Monthly Archives: Φεβρουαρίου 2019

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ 27/2

Με την έναρξη του νέου έτους έχουν γίνει ήδη εμφανείς οι πρώτες εξκνδείξεις του προεκλογικού μαραθωνίου. Διαρκώς στη καθημερινότητα μας ακούμε από τα Μ.Μ.Ε., όχι μόνο βαρύγδουπες δηλώσεις, υποσχέσεις, αλλά και σκάνδαλα και συκοφαντίες από την εκάστωτε πολιτική δύναμη. Φαινόμενο το οποίο αποτελεί ένδειξη για την επιστροφή σε ένα παλιό «καλό» δικομματισμό (ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ). Ταυτόχρονα, οι ανάγκες  και τα προβλήματα της κοινωνίας τίθενται προσωρινά σε αναστολή, όσο η πολιτική σκηνή εξακολουθεί να βρίσκεται σε κατάσταση ρευστότητας. Ανάγκες που δεν συνάδουν μόνο με την ταυτότητά μας ως πολίτες, αλλά και  ως φοιτητές-τριες.

Πιο συγκεκριμένα, πριν λίγο καιρό, κατά τη διάρκεια της συνταγματικής αναθεώρησης, προτάθηκε από τη ΝΔ η αναθεώρηση του άρθρου 16, ένα άρθρο που κατοχυρώνει τη δημόσια και δωρεάν παιδεία. Πάγια θέση της ΝΔ -και κατ’ επέκταση της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ- αποτελεί η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων εδώ και χρόνια. Στο πλαίσιο όμως βελτίωσης της παιδείας προτείνουν επίσης επιβολή διδάκτρων στα μεταπτυχιακά προγράμματα σπουδών όπως και την είσοδο εργολαβιών εντός των δημοσίων πανεπιστημίων. Το πιο σημαντικό πρόβλημα όμως που απορρέει από αυτές τις προτάσεις είναι η εξάλειψη του μέχρι τώρα δημοσίου και δωρεάν χαρακτήρα της παιδείας και η ρίζα αυτού οφείλεται στο ότι δεν αντιλαμβανόμαστε όλοι τη γνώση και τη μορφή που θα πρέπει να έχει αυτή με τον ίδιο τρόπο. Η δημόσια και δωρεάν παιδεία αποτελεί κεκτημένο πολύχρονων αγώνων του φοιτητικού κινήματος και είναι αυτή που κατοχυρώνει  ότι η γνώση θα διαχέεται ως κοινωνικό αγαθό στη κοινωνία χωρίς διακρίσεις και κριτήρια (ιδίως οικονομικά). Και αυτό δεν εξασφαλίζεται σε καμία περίπτωση ούτε με την επιβολή διδάκτρων, ούτε με την είσοδο του ιδιωτικού κεφαλαίου εντός του πανεπιστημίου, αφού είναι αμιγώς συνδεδεμένο με το ιδιωτικό συμφέρον.

Η παραπάνω όμως κατάσταση ρευστότητας που περιγράφεται θα ήταν αδύνατο να αφήνει ανεπηρέαστο και το πανεπιστήμιο. Επιστρέφοντας από την εξεταστική ίσως μπορούμε πλέον να έχουμε μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα από την πλήρη εφαρμογή του νέου προγράμματος σπουδών. Μία εικόνα που δείχνει την εντατικοποίηση να έχει αγγίξει το ζενίθ, αφού οι πρόοδοι και μία τεράστια σωρός από σειρές ασκήσεων κατέκλεισαν την καθημερινότητα μας, δεσμεύοντας οποιοδήποτε δείγμα ελεύθερου χρόνου μας είχε απομείνει από την ήδη πιεστική πραγματικότητα της σχολής. Και παρά τις υποσχέσεις του πρώην κοσμήτορα και των αρμόδιων καθηγητών περί μείωσης των μαθημάτων και κατ΄ επέκταση μείωση του φόρτου εργασίας, βλέπουμε ότι σε πολλά έτη τα μαθήματα μπορεί να είναι μέχρι και 7 ώρες κάποιες μέρες –χωρίς διάλλειμα-, με τις απαιτήσεις των καθηγητών να είναι ιδιαίτερα αυξημένες και τους φοιτητές να είναι αναγκασμένοι να μπαίνουν σε μία κατάσταση μαθητείας, προκειμένου να μπορέσουν να ακολουθήσουν τους ρυθμούς των καθηγητών. Η εντατικοποίηση αυτή, σε συνδυασμό με τα φαινόμενα καθηγητικής αυθαιρεσίας -όπως αυτό της Οδοποιίας και της Γεωδαισίας- καλλιεργούν μια κατάσταση ασφυκτική στην καθημερινότητα των φοιτητών εντός της σχολής, χωρίς να αφήνουν χρόνο για ενασχόληση με ζητήματα πέραν των μαθημάτων.

Εν συνεχεία όλων αυτών, έχει ξεκινήσει η συζήτηση για την εφαρμογή κλάσεων στο επάγγελμα του μηχανικού. Οι κλάσεις αποτελούν κατηγορίες στις οποίες θα διακρίνεται ο μηχανικός. Πιο συγκεκριμένα, μετά την αποφοίτηση, οι νέοι μηχανικοί θεωρούνται μηδενικής κλάσης μηχανικοί, που πρακτικά μεταφράζεται στο ότι δεν θα έχουν τη δυνατότητα υπογραφής για κανένα τεχνικό έργο. Αρχικά, προκειμένου να ανέβει κάποιος κλάση, θα πρέπει να  δουλέψει σε ένα καθεστώς τετραετούς  μαθητείας δίπλα σε κάποιον έμπειρο μηχανικό, χωρίς να μπορούν να αναλάβουν μόνοι τους κάποιο έργο και φυσικά παίρνοντας τον ανάλογο μισθό μαθητή. Επίσης όπως προαναφέρθηκε απαραίτητη προϋπόθεση για να ανέβεις κλάση είναι να έχεις γνώσεις, που τις αποκτάς  μέσα από κύκλους σεμιναρίων επί πληρωμή εντός του ΤΕΕ (ανοίγοντας έτσι πάνω μας άλλο ένα πεδίο κερδοφορίας). Γίνεται ξεκάθαρο έτσι το ταξικό πρόσημο της συγκεκριμένης μεταρρύθμισης, καθώς πολύ εύκολα δημιουργούνται μηχανικοί πολλών ταχυτήτων, ανάλογα με την οικονομική δυνατότητας του καθενός. Γίνεται αντιληπτό, λοιπόν, πως το πτυχίο που αποτελείται από ένα πενταετή κύκλο σπουδών, δεν επαρκεί για να εισέλθει κάποιος στην αγορά εργασίας. Αντιθέτως, θα πρέπει να επιδίδεται σε ένα αέναο κυνήγι δεξιοτήτων, προκειμένου να μπορεί να ανταπεξέλθει στον ανταγωνισμό που επικρατεί στην αγορά εργασίας.

Εν κατακλείδι, απέναντι στην εντατικοποιημένη κατάσταση της σχολής, απέναντι σε αυτούς που οραματίζονται μία εκπαίδευση που θα είναι προνόμιο των λίγων, απέναντι σε αυτούς που θέλουν να υποβαθμίσουν το μέλλον μας και την εργασιακή μας προοπτική, εμείς καλούμαστε να οικοδομήσουμε μία άλλη πραγματικότητα. Μία πραγματικότητα που θα μας χωράει όλες και όλους, μία πραγματικότητα στο ύψος των αναγκών μας!!

Καλούμε όλες και όλους στη Γενική Συνέλευση του Φοιτητικού μας Συλλόγου την Τετάρτη 27/2 στις 14:30 στο Αμφ 1/2 !!

Advertisements