑΡΕΝ, ενός από τα πιο ιστορικά φοιτητικά σχήματα της Αριστεράς…

25 χρόνια συνεχούς παρουσίας στο ΦΣ Πολιτικών Μηχανικών, λειτουργώντας αυτόνομα και ριζοσπαστικά, επικοινωνώντας ουσιαστικά με όλο το φάσμα του ΦΣ που έχει ανησυχίες για την εκπαίδευση, για την κοινωνία, το περιβάλλον, για το μέλλον του…

Δευτέρα τούρτα και χαμός…

ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΡΕΙ… Γιατί ξέρουμε και τι έγινε, πως έγινε και ότι θα αλλάξει…

(ένα κείμενο γραμμένο για το αποτέλεσμα των φοιτητικών εκλογών, αν και λίγο καθυστερημένα)

Λίγο καιρό μετά τις φοιτητικές εκλογές είναι αναγκαίο να ερμηνεύσουμε τα αποτελέσματά τους και τι αποτύπωμα θα αφήσουν για τους φοιτητικούς συλλόγους τη νέα χρονιά. Η γενική εικόνα δείχνει μια σαφή άνοδο συνολικά των αριστερών δυνάμεων, γεγονός που αποδεικνύει την αποδοκιμασία των κυβερνητικών πολιτικών μέσα στα πανεπιστήμια καθώς και τη διάθεση να υπερασπιστούμε ως φοιτητικό κίνημα το δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που πλήττεται από αυτές. Στον αντίποδα, οι εκφραστές των μνημονιακών πολιτικών, η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ, που όλα αυτά τα χρόνια απαξιώνουν και αποπολιτικοποιούν τις συλλογικές διαδικασίες στήνοντας πελατειακά δίκτυα, σημείωσαν αισθητή πτώση των δυνάμεών τους, με τη δεύτερη ουσιαστικά να καταρρέει σε μια σειρά από συλλόγους, όπως και στο δικό μας.

Στο γενικό αυτό σκηνικό παραφωνία αποτέλεσε το γεγονός ότι στο δικό μας σύλλογο η ΔΑΠ έλαβε τις 6 από τις 11 έδρες του ΔΣ παίρνοντας αυτοδυναμία μετά από αρκετά χρόνια. Η εξέλιξη αυτή θεωρούμε ότι είναι αποτέλεσμα της αδράνειας στην οποία είχε περιέλθει ο σύλλογος την τελευταία ακαδημαϊκή χρονιά, κατάσταση την οποία εκμεταλλεύτηκε και συντήρησε με όλες τις δυνάμεις της η ΔΑΠ, προκειμένου να επιβάλλει τη δικιά της αντίληψη για το πανεπιστήμιο. Ποια είναι όμως εκείνα τα στοιχεία που συνθέτουν την αντίληψη της ΔΑΠ στις σχολές; Ποιες είναι οι πρακτικές που χρησιμοποιεί στην προσπάθειά της να γίνει ηγεμονική μέσα στο σύλλογο τόσο κατά τη διάρκεια του ακαδημαϊκού έτους, όσο και τις ημέρες των εκλογών;

1. Η «ανεξαρτησία» από οποιοδήποτε πολιτικό φορέα εκτός πανεπιστημίου όπως για παράδειγμα η Νέα Δημοκρατία, όπως άλλωστε επιβεβαιώνει και η συγχαρητήρια δήλωση του πρωθυπουργού και αρχηγού της ΝΔ, του Αντώνη Σαμαρά, στα γραφεία «της παράταξής μας», όπως είπε, της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ:

«Συγχαρητήρια για τη νίκη. Για εμένα κέρδισε η Παράταξή μας τη μάχη των ιδεών στα Πανεπιστήμια. Κέρδισε η ποιότητα στην Παιδεία. Κέρδισε η απόφαση για σαρωτικές μεταρρυθμίσεις. Κέρδισε καθαρά, αλλά και με μία απροσδόκητα πολύ μεγάλη συμμετοχή των νέων. Πιστεύω ότι κερδίσατε το στοίχημα της νέας γενιάς για όλους μας. Για όλους εκείνους που προσδοκούν από εσάς το καινούργιο.

Εγώ αυτό το οποίο μπορώ να σας πω, ότι είμαι αποφασισμένος, με κάθε τρόπο, τις νοοτροπίες και τα στερεότυπα του χθες και το φθαρμένο παραγωγικό μοντέλο της χώρας, να τα ανατρέψουμε όλα. Γιατί, πια, δεν χωράει το χθες στο δικό σας το αύριο.

Προχωράμε μαζί, μας δίνετε τη δική σας φλόγα, τη δική σας δύναμη και εμείς σας δίνουμε τη σταθερότητα που απαιτείται, στο διάβα του χρόνου, να πετύχετε εκείνα που θέλετε και τα οποία σχετίζονται με μία λέξη που λέγεται ποιότητα σε μία καινούργια Ελλάδα. Αυτό το αποδείξατε με τους αγώνες, με τις μάχες ιδεών που κερδίσατε. Εγώ σαν απλός Έλληνας θέλω να σας ευχαριστήσω γιατί έναν ολόκληρο κόσμο τον συγκινήσατε.

Καλή δύναμη να έχετε και στο Αύριο».

Κάθε παραπάνω σχόλιο είναι περιττό…

2. Η πολιτική ανηθικότητα και η άκρατη λασπολογία της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ έναντι των αριστερών συλλογικοτήτων της σχολής, που κατά κανόνα ξέφευγε από τα όρια του πολιτικού και άγγιζε τις προσωπικές νύξεις και το κουτσομπολιό. Μάλιστα, οι «συνάδελφοι» της ΔΑΠ έφτασαν στο σημείο να αποκαλούν δημόσια τα μέλη της Αριστερής Ενότητας τρομοκράτες, σε πλήρη σύμπνοια με το γραφείο τύπου της Νέας Δημοκρατίας και να αναρωτιούνται αν τα έσοδα από τις εκδηλώσεις μας δαπανούνται στην αγορά μολότωφ και όπλων!

3. Οι σχέσεις «εμπιστοσύνης» που δημιουργεί με τον κόσμο της σχολής στήνοντας δίκτυα αντιγραφών, διανομής σημειώσεων και πώλησης βοηθημάτων, εκμεταλλευόμενη τις ελλείψεις των μαθημάτων, την εντατικοποίησή τους και την υποβάθμιση της σχολής. Σχέσεις που έχουν σκοπό να καθησυχάσουν τους φοιτητές και μελλοντικούς εργαζόμενους, ώστε να παραιτηθούν από κάθε διεκδίκηση των δικαιωμάτων και κεκτημένων τους και προάγουν το δόγμα του ατομικού δρόμου.

4. Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ στις σχολές εγκολπώνει και φασιστικά στοιχεία. Έχουν καταγραφεί πανελλαδικά περιστατικά μελών της να χαιρετούν ναζιστικά, μπράβων και ακροδεξιών «φουσκωτών» να προσπαθούν να παρακωλύσουν την εκλογική διαδικασία, όπως και έγινε το βράδυ των εκλογών στη σχολή Νομικών, Πολιτικών και Οικονομικών Επιστημών όπου προσπάθησαν βιαίως να νοθεύσουν το αποτέλεσμα κατά τη διάρκεια της καταμέτρησης. Μάλιστα στη σχολή μας η ΔΑΠ είχε στο ψηφοδέλτιό της δύο άτομα τα οποία εξέφραζαν δημόσια φασιστικές αντιλήψεις, γεγονός το οποίο δεν επιτρέψαμε και σε συνεννόηση με τις υπόλοιπες δυνάμεις του ΔΣ πετύχαμε τη διαγραφή τους από το σύλλογο σύμφωνα και με ότι ορίζει η ΕΦΕΕ.

5. Η απομάκρυνση του φοιτητικού κόσμου από τις συλλογικές διαδικασίες και η αδρανοποίηση του φοιτητικού συλλόγου, έχουν κύριο υπεύθυνο τη ΔΑΠ. Ο κύριος εκφραστής των μνημονιακών πολιτικών στα πανεπιστήμια προσπαθεί με κάθε μέσο να αποθαρρύνει τον κόσμο από το να συμμετέχει στις συνελεύσεις, καθώς θέλει να αποφύγει τον πολιτικό διάλογο στις σχολές, ενώ συνειδητά απέχει από κάθε καινούρια προσπάθεια αναζωπύρωσης της συλλογικής ζωής όπως οι συνελεύσεις ετών ή στην καλύτερη προσπαθεί να τις εκφυλίσει και να τις απονομιμοποιήσει στα μάτια των φοιτητών.

6. Μέσα σε αυτό το συνονθύλευμα των χυδαίων «πολιτικών» πρακτικών της ΔΑΠ-ΔΦΚ έρχεται να προστεθεί και η ανήθικη στάση των μελών της κατά την ημέρα της εκλογικής διαδικασίας.

-Είδαμε συναδέλφους της ΔΑΠ να μην αναγνωρίζουν συμφοιτητές τους (ακόμα και από το ίδιο έτος με εκείνους) που είχαν προσέλθει στις εκλογές χωρίς ταυτότητα, με αποτέλεσμα εκείνοι να μην μπορούν να ψηφίσουν (στην περίπτωση που φοιτητής προσέλθει χωρίς αποδεικτικό στοιχείο της ταυτότητάς τους, πρέπει να αναγνωρισθούν από 4 τουλάχιστον παρατάξεις).

-Κυρίως κατά τις πρώτες ώρες της εκλογικής διαδικασίας, αλλά και κατά τη διάρκεια της υπόλοιπης ημέρας, είδαμε μία αθρώα προσέλευση συμφοιτητών μας που ήταν κάπως… γηραιότεροι, πάντα υπό τη συνοδεία ΔΑΠιτών. Με μία ιδιαίτερα επιεική εκτίμηση, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο μέσος όρος ηλικίας των ψηφισάντων κατά τις πρώτες ώρες κυμαινόταν κάπου στα πενήντα έτη και μάλλον δεν τους ένοιαζε και πολύ να πάρουν πτυχίο! Μάλιστα, προσήλθε να ψηφίσει συμφοιτητής μας ο οποίος ήταν γεννημένος το 1940, δηλαδή 73 χρονών…!

Καταλαβαίνουμε πόσο παθιασμένα επιδίωκαν την αυτοδυναμία, αλλά η ανηθικότητα έχει και τα όριά της!

 Κλείνοντας, θέλουμε να τονίσουμε στους συναδέλφους της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, ότι δεν πρέπει να έχουν την αυταπάτη ότι εκπροσωπούν την πλειοψηφία των φοιτητών της σχολής. Η πολιτική αντιπαράθεση και η πάλη των ιδεών είναι μια διαδικασία συνεχής και καθημερινή, που δεν περιορίζεται απλά σε μια εκλογική διαδικασία, όσο σημαντική κι αν είναι αυτή, αλλά διεξάγεται σε όλες τις διαδικασίες του συλλόγου, και ιδιαίτερα στις γενικές συνελεύσεις.

Διαμηνύουμε σε όλους τους τόνους στη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ότι θα είμαστε αυτοί που θα συνεχίζουν να μάχονται σθεναρά για δημόσια και δωρεάν παιδεία, για τις ιδέες και τα οράματά τους και καμία αυτοδυναμία δεν πρόκειται να μας αποθαρρύνει. Δε θα κάνουμε ούτε βήμα πίσω από τα δικαιώματά μας!

Θα είμαστε εκείνοι που δε θα επιτρέψουν στη ΔΑΠ να αδρανοποιήσει το σύλλογο!

Θα είμαστε αυτοί που θα παλεύουν καθημερινά για τη διεύρυνση της αλληλεγγύης και της αυτοδιαχείρισης (βλ. γιaπί) μέσα στη σχολή και θα στηρίζουμε με όλες μας της δυνάμεις ανάλογα εγχειρήματα!

Θα είμαστε αυτοί που θα πολεμούν ανένδοτα το φασισμό, το ρατσισμό και το σεξισμό μέσα στις σχολές!

 «εγώ θα συνεχίσω την περιπλάνηση,

ανοίγοντας δρόμους πλατιούς ενάντια στο σκότος,

απαλύνοντας της γης το χώμα, ξαναμοιράζοντας

τ΄αστέρι σ΄όσους κοπιάσουν να ρθούνε…»      

                                                  Πάμπλο Νερούδα

Στις 17 Απρίλη ψηφίζουμε-στηρίζουμε Εγκέλαδο-Αριστερή Ενότητα

Με αφορμή [και όχι αιτία] τις φοιτητικές εκλογές…

Πώς θα σου φαινόταν;

Ένα Πανεπιστήμιο που αναλαμβάνει το ρόλο του «επαγγελματικού» φροντιστηρίου, που θα δημιουργεί εργαζομένους χωρίς κριτική σκέψη, χωρίς κοινωνικό ρόλο, χωρίς δικαιώματα;

Ένα Πανεπιστήμιο όπου οι όποιες ελλείψεις της διδασκαλίας των μαθημάτων καλύπτονται από σημειώσεις με λογότυπα παρατάξεων; Όπου η γνώση γίνεται εμπόρευμα και η «βοήθεια» στο φοιτητή μεταφράζεται σε εκλογική στήριξη;

Ένα Πανεπιστήμιο που δε χωράει διάλογος μεταξύ των φοιτητών για τη γνώση και τις σπουδές τους, που δε χωράει προβληματισμός και δράση για κοινωνικά ζητήματα, που δε χωράνε οι γενικές συνελεύσεις παρά μόνο μηχανιστική παρακολούθηση των μαθημάτων;

Πώς θα σου φαινόταν ένα Πανεπιστήμιο με μόνο ένα χρώμα, χωρίς πολυφωνία, όπου κάθε συνέλευση, κάθε απόφαση πρέπει να πάρει την έγκριση μίας και μόνο παράταξης;

Ένα Πανεπιστήμιο όπου ΑΥΤΟΙ (και όχι ΕΜΕΙΣ) ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ…

Κάποιοι (βλ. κυβέρνηση και όχι μόνο)  αυτό το πανεπιστήμιο ονειρεύονται.

Η ΔΑΠ μέσα από τις θέσεις και τη στάση της αυτό το πανεπιστήμιο οραματίζεται.

Αφού δε βλέπουμε τους εαυτούς μας στο παραπάνω Πανεπιστήμιο τι θα κάνουμε για αυτό;

Στις προσεχείς φοιτητικές εκλογές η μαζική συμμετοχή μας κάνει αυτούς που οραματίζονται το παραπάνω Πανεπιστήμιο να τρέμουν. Η αποχή μας είναι νίκη για τη ΔΑΠ, που προάγει την αποπολιτικοποίηση μέσα στο σύλλογο, που απέναντι στα οξυμένα προβλήματα της κοινωνίας και της παιδείας λόγω της κρίσης, που ήδη τα αντιμετωπίζουμε και θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε ως εργαζόμενοι μηχανικοί, προσφέρει ως λύση τη μη συμμετοχή σε συνελεύσεις, τη διανομή σημειώσεων και τη ψευδαίσθηση ότι όλα συνολικά θα αλλάξουν αν μία σχολή σε όλη τη χώρα, η δικιά μας, βελτιωθεί σε σχεδόν αυτονόητους τομείς.

…ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ, ΛΟΙΠΟΝ, ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΟΥΝ ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΧΩΡΙΣ ΕΜΑΣ

 

Τι Πανεπιστήμιο μας αξίζει όμως; Σε ποια κοινωνία θα εντάσσεται; Τι θα κάνουμε για να το κατακτήσουμε;

 Για μια κοινωνία χωρίς μνημόνια…

Ένα ελεύθερο και δημοκρατικό πανεπιστήμιο δεν μπορεί να υπάρξει σε μια κοινωνία που μαστίζεται από την πολιτική του μνημονίου. Μια πολιτική που κάθε μέρα οδηγεί τους ανθρώπους στην αυτοκτονία, μια πολιτική που έχει φτάσει την ανεργία στους νέους πάνω από 60%, μια πολιτική που έχει κάνει τους εργαζόμενους χωρίς δικαιώματα και συλλογικές διεκδικήσεις να προσπαθούν πλέον να επιβιώσουν. Απέναντι σε όλα αυτά δεν πρέπει να προτάξουμε απλώς μια κοινωνία μακριά από το μνημόνιο, αλλά και μια κοινωνία βαθιά πολιτική με βάση τις αξίες της αλληλεγγύης, της αυτοοργάνωσης και της δημοκρατίας σε κάθε κοινωνικό χώρο. Μια κοινωνία που δεν θα περιμένει από κάποιον να φτιάξει τα πράγματα, αλλά θα οργανώνεται και θα αντιστέκεται μέσα από διαδικασίες όπως δίκτυα αλληλεγγύης και αυτοδιαχειριζόμενα εγχειρήματα, όπως έχουμε δει ήδη να ξεπηδούν και στη σχολή μας με το αυτοδιαχειριζόμενο κυλικείο.

Για ένα Πανεπιστήμιο όχι μόνο για όλους αλλά για όλα…

Ο νόμος Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου είναι ακριβώς η συνέχεια του μνημονίου στα Πανεπιστήμια, καθώς καταστρέφει και διασπά τα πτυχία και συνεπώς τα εργασιακά δικαιώματα και φέρνει τη ζούγκλα της αγοράς στα πανεπιστήμια ανοίγοντας τις πόρτες για την εισχώρηση ιδιωτικών συμφερόντων και μιας εξειδικευμένης γνώσης που θα στοχεύει απλά στο κέρδος. Σαν συμπλήρωμά του το «Σχέδιο Αθηνά» προσπαθεί στη πράξη να διασπάσει τα πτυχία μας και συνοδεύεται από μια λογική περικοπών σε προσωπικό και συγγράμματα που συρρικνώνει τη δωρεάν παιδεία, ενώ και μέσω του «Μνημονίου 3» εξισώνει τα πτυχία μας με τα πτυχία των ιδιωτικών κολλεγίων. Η ανατροπή της παραπάνω κατάστασης είναι αναγκαία, χωρίς όμως να σημαίνει ότι στοχεύουμε απλώς σε αυτή. Οφείλουμε να προτάξουμε ένα Πανεπιστήμιο όπου θα παράγει τον ολόπλευρο άνθρωπο και δεν θα είναι κέντρο κατάρτισης, αλλά ένας ελεύθερος κοινωνικός χώρος, αφήνοντας χώρο και χρόνο στον καθένα να εκφραστεί. Ένα Πανεπιστήμιο που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες της κοινωνίας, διαμορφώνοντας ένα μοντέλο όπου γνώση και έρευνα δεν θα παράγονται με σκοπό τα κέρδη και την ευημερία των λίγων, αλλά θα παράγεται από την ίδια την κοινωνία και θα επιστρέφει σε αυτήν.

Για μια άλλη κουλτούρα της νεολαίας…

Βιώνουμε μια εποχή καθημερινής παρακμής των πολιτιστικών αξιών της κοινωνίας αλλά και της νεολαίας ειδικότερα. Μια εποχή οπού η επιφανειακότητα ανταμείβεται ενώ η αμφισβήτηση και η αντίρρηση θεωρείται επικίνδυνη και αντιπαραγωγική. Είναι λοιπόν, καίριο να καταρρίψουμε αυτά τα στερεότυπα στον κοινωνικό μας περίγυρο και να αναδείξουμε την τέχνη ως μία από τις δυνατότερες μορφές προβληματισμού και ελεύθερης έκφρασης. Σημαντικότατη είναι όμως και η ανάγκη εξίσωσης των δυο φύλων μέσα στις σχέσεις των νέων μια λογική που αντιτίθεται στην κυρίαρχη άποψη, (εμφανή και στο πανεπιστήμιο) που θέτει τη γυναίκα σε μία θέση αντικειμένου, το οποίο βοηθάει στην ικανοποίηση της ματαιοδοξίας των ανδρών. Παράλληλα έρχεται και η αντίσταση απέναντι στα φασιστικά πρότυπα (βλ. Χρυσή Αυγή), που καλλιεργούν το μίσος μέσα στην κοινωνία ενάντια στο διαφορετικό, στο μη ομοειδές κατά τη δικιά τους άποψη. Το μίσος κυρίως ενάντια στους μετανάστες που ενισχύει ρατσιστικές αντιλήψεις, που αναζητά ως πραγματικούς υπαίτιους της εξαθλίωσης του πιο εξαθλιωμένους.

Για μια πραγματική δημοκρατία με τη συμμετοχή όλων μας…

Η δημοκρατία δεν αποτελεί μια αφηρημένη έννοια αλλά πρέπει να εφαρμόζεται στην πράξη σε όλες τις διαδικασίες του φοιτητικού συλλόγου. Η προβληματική κατάσταση που επικρατεί στο σύλλογο μας με την απαξίωση των συλλογικών διαδικασιών από την κυρίαρχη ιδεολογία, κάνει πιο επιτακτικό από ποτέ, τόσο την πολιτικοποίηση του συλλόγου, όσο και την οικοδόμηση μιας δημοκρατικής γενικής συνέλευσης, όπου όλοι θα έχουν την ευκαιρία να πάρουν τον λόγο. Μόνο με την ενεργή συμμετοχή και τον προβληματισμό όλων μας θα καταφέρουμε να προτάξουμε το συλλογικό πάνω από το ατομικό στις ιδέες, αλλά και στην πράξη, το όποιο θα μας οδηγήσει τελικά στην πραγμάτωση του συνθήματος «ή θα νικήσουμε όλοι μαζί, ή θα χάσει ο καθένας μόνος του». Σε αυτή την κατεύθυνση απαραίτητο είναι η δημιουργία  νέων διαδικασιών και μορφών παρέμβασης, συμπληρωματικές με τις γενικές συνελεύσεις. Τέτοιες είναι οι συνελεύσεις ετών, οι συνελεύσεις αποκλειστικά για συγκεκριμένα επιμέρους θέματα (πχ πρόγραμμα σπουδών), καθώς επίσης και η δημιουργία ανοιχτών ομάδων με συγκεκριμένο αντικείμενο, όπως ομάδα για την Παιδεία, αντιφασιστική.

Η αριστερά είναι εκείνη η οποία συμπυκνώνει όλα τα παραπάνω και προσπαθεί να τα κάνει πραγματικότητα στο σήμερα. Είναι ο χώρος που αντιλαμβάνεται ότι το ατομικό συμφέρον πραγματώνεται μόνο μέσα από την προώθηση του συλλογικού. Είναι οι άνθρωποι που αγωνίζονται με πάθος για τα δικαιώματα και τα κεκτημένα τους, είναι εκείνοι και εκείνες που επιλέγουν να ονειρεύονται και τολμούν να έχουν τα βλέμματα στραμμένα στο αδιανόητο. Είμαστε όλοι αυτοί, που οραματιζόμαστε μια κοινωνία χωρίς ταξικούς διαχωρισμούς, χωρίς ρατσισμό, μια κοινωνία όπου οι άνθρωποι και το περιβάλλον μπαίνουν πάνω από τα κέρδη.

Γιατί Εγκέλαδο-Αριστερή Ενότητα;

Ο Εγκέλαδος Πολιτικών Μηχανικών συμμετέχει στην Αριστερή Ενότητα που είναι μία δικτύωση αυτόνομων σχημάτων της ριζοσπαστικής αριστεράς που δραστηριοποιούνται στα πανεπιστήμια, που αγωνίζεται για αναβαθμισμένη, δημόσια και δωρεάν παιδεία. Είναι αυτή που θέτει εμφατικά το πρόταγμα για μετωπική συμπαράταξη της αριστεράς, βλέποντας την σαν μια αναγκαιότητα στο σήμερα, πέρα από κάθε λογική πρωτοπορίας  και με έντονη συνθετική διάθεση. Επιδιώκουμε την οργανική σύνδεση με τον φοιτητικό κόσμο, χτίζοντας σχέσεις εμπιστοσύνης με τους συμφοιτητές μας, βασισμένες στα κοινά προβλήματα και όνειρα, στην προσπάθεια αναζωπύρωσης της φοιτητικής συλλογικής ζωής.

Για να τελειώνουμε μια καλή με τις πελατειακές λογικές των πρώην δυνάμεων του δικομματισμού, για να αντιστοιχήσουμε το κοινωνικό ρεύμα ανατροπής με τα Πανεπιστήμια, για να ανοίξουμε την προοπτική της συνολικής ανατροπής για μια άλλη κοινωνία χωρίς μνημόνια με ένα άλλο πραγματικά δημόσιο, δωρεάν και δημοκρατικό Πανεπιστήμιο…

ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΜΑΣ

αντίσταση – αλληλεγγύη – αυτοοργάνωση

ΣΤΙΣ 17 ΑΠΡΙΛΗ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ/ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ

ΕΓΚΕΛΑΔΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΕΝΟΤΗΤΑ

ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ!

Ανακοίνωση της Αριστερής Ενότητας σχετικά με την ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της Νέας Δημοκρατίας για την αφίσα των σχημάτων της στο ΕΜΠ

Με έκπληξη είδαμε την ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της Νέας Δημοκρατίας να καταπιάνεται με την αφίσα των σχημάτων της Αριστερής Ενότητας στο ΕΜΠ.

Αρχικά, ας ξεκαθαρίσουμε κάτι. Η συγκεκριμένη αφίσα δεν δείχνει ούτε αιμοδιψείς κουκουλοφόρους, ούτε εγκληματίες, όπως καταγγέλλουν οι φωστήρες της Ομάδας Αλήθειας της ΝΔ. Είναι μια εικόνα από ένα κίνημα-σύμβολο ενάντια στην νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση. Το κίνημα της εξεγερμένης αξιοπρέπειας των ιθαγενών της Τσιάπας στο Μεξικό, οι οποίοι αντιστέκονται εδώ και μια εικοσαετία, απέναντι στον αυταρχισμό της κυβέρνησης και τα σχέδια των αμερικάνικων πολυεθνικών.

Ας ξεκαθαρίσουμε όμως και κάτι άλλο. Δεν θα δεχτούμε καμία υπόδειξη από τη Νέα Δημοκρατία, η παράταξη της οποίας στα Πανεπιστήμια, η ΔΑΠ, έχει αναγάγει το ρουσφέτι, το απολιτίκ, το χουλιγκανισμό, τους τραμπουκισμούς και την υπεράσπιση, με κάθε μέσο, των κυβερνητικών πολιτικών σε βασικές «αρχές» της παρουσίας της μέσα στις σχολές. Πολύ περισσότερο,  δε θα δεχτούμε υποδείξεις από την παράταξη που έχει αναγάγει τον σεξισμό σε μείζον σημείο αναφοράς της «διασκέδασής» της και που τα μέλη της δεν ντρέπονται να χαιρετούν φασιστικά σε συνελεύσεις, δήθεν «για πλάκα», κάτι για το οποίο η Ομάδα Αλήθειας δεν έχει να πει τίποτα…

Στις 17 Απρίλη η μόνη απάντηση απέναντι στον ακροδεξιό συρφετό είναι η ενίσχυση των σχημάτων της Αριστερής Ενότητας σε κάθε σχολή, και η συγκρότηση ενός μαζικού, ριζοσπαστικού κινήματος νεολαίας που θα βάλει τις βάσεις για να σαρώσει τις μνημονιακές πολιτικές στην εκπαίδευση και την εργασία.

Η ΝΔ κρίνει σκόπιμο να ασχοληθεί με μία αφίσα φοιτητικού πάρτυ αλλά όχι  με τους εκατομμύρια ανέργους, τις χιλιάδες αυτοκτονίες ανθρώπων που οδηγούνται στην εξαθλίωση, τους νέους που μεταναστεύουν γιατί δεν τους χωράει ο τόπος, τα ανήλικα παιδιά στην Ιερισσό που βλέπουν την Αστυνομία να εισβάλει στα σπίτια τους θυμίζοντας άλλες εποχές, τους μαθητές που λιποθυμάνε στα σχολεία από την ασιτία… κι ο κατάλογος κάθε άλλο παρά κλείνει εδώ.

Κατα τ’ άλλα, αφού ασχολείται τόσο πολύ η Νέα Δημοκρατία με την Αριστερή Ενότητα, καλούμε τον πρωθυπουργό, αυτοπροσώπως, να έρθει στο πάρτυ μας να δει αν τα ποτά είναι «μπόμπες»…

Κοίτα ποιοι και γιατί μιλάνε:

dap1 dap2

Μια ακόμη προσπάθεια για συνέλευση ή μια ευκαιρία να μάθουμε ξανά να αγωνιζόμαστε ?


??? st? S????? ?T??? 6

Ζούμε απ’ ότι φαίνεται σε εποχές περίεργες…

Ζούμε σε εποχές που φοιτητές πεθαίνουν γιατί χρησιμοποιούν μια συσκευή θέρμανσης των αρχών του 20ου αιώνα για να ζεσταθούν. Οι οικογένειές τους δεν έχουν χρήματα όχι απλώς για να αγοράσουν πετρέλαιο, αλλά ούτε για τις βασικές διατροφικές ανάγκες τους. Αυτών και χιλιάδων άλλων ανά τη χώρα…

Ζούμε σε εποχές που φοιτητές που διάλεξαν να σπουδάσουν σε μια πόλη μετακινούνται σε μια άλλη, ενώ κάποιοι από αυτούς θα πάρουν ένα πτυχίο που σε μερικά χρόνια δε θα υπάρχει. Το σχέδιο «Αθηνά» κατακρεουργεί τη δημόσια παιδεία, αλλά δε βαριέσαι: «εμάς δε μας πιάνει», παρ’ ότι το συμβούλιο διοίκησης στο ΕΜΠ ήδη διοικεί με στόχο την ανταγωνιστικότητα και την εξοικονόμηση πόρων… Δυό έννοιες που ήδη στέλνουν στο δρόμο χιλιάδες συμφοιτητές μας!

Ζούμε σε εποχές που προσπαθούμε να σπουδάσουμε για να γίνουμε καλοί σ’ αυτό που θα κάνουμε για την υπόλοιπη ζωή μας. Αλλά τελικά η κοινωνία που θα ευημερούσε από τη δουλειά μας εξοντώνεται και φτωχοποιείται κάθε μέρα. Αλλά ποια δουλειά μας? Αλλά ποιο υπόλοιπο ζωής μας? Με τις πολιτικές του μνημονίου γεννιούνται και γίνονται καθημερινότητα οι προϋποθέσεις για την ανεργία, τη μετανάστευση, τους μισθούς κάτω από τα 500 ευρώ, τον εξαθλιωμένο εργαζόμενο που θα βαφτίζεται «ευέλικτος», «συνεχώς καταρτιζόμενος» και άλλα πολλά παράξενα…

Ζούμε σε εποχές που κάθε στιγμή ακούμε για τα καλά του ατομικού δρόμου: διάβασε για να γίνεις καλός επιστήμονας, διάβασε για να είσαι καλύτερος από τους άλλους, τους ίδιους «άλλους» με τους οποίους περνάς μαζί τις παρακολουθήσεις στο αμφιθέατρο, τους ίδιους «άλλους» με τους οποίους μοιράζεσαι τα ίδια άγχη, τα ίδια όνειρα, τους ίδιους στόχους. Αλλά όχι, εσύ πρέπει να είσαι καλύτερος γιατί αυτοί οι «άλλοι» μπορεί να σου κλέψουν τη θέση… Αλήθεια, πότε ήταν δικιά σου για να κλαπεί?

Ζούμε όμως και σε εποχές όμορφες!

Και είναι όμορφες γιατί μας επιτρέπουν να ανακαλύψουμε ξανά δρόμους που τους είχαμε ξεχάσει: συλλογικότητα, αλληλεγγύη, δημοκρατία.

Συλλογικότητα γιατί όταν θέλουν να μας απομονώσουν, εμείς ενωνόμαστε και αναζητάμε κοινές λύσεις σε προβλήματα που παραμένουν κοινά: σχέδιο Αθηνά και περικοπές στην δημόσια παιδεία, προοδευτική εντατικοποίηση της σχολής και των μαθημάτων, περικοπή συγγραμμάτων.

Αλληλεγγύη γιατί πρέπει να φτιάξουμε μια καινούρια κοινή λογική, όπου αυτό που συμβαίνει στους διπλανούς μας το νιώθουμε κι εμείς είτε είμαστε στο αμφιθέατρο είτε στο δρόμο. Μια κοινή λογική όπου η δική μας επιτυχία θα περνάει μέσα από την ικανοποίηση των καθημερινών όρων ζωής όλων.

Δημοκρατία γιατί ο μόνος τρόπος για να νικήσουν όσοι μας κλέβουν τις ζωές είναι να μας κόψουν τους διαύλους για να επικοινωνούμε, να συναποφασίζουμε, να συνθέτουμε. Γιατί όπου σπέρνεται η σύγκρουση, ο κατακερματισμός και η δημιουργία ενός μόνιμου παραλογισμού εμείς θα προτάσσουμε τη συλλογικότητα, τη σύνθεση, την αυτοοργάνωση!

Ξεκινώντας για να αλλάξουμε την καθημερινότητά μας και επιστρατεύοντας τη φαντασία μας, ποτέ δεν ξέρεις…

Ίσως τελικά αλλάξουμε και τον κόσμο!

Όλες/Όλοι στη Γενική Συνέλευση, την Τετάρτη 20/3 !

ΟΛΟΙ και ΟΛΕΣ αύριο στη ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ…!!! ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΩΡΑ…!!!

Αύριο 10:30 η προ-συγκέντρωση των Πρωτοβάθμιων Σωματείων στο Μουσείο

Το τελευταίο διάστημα η κυβέρνηση προσπαθεί να επιβάλλει τη μνημονιακή πολιτική λιτότητας, έχοντας χάσει τη κοινωνική συναίνεση, με μόνο της όπλο τη βία, την καταστολή και την ιδεολογική τρομοκρατία. Ξεκίνησε από την εξάλειψη του διαφορετικού και το δόγμα της μηδενικής ανοχής, κάνοντας πογκρόμ εναντίον των μεταναστών και εισβάλλοντας σε ελεύθερους κοινωνικούς χώρους και συνεχίζεται με «οργουελικού» τύπου καταστάσεις όπου η Νέα Δημοκρατία παραποιεί και επικαλείται ψεύτικα στοιχεία προκειμένου να κατευθύνει την κοινή γνώμη. Ούτε τα προσχήματα δε τηρούνται πλέον, με αποκορύφωμα τη δήλωση του ΓΓ του Υπ. Οικονομικών, του κ. Μέργου (των 6.000€) ότι ο κατώτατος μισθός στην Ελλάδα (των 586€) είναι υψηλός και πρέπει να μειωθεί, δείγμα του τι πρόκειται να ακολουθήσει με νέα μέτρα και άλλες περικοπές.

Αυτός όμως ο εντεινόμενος κυβερνητικός αυταρχισμός σε όλα τα κοινωνικά μέτωπα υιοθετείται προκειμένου να καλυφθούν τα αδιέξοδα της καταστροφικής μνημονιακής πολιτικής.Η με κάθε μέσο και τρόπο υλοποίηση της μνημονιακής πολιτικής σπρώχνει ολοένα και περισσότερο κόσμο στη φτώχεια και την απόγνωση και  ταυτόχρονα βλάπτει τη δημοκρατία, δίνοντας χώρο στην ανάδειξη ακροδεξιών φασιστικών ομάδων όπως η Χρυσή Αυγή, στρέφοντας τον κόσμο εναντίον των αδυνάτων της κοινωνίας και αποπροσανατολίζοντας την οργή τους.  Η καταφυγή στη «βία της επιστράτευσης» και στη συκοφάντηση των αγώνων των εργαζομένων (ΜΜΜ, ναυτεργάτες) και των αγροτών ως συντεχνιακούς, που επιδιώκει την τρομοκράτηση της κοινωνίας,  οδηγεί με γοργά βήματα σε μία δημοκρατία υπό αίρεση. Η καταπάτηση κάθε εργατικού δικαιώματος ακόμα και του δικαιώματος στην απεργία αποτελεί υπόθεση όλων των νέων και των φοιτητών καθώς αυτοί θα είναι οι μελλόντικοι εργαζόμενοι, οι εργαζόμενοι «χωρίς κατοχυρωμένα δικαιώματα έρμαια στις διαθέσεις των εργοδοτών τους». Είναι δείγμα της καθαρά αντεργατικής πολιτικής που στοχεύει ξεκάθαρα στην εγκαθίδρυση ενός «εργασιακού μεσαίωνα» χωρίς συλλογικές διεκδικήσεις για όλους τους εργαζομένους και ιδιαίτερα τους νέους.

Μέσα σε αυτό το κλίμα αυταρχισμού, είχαμε την έμμεση κατάργηση από το ΣτΕ του νόμου περί ιθαγένειας, με αποτέλεσμα τα παιδιά μεταναστών που έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει στην Ελλάδα να μην έχουν δικαίωμα στην ελληνική υπηκοότητα, γεγονός που είναι ακρως ρατσιστικό και τους οδηγεί σε κοινωνικό αποκλεισμό.

Η μνημονιακή πολιτική δεν θα μπορούσε να μην συνεχιστεί και μέσα στα πανεπιστήμια, όπου μετά την εκλογή των Συμβουλίων Διοίκησης, το Υπουργείο βεβιασμένα πάει να επιβάλλει άλλη μια απόφασή του, το σχέδιο «Αθηνά». Το σχέδιο «Αθηνά» προβλέπει μία σειρά καταργήσεων, συγχωνεύσεων και ίδρυση νέων ιδρυμάτων, σχολών και τμημάτων καθώς και επαναπροσέγγιση του αριθμού των εισακτέων βάση των κριτηρίων της αγοράς, ενώ οι βασικές αλλαγές στην Αθήνα αφορούν την δημιουργία ενός ομοσπονδιακού Πανεπιστημίου που θα περιλαμβάνει 5 Πανεπιστήμια της Αττικής, (Πα.Πει., Πάντειο, ΑΣΟΕΕ, ΓΠΑ και Χαροκόπειο) και θα ονομάζεται Αδαμάντιος Κοραής καθώς και την δημιουργία ενός ομοσπονδιακού ΤΕΙ που θα περιλαμβάνει τα ΤΕΙ Αθήνας και Πειραιά και την ΑΣΠΑΙΤΕ. Το κυρίαρχο είναι ότι όλες αυτές οι αλλαγές και συγχωνεύσεις, κυρίως στα ΤΕΙ, δεν τηρούν κανέναν ακαδημαϊκό κριτήριο ούτε καν προσχηματικά. Αντίθετα είναι εμφανές ότι “κερδισμένα” από τις αναδιατάξεις βγαίνουν εκείνα τα ιδρύματα που πρώτα εφάρμοσαν το νέο νόμο και εξέλεξαν Συμβούλια Διοίκησης όπως τα ΤΕΙ Σερρών και Καλαμάτας.

Όμως για άλλη μια φορά το Υπουργείο έχει απέναντι του την ακαδημαϊκή κοινότητα με τη Σύνοδο των Πρυτάνεων να βγάζει καταγγελτική απόφαση για το σχέδιο και τους φοιτητές κυρίως των ΤΕΙ να έχουν ήδη ξεκινήσει κινητοποιήσεις κυρίως στην Πάτρα αλλά και σε άλλες επαρχιακές πόλεις.

Ο φοιτητικός  μας σύλλογος, δεν πρέπει να  μείνει απαθής πρέπει να  αγωνιστεί με αξιοπρέπεια και αλληλεγγύη για δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη,  για μια ζωή με αξιοπρέπεια,  την  ΤΕΤΑΡΤΗ  20/2  στη  ΓΕΝΙΚΗ  ΑΠΕΡΓΙΑ, για να δείξουμε στην κυβέρνηση ότι ο φόβος και η τρομοκρατία δεν περνάνε.

ΤΩΡΑ μπορούμε να τους σταματήσουμε και θα τους σταματήσουμε…
Στις 20 Φλεβάρη Απεργούμε και Διαδηλώνουμε…

Ή εμείς ή αυτοί!