Monthly Archives: Οκτώβριος 2013

Εικόνα

Τετάρτη 30/10: Εκδήλωση-Συζήτηση «Τι συμβαίνει στο ΕΜΠ; Μύθοι και Πραγματικότητες»

Advertisements

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ

Τις τελευταίες μέρες φαίνεται ότι η απεργία των εργαζομένων έχει φτάσει σε μία κρίσιμη καμπή με το υπουργείο να κινείται με γνώμονα τη διάσπασή τους μέσω του συστήματος των απογραφών. Ωστόσο, η απεργία συνεχίζεται με νέα απόφαση της συνέλευσής τους δίνοντας τη μάχη ενάντια στην εξαθλίωση και την υποβάθμιση της δημόσιας παιδείας. Παρά την κρισιμότητα της μάχης, όμως, η συμμετοχή των φοιτητών του συλλόγου πολιτικών μηχανικών είναι αναντίστοιχη της σημασίας του αγώνα. Η κατάσταση όπως έχει διαμορφωθεί από τον κυρίαρχο λόγο και την κυβέρνηση εντείνει την εξατομίκευση, την επιτυχία μέσω του διαβάσματος, των εντατικών παρακολουθήσεων και του πανεπιστημίου που λειτουργεί διεκπεραιωτικά και έχει πάψει να είναι χώρος ζύμωσης και συνδιαμόρφωσης. Ακριβώς γι αυτό οι φοιτητές αδυνατούν να δουν τον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση μέσω των απολύσεων υποβαθμίζει περαιτέρω τις σπουδές τους, ενώ παράλληλα ανοίγει το δρόμο για τα ιδιωτικά κολλέγια. Η ΔΑΠ (δηλαδή ο μόνος εναπομείναντας κυβερνητικός εκπρόσωπος εντός των σχολών) εφαρμόζει ακέραια την κυβερνητική πολιτική μέσω μαζέματος υπογραφών για «ανοιχτές σχολές» ενώ προπαγανδίζει εντός και εκτός ΕΜΠ την ανάγκη άμεσης εφαρμογής του νόμου και του κλεισίματος του δημόσιου πανεπιστημίου.

Παρόλα αυτά δε μπορούμε να μη λαμβάνουμε υπόψη μας τη συμβολή του τρόπου που γίνονται οι Γενικές Συνελεύσεις στη γενικευμένη απάθεια και αποπολιτικοποίηση. Πολλές φορές έχουμε τονίσει την ανάγκη αναδιοργάνωσης και αναβάθμισης της δομής της συνέλευσης με τρόπο που θα εμπνέει και θα εμπλέκει ευρύτερα κομμάτια του συλλόγου στη διαδικασία (εκτός των σχημάτων της αριστεράς) αναλογιζόμενοι και τις δικές μας ευθύνες. Είναι απαραίτητο δηλαδή ένα μοντέλο που θα λειτουργεί μέσω τοποθετήσεων του ίδιου του κόσμου της σχολής και συνδιαμόρφωσης που θα βασίζεται στη συμμετοχή των «από κάτω» και όχι σε οποιαδήποτε ανάθεση (με δεξιό ή αριστερό πρόσημο). Με αυτή τη μεθοδολογία οργανώθηκε πριν δύο εβδομάδες συζήτηση εργαζομένων-καθηγητών-φοιτητών με αρκετά μαζική συμμετοχή μέσω ανοιχτού καλέσματος και διοργάνωση από προηγηθείσα συζήτηση. Η πρώτη αυτή προσπάθεια είχε αφενός σκοπό την αναζωογόνηση των διαδικασιών του συλλόγου, αφετέρου την καθιέρωση αντίστοιχων δομών και στο μέλλον. Παρά την επιτυχία του εγχειρήματος, δύο εβδομάδες μετά οι συνάδελφοι της εαακ αποφάσισαν να οργανώσουν αντίστοιχη εκδήλωση μέσω δικού τους καλέσματος αγνοώντας όλη την ανάγκη υιοθέτησης μιας νέας μεθοδολογίας εντός των συλλόγων. Την ερχόμενη Τετάρτη οι εργαζόμενοι προγραμματίζουν εκδήλωση στη σχολή Πολιτικών Μηχανικών  με τη συμμετοχή καθηγητών και φοιτητών. Οι συναγωνιστές από την εαακ προσπάθησαν σήμερα μέσα από σχετικό ΔΣ να υποβαθμίσουν τον ρόλο της και να τον περιορίσουν σε  καθαρά ενημερωτικό σύντομης διάρκειας (1 ώρας) προκειμένου να ακολουθήσει αμέσως μετά Γ.Σ. του συλλόγου. Δεδομένου της αδυναμίας να πραγματοποιηθούν ΓΣ τις προηγούμενες εβδομάδες και αδυνατώντας να κατανοήσουν τις ευθύνες που φέρουν για το γεγονός αυτό προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν εργαλειακά την εκδήλωση αυτή για να εξασφαλίσουν την απαρτία σε μια  ΓΣ. Διαφωνούμε σε αυτήν την αντίληψη, καθώς όπως έδειξε και η προηγούμενη πρωτοβουλία αυτή η εκδήλωση μπορεί και πρέπει να αναβαθμιστεί, μπορεί να λειτουργήσει σαν μια δομή συμπληρωματική με τις ΓΣ, που να συντονίζει τις δράσεις μας, και  άρα είναι πρακτικώς αδύνατο να πραγματοποιηθούν την ίδια μέρα και η εκδήλωση-συζήτηση και η ΓΣ. Αντίθετα αντιπροτείναμε η ημερομηνία της νέας ΓΣ να προκύψει μέσα από την εκδήλωση με τη συμμετοχή ευρύτερου κόσμου. Οι συναγωνιστές αρνήθηκαν μην μπορώντας να υποχωρήσουν από τον εβδομαδιαίο σχεδιασμό τους, και παρότι ο σχεδιασμός αυτός δεν έχει γίνει ακόμα δεχτός και από τους εργαζομένους, και επιβεβαιώνοντας για ακόμη μία φορά τον ρόλο της  πρωτοπορίας  που  έχουν προσδώσει στον εαυτό τους. Είναι προφανές πλέον ότι δεν έχουν συνειδητοποιήσει όλοι τον εκφυλισμό των διαδικασιών του συλλόγου και δεν θέλουν να συμβάλλουν στην αναμόρφωση και στον εκδημοκρατισμό τους.

ΥΓ: Προτείνουμε σε ορισμένους συναγωνιστές της εαακ να βρουν άλλους τρόπους να διοχετεύουν τη συσσωρευμένη τεστοστερόνη τους, από το να φωνάζουν πάνω από τα κεφάλια των συντρόφων μας στα ΔΣ και να τους απειλούν όταν έχουνε διαφορετική άποψη. Δε φοβόμαστε άλλους κι άλλους στην καθημερινή μας παρέμβαση σε πανεπιστήμιο και κοινωνία, δε θα αλλάξουμε απόψεις επειδή βγάζουνε μερικά ντεσιμπέλ παραπάνω κάποιοι που περνάνε μεταχρονολογημένη εφηβεία… Να γνωρίζουν πολύ καλά ότι αυτό που διακυβεύεται είναι η ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής και των εκφραστών της μέσα στα πανεπιστήμια! Όποιος επιδιώκει να σώσει το μαγαζάκι του θα μας βρει απέναντι!

Ανακοίνωση Αριστερής Ενότητας για την απεργία των διοικητικών

Την Τετάρτη στις 14:00 έληξε η εκβιαστική προθεσμία του Υπουργείου Παιδείας για τη συμπλήρωση του απογραφικού δελτίου προκειμένου να προχωρήσει, μετά και την ψήφιση του σχετικού νόμου απο τη βουλή, το μέτρο της διαθεσιμότητας για τους διοικητικούς υπαλλήλους των πανεπιστημίων, που θα σημάνει και τη διάλυση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας. Η κίνηση αυτή από πλευρά της κυβέρνησης, από τη μία, προσπαθεί να διχάσει τον δυναμικό και ενωτικό αγώνα των εργαζομένων, αφού σε αυτήν την περίπτωση ο κοινωνικός αυτοματισμός δε λειτούργησε και η κοινωνία βρίσκεται στο πλευρό των αγωνιζόμενων ανθρώπων του πανεπιστημίου, από την άλλη, εντάσσεται στη λογική του αυταρχισμού και του «αποφασίζω και διατάζω» παραβιάζοντας τη δημοκρατική λειτουργία και το αυτοδιοίκητο των πανεπιστημίων. Ο Αρβανιτόπουλος μάλιστα χαρακτηριστικά αναφέρει πως «δεν επιτρέπεται, πρώτον, να μην υπάρχει υπακοή στο νόμο και, δεύτερον, να κρατούνται και να κρατάμε τα δύο αυτά Ιδρύματα κλειστά».
Η ΔΑΠ ως κατεξοχήν εκφραστής της κυβέρνησης στις σχολές με μπράβους σε συνελεύσεις(Κομοτηνή) και site ανοιχτών σχολών,όπου με μία υπογραφή εκφράζεις ανώνυμα και ανώδυνα την πολιτική σου άποψη, καλεί τους διοικητικούς να συμβιβαστούν με τις απολύσεις τους (!) παίρνοντας ξεκάθαρα έτσι την απόλυτη ευθύνη για την αδυναμία λειτουργίας των ιδρυμάτων.Εμείς να τους θυμίσουμε πως οι κοινωνικοί αγώνες και οι κοινωνικές ανάγκες ορίζουν τι είναι νόμιμο και δίκαιο καθώς και ότι τα πανεπιστήμια έκλεισαν με πολιτική ευθύνη της κυβέρνησης, αφού αδυνατούν να λειτουργήσουν με το μισό διοικητικό προσωπικό. Επίσης δε δεχόμαστε υποδείξεις νομιμότητας από μια ακροδεξιά κυβέρνηση που στέλνει τα ΜΑΤ μέσα στις σχολές ζητώντας να εκκενωθούν από τους-ις φοιτητές-τριες για να διώξουν μετανάστες και απο τις φοιτητικές παρατάξεις (ΔΑΠ-ΠΑΣΠ) που έχουν ξεκάθαρα συμβάλλει στην αποπολιτικοποιήση των συλλόγων δημιουργώντας το μοντέλο του φοιτητή-πελάτη.
Δεν πρόκειται απλά για έναν μεγάλο αγώνα που δίνουν εδώ και επτά εβδομάδες οι εργαζόμενοι-ες του πανεπιστημίου διεκδικώντας εργασία και ζωή με αξιοπρέπεια. Είναι ένας αγώνας που καλούμαστε να δώσουμε ακόμα περισσότερο οι ίδιοι-ες οι φοιτητές-τριες υπερασπιζόμενοι-ες τη δημόσια και δωρεάν παιδεία. Γιατί η διαθεσιμότητα των διοικητικών υπαλλήλων ανοίγει τον δρόμο για ένα «σχέδιο Αθηνά 2», για τη συγχώνευση σχολών και τμημάτων, τον κατακερματισμό των πτυχίων, την επιβολή διδάκτρων. Και όλα αυτά μέσα σε ολοένα και πιο αυταρχικές δομές διοίκησης του πανεπιστημίου, με την κατάργηση του τμήματος και τη λειτουργία του Συμβουλίου Ιδρύματος. Ακόμα περισσότερο καλούμαστε να εμπλουτίσουμε αυτόν τον αγώνα και με τις δικές μας διεκδικήσεις, όπως την εξασφάλιση σίτισης, στέγασης και συγγραμμάτων σύμφωνα με τις ανάγκες μας.
Ο αγώνας αυτός προκειμένου να είναι νικηφόρος θα πρέπει σε πρώτο επίπεδο να διατηρηθεί η ενότητα των εργαζομένων του πανεπιστημίου και να ηττηθεί η λογική της «ανθρωποφαγίας» που επιβάλει η κυβέρνηση. Είναι ένας αγώνας για την αξιοπρέπεια όλων μας και τη διασφάλιση του δικαιώματός για δημόσια παιδεία, σε μια συγκυρία που οι μνημονιακές κυβερνήσεις ενοχοποιούν και επιτίθενται σε οτιδήποτε δημόσιο.Αυτός ο αγώνας λοιπόν θα πρέπει να γίνει υπόθεση ενός πλατιού πανεκπαιδευτικού μετώπου και ολόκληρης της αγωνιζόμενης κοινωνίας για ανατροπή της κυβέρνησης για αξιοπρέπεια και δημοκρατία. Κάτι τέτοιο «επιβάλει» να πυκνώσουμε τις αντιστάσεις ολόκληρης της πανεπιστημιακής κοινότητας, μέσα από κοινές διαδικασίες και δράσεις και να σκιαγραφήσουμε με την καθημερινή μας πρακτική το πανεπιστήμιο των αναγκών μας, ένα πανεπιστήμιο που θα αντιλαμβάνεται ως κοινωνικός χώρος, θα λειτουργεί δημοκρατικά, θα σέβεται τις ανάγκες των ανθρώπων του, θα προάγει την πολιτικοποίηση και την αυτοοργάνωση φοιτητών και εργαζομένων, θα προάγει τη γνώση εντός ενός εναλλακτικού πολιτιστικού αντιπαραδείγματος κόντρα στις λογικές της αγοράς και θα φτιάχνει μια ταυτότητα νεολαίας ικανή να αντιστέκεται, να αμφισβητεί και να δημιουργεί.

Αντίσταση-Αλληλεγγύη-Δημοκρατία

Tο τέλος της ιστορίας σε απευθείας μετάδοση

(αναδημοσίευση από: http://tovytio.wordpress.com/)

 

Όπως σχεδόν όλες οι συζητήσεις στην Ελλάδα, η συζήτηση για τη βία γίνεται με καθαρά τηλεοπτικούς όρους. Συμψηφίζουμε ότι μας έρθει στο κεφάλι ή ότι εξυπηρετεί τη θέση μας, μπερδεύουμε τα πάντα (η αρετή της διάκρισης δεν επισκέφθηκε ακόμη τα τηλεοπτικά πλατό), μένουμε στην επιφάνεια και κυρίως καταδικάζουμε. Χωρίς δεύτερες σκέψεις και δισταγμούς, κάθε δέκα περίπου δευτερόλεπτα είτε καταδικάζουμε είτε μας ζητείται να καταδικάσουμε. Αν δεν απαντήσεις γρήγορα ναι, μάλιστα, μπορεί και να καταταχτείς αυτομάτως στους ύποπτους, στους εχθρούς της δημοκρατίας και βέβαια στην κατηγορία ΑΚΡΑΙΟΣ, που εφευρέθηκε τα τελευταία χρόνια ώστε να μπορούν να τη χρησιμοποιούν «πρώην» ακροδεξιοί, πρώην και νυν υπόδικοι για όλων των ειδών τις υποθέσεις που έχουν να κάνουν με το δημόσιο χρήμα και κυρίως οι φανατικοί της λιτότητας των άλλων.

Η συζήτηση λοιπόν για τη βία γίνεται μονίμως όταν χρειάζεται να αλλάξουμε το θέμα, μην επιτρέποντας να αντιληφθούμε ποιο είναι το κέντρο ενός ζητήματος. Όπως για παράδειγμα με τα πανεπιστήμια, για τα οποία οι καταλήψεις και το χτίσιμο του γραφείου ενός καθηγητή, είναι η αιτία, η ένδειξη και η απόδειξη ταυτόχρονα ότι έχουμε τα χειρότερα πανεπιστήμια του κόσμου. Όλα αυτά βέβαια όχι γιατί μας έπιασε ο πόνος για ανοιχτά πανεπιστήμια, μάθημα, γνώση κλπ. Όλα αυτά γιατί θέλουμε να αποφύγουμε να μιλήσουμε για κάτι άλλα μικρά προβληματάκια, όπως ας πούμε το τι σημαίνει ΔΑΠ και ΠΑΣΠ για το ελληνικό πανεπιστήμιο, τι σημαίνει σημειώσεις της παράταξης με τα «sos», περασμένα μαθήματα, ακαδημαϊκή καριέρα, καθηγητές που λείπουν κάπου σε κάποιο σημείο, υποχρηματοδότηση, έλλειψη υποδομών ή τί σημαίνει ότι η κοινωνία ρωτάει, εμπιστεύεται και χρησιμοποιεί την επιστημονική γνώση. Όσο γι’ αυτό το τελευταίο μας έχει απαντήσει από καιρό ο βουλευτής της κυβέρνησης κύριος Ταμήλος. Δεν θα γίνουμε εμείς επιστήμονες, εμείς είμαστε ΔΑΠ, αυτό φτάνει για να παίρνουμε αποφάσεις, να βγάζουμε μελέτες περιβαλλοντικών επιπτώσεων και να σχεδιάζουμε το μέλλον της χώρας. Κάπως έτσι τεχνοκράτης σημαίνει Στουρνάρας, στη χώρα της μαύρης δεξιάς.

Με τον ίδιο τρόπο για να μη μιλήσουμε για το τι σημαίνει αστυνομία στη χώρα μας, όταν βλέπουμε ξεκάθαρα στοιχεία βασανισμού, λέμε: βίαιοι ληστές ήταν στο Βελβεντό, τρομοκράτες, τους συνέλαβαν και αντί να πούμε μπράβο, ψελλίζουμε αηδίες για τα δικαιώματα των κρατουμένων. Επιτέλους δεν μπορείτε να πείτε ένα μπράβο στην ΕΛΑΣ; Μήπως δεν καταδικάζετε τους υπερτρομοκράτες της Κοζάνης; Μήπως δεν σας αρέσει η δημοκρατία; Καταδικάστε επιτέλους τη βία.

Με ένα απλό spin, η ουσία του θέματος μετατοπίζεται απλά στο πόσο απεχθής είναι η βία των αριστεριστών, αναρχικών (ελάτε τώρα που έχει διαφορά το τρομοκράτης και το αναρχικός, ψιλά γράμματα) και συνδικαλιστών.

Για να μην ξεφεύγω όμως με την περιπτωσιολογία. Όλη η ιστορία με την καταδίκη της βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται έχει να κάνει με μια απλή σκέψη. Λένε, όσοι ανατριχιάζουν με τα εκάστοτε έκτροπα της οπισθοδρομικής ελληνικής κοινωνίας, στην Ανατροπή κάθε Δευτέρα βράδυ: Έχουμε δημοκρατία και στη δημοκρατία υπάρχουν συγκεκριμένες διαδικασίες για να ασκείς κριτική, να διαμαρτύρεσαι και να φέρνεις αλλαγές. Η διαδικασία είναι γνωστή και για να μην κουραζόμαστε συνοψίζεται στην παρουσία μας κάθε 4 χρόνια μέσα στο παραβάν. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος, ότι κι αν γίνεται. Ότι κι αν συμβαίνει, δεν υπάρχει κάποιο όριο που μπορεί να ξεπεραστεί και το οποίο να νομιμοποιεί κάποια άλλη ενέργεια απ’ την υπομονή για τις εκλογές. Ότι κι αν συμβαίνει, έχουμε δημοκρατία.

Βασικά έχουμε το τέλος της ιστορίας. Το τέλος της αναζήτησης. Από δω και πέρα θα έχουμε δημοκρατία. Οι επαναστάσεις ανήκουν στο παρελθόν και μάλιστα σε ένα παρελθόν, που σιγά σιγά η επίσημη αφήγηση της ιστορίας θα μας εξηγεί ότι και αυτές δεν τις χρειαζόμασταν τελικά, γιατί ήταν βίαιες, αιματηρές και δεν επέτρεπαν στους απλούς πολίτες να κάνουν τα ψώνια τους. Όποιο λοιπόν κι αν είναι το περιεχόμενο της διακυβέρνησης τη μέρα που ζεις, αφού η ρεκλάμα λέει δημοκρατία, κάθε μη αποδεκτή αντίδραση, κάθε αντίδραση που ξεπερνάει το όριο (όριο: γιαούρτι, κλείσιμο της Πανεπιστημίου, απεργία, οργάνωση σωματείου, κατάληψη ή ένοπλος αγώνας – όλα το ίδιο είναι πάνω κάτω, βίαιες ενέργειες ενάντια στη δημοκρατία μας), θα διώκεται και θα καταδιώκεται. Τίποτα απ’ όλα αυτά που ξεπερνούν το όριο, δεν είναι ανεκτό. Τίποτα δεν μπορεί να έχει νομιμοποίηση, τίποτα δεν μπορεί να μην είναι καταδικαστέο.

Συνεπώς, αν καταργούν τα εργασιακά δικαιώματα, αν αποφασίζουν με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, αν καταστρέφουν το τοπίο και τη ζωή σε μια περιοχή (ή έστω αν δεν είναι αποδεδειγμένο ότι δεν το κάνουν), αν κάνουν «δουλίτσες» με επιχειρηματίες, αν τροφοδοτούν ένα παρακράτος που δολοφονεί, αν κάνουν μαζικές τηλεφωνικές παρακολουθήσεις, αν κάνουν μαζικές προσαγωγές διεμφυλικών ατόμων χωρίς λόγο ή αν διαπομπεύουν ασθενείς, όλα αυτά εμπίπτουν στα πλαίσια της Δημοκρατίας. Αν δε σ’ αρέσει, να το καταγγείλεις, θα κάνουμε ΕΔΕ. Αν δεν έχεις εμπιστοσύνη στις ΕΔΕ, να πας στα δικαστήρια. Αν και εκεί δεν βρεις δικαιοσύνη, να το καταγγείλεις στο βουλευτή σου. Αν τίποτα απ’ όλα αυτά δεν λειτουργεί (ή λειτουργεί με συγκεκριμένο τρόπο), τότε δεν έχεις παρά να πας σε τέσσερα χρόνια να ψηφίσεις. Όλα τ’ άλλα είναι βία.

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια ζούμε μια πορεία χωρίς επιστροφή, μια ανυπολόγιστη καταστροφή. Δεν πρόκειται για κάποια μέτρα σε λάθος κατεύθυνση που θα έρθει μια επόμενη κυβέρνηση ή ένας επόμενος υπουργός να τα διορθώσει. Η καταστροφή του φυσικού τοπίου, ο αποχαρακτηρισμός δασικών εκτάσεων δεν έχει επιστροφή. Ότι σ’ αυτά τα χρόνια άνθρωποι βγήκαν στο περιθώριο, αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν, έμειναν άνεργοι για καιρό ή έχασαν μέρος της σύνταξης ή του εφάπαξ τους, δεν είναι απλά μια άστοχη διοικητική πράξη. Πρόκειται για κομμάτια μιας πολιτικής που για κάποιους σημαίνουν μια κατάρρευση χωρίς επιστροφή.

Η καταδίκη της βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται δεν έχει ως αφετηρία μια ειλικρινή αγωνία για την διάλυση του κοινωνικού ιστού. Η καταδίκη της βίας έχει ως μοναδικό σκοπό να μας υπενθυμίζει τη θέση μας και τα αποδεκτά απ’ αυτό το (ας το πούμε δεν είναι ντροπή) αυταρχικό καθεστώς εργαλεία. Όταν ο υπουργός ρωτάει κοιτώντας την κάμερα αν ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΤΕ; ΝΑΙ ή ΌΧΙ; στην πραγματικότητα μας ζητάει να καθίσουμε ήσυχοι και να κάνουμε ζάπινγκ. Μας ζητάει να μη ζητάμε πολλά. Μας ζητάμε να δεχτούμε τη μοίρα μας, να υπομείνουμε τη ρεάλ πολιτίκ και να σταματήσουμε να μετράμε τα θύματα.

Μας ζητάει ο υπουργός ή και ο ίδιος ο πρωθυπουργός μέσω της θεωρίας των δύο άκρων να συναινέσουμε, να εισέλθουμε μετανοημένοι στο ναό του «Κέντρου». Δεν υπάρχουν ανατροπές ή επαναστάσεις. Δεν υπάρχουν καν αντιστάσεις. Δεν υπάρχει ανάγκη για αντιστάσεις πια. Μας ζητάει να ξεχάσουμε τις ουτοπίες, τα συλλογικά όνειρα ή ακόμη και το λειψό κοινωνικό κράτος. Μας ζητάει να σηκώσουμε τα μανίκια και να βρούμε τη προσωπική μας θέση στην Ειδική Οικονομική Ζώνη.

Εκεί είναι ωραία, ζεστά και ήπια. Εκεί, άνθρωποι που δεν συμμετέχουν στην συλλογική κατάρρευση, πίσω από ένα μικρόφωνο μας εξηγούν ποιά είναι η μόνη πιθανή θέση μας. Μας εξηγούν ότι πια για μας δεν γίνεται τίποτα. Όλα έχουν κριθεί.

Κάθε εξήγηση ξεκινά με ένα ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΤΕ; ΝΑΙ ή ΌΧΙ;

Κάλεσμα σε Γενική Συνέλευση

Οι απεργιακές κινητοποιήσεις των εργαζομένων μπαίνουν στην έκτη εβδομάδα από την έναρξή τους και έχουν φτάσει στην πιο κρίσιμη καμπή τους. Το υπουργείο έχει στείλει τελεσίγραφο στους εργαζόμενους να συμπληρώσουν τα στοιχεία τους, υπό την απειλή της αργίας.

Παρ΄όλα αυτά, ο Φοιτητικός Σύλλογος Πολ. Μηχ., κυρίως με ευθύνη της κυβερνητικής παράταξης, ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, η οποία αποπολιτικοποιεί,  απαξιεί, υπονομεύει και φιμώνει τις συλλογικές διαδικασίες, δεν έχει πάρει ακόμα απόφαση υπέρ των εργαζομένων. Θεωρούμε ότι είναι σημαντικό για τη συγκυρία ο Φοιτητικός σύλλογος να συζητήσει, να ανταλλάξει απόψεις και να δράσει από κοινού και συντονισμένα.

Παρά τις απογοητευτικές απόπειρες για συνέλευση των προηγούμενων εβδομάδων, η πρωτοβουλία της περασμένης Τρίτης ήταν ιδιαίτερα ενθαρρυντική. Μας έδειξε, ότι το ευρύτερα προβληματιζόμενο και αγωνιζόμενο μπλοκ της σχολής, μπορεί να συντονιστεί και να ΔΡΑΣΕΙ, έστω και πρωτοβουλιακά, μακριά από οποιουδήποτε είδους αγκυλώσεις, στην προσπάθειά του να γίνει ηγεμονικό στο σύνολο των φοιτητών της σχολής, κάτι που, ως Εγκέλαδος, είχαμε επιδιώξει ήδη από την πρώτη αποτυχημένη απόπειρα. Ταυτόχρονα, η εκδήλωση αυτή αποτέλεσε και μία όψη του πανεπιστημίου που οραματιζόμαστε. Ενός πανεπιστημίου όπου διεξάγεται γόνιμος διάλογος ανάμεσα στους εμπλεκόμενους φορείς (φοιτητές – εργαζομένους- καθηγητές), για τα προβλήματα που απασχολούν την πολυτεχνιακή κοινότητα.

Πιστεύουμε ότι τέτοιες πρωτοβουλίες μπορούν να ανατροφοδοτήσουν και να αναζωογονήσουν την πολιτική ζωή του Συλλόγου. Πλέον είναι πιο επιτακτικό από ποτέ να «επανεφεύρουμε»  τις συλλογικές διαδικασίες του ΦΣΠΜ, να τις επανανοηματοδοτήσουμε και να τους προσδώσουμε ακόμη πιο βαθιά δημοκρατικά χαρακτηριστικά.

Ο αγώνας των εργαζομένων έχει ανάγκη τους φοιτητές. Η υπεράσπιση του ΕΜΠ έχει ανάγκη τους φοιτητές.

ΟΛΟΙ & ΟΛΕΣ ΣΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 14/10 ΣΤΙΣ 12:30 ΑΜΦ.1.2.

Εικόνα

Αντιφασιστική Πορεία το Σάββατο 12/10 στο Πέραμα… Εδώ και τώρα να τσακίσουμε το φασισμό…