Ένα ιστορικό χρέος

Τον φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον, 
δεν θα πεθάνει μόνος, 
τσάκισέ τον!

Το 2012, έπειτα από 4 χρόνια κρίσης, το νεοναζιστικό κόμμα της Χρυσής Αυγής γίνεται για πρώτη φορά μέλος του κοινοβουλίου ως 6ο κόμμα. Η Χρυσή Αυγή αν και δημιουργήθηκε την δεκαετία του 80, δεν είχε καταφέρει να κερδίσει έδαφος στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Η άνοδος της ξεκίνησε το 2009 όπου εκμεταλλευόμενη την οικονομική κρίση άρχισε να δραστηριοποιείται σε γειτονιές της Αθήνας όπως ο Άγιος Παντελεήμονας, το Κερατσίνι και το Πέραμα, γειτονιές με κατά κύριο λόγο κόσμο εξαθλιωμένο από την κρίση. Χρησιμοποιώντας έναν ακραίο εθνικιστικό και ρατσιστικό λόγο απέναντι στους/ις μεταναστ(ρι)ές καθιστώντας τους υπεύθυνους για την ανεργία, αλλά και υιοθετώντας  μια αντιμνημονιακή ρητορεία, καταφέρνει να προσεγγίσει ανθρώπους απογοητευμένους από τις πολιτικές των προηγούμενων κυβερνήσεων, με ενοποιητικό παράγοντα την πατρίδα. Συγχρόνως η Χρυσή Αυγή  μετρά και την υποστήριξη των ΜΜΕ, αλλά και του ίδιου του συστήματος (κράτος, αστυνομία), τα οποία συγκάλυπταν τις δράσεις της. Συνέπεια αυτού ήταν η Χρυσή Αυγή να δρα ανενόχλητη στις γειτονιές της Αθήνας τραυματίζοντας  και σκοτώνοντας μετανστ(ρι)ες και αντιφασίστες.

Έχουν αναφερθεί παρά πολλές εγκληματικές ενέργειες που σχετίζονται με την Χρυσή Αυγή, κυρίως σε βάρος μεταναστ(ρι)ών,  οι οποίες όμως δεν έφτασαν ποτέ στην δικαιοσύνη. Στις 18 Σεπτεμβρίου 2013 ο Ρουπακιάς, μέλος της ΧΑ, δολοφονεί τον αντιφασίστα καλλιτέχνη του χιπ-χοπ Παύλο Φύσσα στο Κερατσίνι. Έπειτα από αυτή τη μέρα ξεκινάει η ποινική δίωξη της Χρυσής Αυγής για την δολοφονία του Παύλου Φύσσα, την απόπειρα ανθρωποκτονίας των Αιγύπτιων αλιεργατών στον Πέραμα αλλά και την επίθεση στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ στο Πέραμα, φέρνοντας έτσι τους νεοναζί στο κατηγορητήριο το 2015.

Η προσπάθεια της πολιτικής αγωγής στις παραπάνω υποθέσεις ήταν να μην εξετασθούν ως μεμονωμένα περιστατικά αλλά ως μια συνολική δράση της Χρυσής Αυγής ώστε να μπορέσει να καταδικαστεί ως εγκληματική οργάνωση. Έχουν εξετασθεί κατά τη διάρκεια της δίκης πάρα πολλά στοιχεία προσπαθώντας να  αποδειχθεί πως η ΧΑ δρούσε ως ναζιστική εγκληματική οργάνωση υπό τις διαταγές του Μιχαλολιάκου. Οι συνήγοροι της Χρυσής Αυγής προσπάθησαν να αποδείξουν το αντίθετο, υποστηρίζοντας πως στην υπόθεση της δολοφονίας Φύσσα, ο Ρουπακιάς είναι ο μόνος υπαίτιος για την δολοφονία του Παύλου, και άρα αυτή δεν  αποτελούσε οργανωμένη δράση της Χρυσής Αυγής καθοδηγούμενη από την ηγεσία. Στη δίκη οι φασίστες έδειξαν ακόμα μια φορά την δείλια τους, αφού δεν παραδέχτηκαν τίποτα, ούτε την ίδια την ιδεολογία τους, λέγοντας ψέματα και λιποθυμώντας για να αποφύγουν τις ανακρίσεις. Παρά όμως το πλήθος των αποδείξεων για την καταδίκη του νεοναζιστικού αυτού μορφώματος, η εισαγγελέας Α. Οικονόμου πριν μερικούς μήνες πρότεινε την αθώωση της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής , προσπαθώντας να την καταστήσει έναν νόμιμο πολιτικό φορέα.

Στις 7 Οκτωβρίου στο εφετείο, θα γίνει η έκδοση της απόφασης μετά από 5,5 χρόνια. Η συνολική καταδίκη των ναζί της ΧΑ δεν είναι απλά ένα νομικό ζήτημα. Είναι μία προϋπόθεση για τον κόσμο που χρειαζόμαστε. Το σημαντικότερο όλων είναι πως μετά από τα τελευταία χρόνια μαζικών αντιφασιστικών κινητοποιήσεων και αγώνων, η ΧΑ έχει ήδη καταδικαστεί στις συνειδήσεις του κόσμου καθώς το αντιφασιστικό κίνημα ανανέωσε την συλλογική μνήμη της ελληνικής κοινωνίας. Και για αυτό οποιαδήποτε απόφαση πέραν της καταδίκης των φασιστών, θα αποτελεί μία ακόμα συγκάλυψη  του συστήματος προς τον φασισμό.

Προφανώς ο φασισμός δεν θα σταματήσει να υπάρχει από μία δικαστική απόφαση, ακόμα και αν αυτή καταδικάζει τον κύριο εκφραστή του. Ακούμε καθημερινά από υπουργούς μέχρι φασίστες (με γραβάτες και όχι παραλλαγές αυτή τη φορά)να εκφράζεται  ρατσιστικός/εθνικιστικός λόγοw που θα συνεχίσει να εκφράζεται ακόμη και μετά τις 7 Οκτώβρη όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα της δίκης. Για αυτό σύσσωμο το αντιφασιστικό κίνημα θα πρέπει να απαντήσει δυναμικά, σε όλο αυτό το μίσος που ορθώνεται απέναντι στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Για εμάς που θα πολεμάμε το φασισμό στο δρόμο, στις σχολές μας, στους χώρους δουλειάς και στις γειτονιές μας η απαίτηση για την απόφαση της δίκης είναι μόνο μία. ΟΙ ΝΑΖΙ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ!

Η παρουσία όλων στο εφετείο στις 7 για την καταδίκη των ναζί δολοφόνων δεν είναι απλά μια δήλωση αξιοπρέπειας και δημοκρατίας, είναι καθήκον του καθενός για την μνήμη του Παύλου, του Σαχζάτ και όλων των θυμάτων της ΧΑ, είναι η απάντηση ενάντια σε ένα κόσμο που δεν χωράει καμία και κανείς μας, τέλος είναι το ιστορικό χρέος του καθενός/μιας που πιστεύει σε έναν ελεύθερο και δίκαιο κόσμο απαλλαγμένο από κάθε μορφή εκμετάλλευσης.

ΟΛΟΙ/ΟΛΕΣ ΣΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ 7/10, στις 9:00
Μόνη δικαίωση η συνολική καταδίκη των ναζί δολοφόνων!

Όχι άλλο ένα εξάμηνο μπροστά σε μια οθόνη

Με την αρχή του ακαδημαϊκού έτους βρισκόμαστε αντιμέτωποι/ες με μία αντιφατική  κατάσταση, όπου  με πολλαπλάσια κρούσματα από ότι στην περίοδο της καραντίνας , βλέπουμε όλους τους τομείς της κοινωνίας να είναι ανοιχτοί , τα σχολεία , οι εργασιακοί χώροι, όπως και μέχρι πρότινος ο τουρισμός, χωρίς την απαραίτητη πρόληψη για την αποφυγή της εξάπλωσης του ιού. Η κυβέρνηση , όπου το μόνο που την ένοιαζε ήταν να περάσει ένα “success story” του καλοκαιριού, φαίνεται ανίκανη να λάβει βασικά μέτρα για την μείωση των κρουσμάτων. Βλέπουμε γεμάτα ΜΜΜ με περιορισμένα δρομολόγια, βλέπουμε 25 μαθητές σε κάθε τάξη και τους νέους να γίνονται οι αποδιοπομπαίοι τράγοι για την εξάπλωση του ιού.

Γνωρίζοντας από το προηγούμενο εξάμηνο πως η πορεία της πανδημίας θα συνεχίσει για τουλάχιστον αυτόν τον χειμώνα , η κυβέρνηση στο βωμό του ανοίγματος της οικονομίας , δεν φρόντισε για ένα ομαλό και ασφαλές άνοιγμα της κοινωνίας , και αυτό φαίνεται και από την παντελή έλλειψη σχεδιασμού για το πως θα λειτουργήσουν  τα πανεπιστήμια.  Αυτό φάνηκε ήδη από την εξεταστική του Ιουνίου , όπου με μια απλή εξαγγελία πως “οι εξεταστικές θα διεξαχθούν στην ώρα τους” , το υπουργείο πέταξε το μπαλάκι στα ιδρύματα , και αυτά σε κάθε τμήμα ξεχωριστά, με αποτέλεσμα την πρόχειρη οργάνωσή τους. Κάτι αντίστοιχο γίνεται και τώρα, όπου βρισκόμαστε μια βδομάδα πριν την έναρξη του ακαδημαϊκού έτους και δεν γνωρίζουμε πως θα διεξαχθεί το εξάμηνο, με μόνη γενική κατεύθυνση πως τα εργαστήρια και τα μαθήματα κάτω των 50 εγγεγραμμένων θα διεξαχθούν, αριθμός που δεν ανταποκρίνεται πουθενά, αφού δεν λαμβάνονται υπόψιν οι χώροι της κάθε σχολής.

Ενδεικτικό για την αδιαφορία του υπουργείου για την ομαλή επαναλειτουργία των ιδρυμάτων είναι πως δεν έχει μεριμνήσει για επιπλέον χρηματοδότηση των Πανεπιστημίων , για πρόσληψη προσωπικού, συγκεκριμένα για όλο το ΕΜΠ δόθηκαν μόνο 16 θέσεις για νέο διδακτικό προσωπικό όταν οι συνταξιοδοτήσεις ήταν διπλάσιες. Συγχρόνως ο καθαρισμός των ιδρυμάτων έχει ανατεθεί αποκλειστικά σε εργολαβίες που βρίσκονται ανίκανες να σηκώσουν έτσι κι αλλιώς τις ανάγκες του ιδρύματος, πόσο μάλλον  το βάρος της πανδημίας. Την ίδια στιγμή η Σύγκλητος αρνείται προκλητικά  να πάρει θέση για όλες αυτές τις ελλείψεις και να καταγγείλει το Υπουργείο.

Κόντρα σε αυτήν την αδιαφορία και λαμβάνοντας πάντα υπόψη την σοβαρότητα της υγειονομικής κρίσης, καλούμαστε να απαιτήσουμε έναν υπεύθυνο σχεδιασμό που θα μπορεί να μεριμνήσει για την ασφαλή επιστροφή μας στα Πανεπιστήμια. Τα πανεπιστήμια δεν αποτελούν μόνο ένα χώρο παροχής γνώσεων αλλά έναν χώρο όπου φοιτητές κοινωνικοποιούνται , πολιτικοποιούνται, ανταλλάσσουν ιδέες και προβληματισμούς. Συγχρόνως η ποιότητα της γνώσης που παρέχεται από την τηλεκπαίδευση δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να συγκριθεί με την ποιότητα της εκπαίδευσης με φυσική παρουσία, λόγω της άμεσης αλληλεπίδρασης φοιτητή/ριας και καθηγητή/ριας. Η παρουσία του/της φοιτητή/ριας στο χώρο της σχολής είναι, συνεπώς ένα αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας του και τον/την συγκροτεί ως προσωπικότητα, για αυτό η επαναλειτουργία των σχολών μας δεν  έχει να κάνει με εμμονικότητα αλλά με μια ανάγκη. Αρνούμαστε  να δεχτούμε ένα πρόχειρο άνοιγμα όπως αυτό που είδαμε στα σχολεία , απαιτούμε ωστόσο να μην απονεκρωθούν τα Πανεπιστήμια μας για άλλο ένα εξάμηνο.

Δεν ζητάμε κάτι τρελό , ζητάμε το αυτονόητο, έναν ουσιαστικό σχεδιασμό για μια όσο το δυνατόν επαναλειτουργία των ιδρυμάτων. Με ειδική μέριμνα για φοιτητές/ριες που ανήκουν σε ευπαθή ομάδα ή μένουν με άτομο που ανήκει σε ευπαθή ομάδα αλλά και για φοιτητές/ριες που έχουν μείνει στον τόπο κατοικίας τους, μπορούν να οργανωθούν  δια ζώσης μαθήματα με σπάσιμο τμημάτων , έστω και εκ περιτροπής. Με αυτόν τον τρόπο τα πανεπιστήμια θα παραμείνουν ζωντανά και οι φοιτητές/ριες με θα παραμείνουν σε σύνδεση με τον κοινωνικό τους χώρο με ασφαλή τρόπο.

Αντίθετα με αυτό, βλέπουμε τις κοσμητείες των σχολών χωρίς διάθεση εξάντλησης όλων των δυνατών τρόπων, ώστε να παραμείνει ενεργό το πανεπιστήμιο, και επαναπαύονται εξ ολοκλήρου στο μέτρο της τηλεκπαίδευσης. Πιο συγκεκριμένα στην σχολή μας, η κοσμητεία δεν είναι διατεθειμένη να αναζητήσει τρόπους ώστε μαθήματα, τα οποία είναι εφικτό να «σπάσουν» σε μικρότερα τμήματα, ώστε να είναι εφικτή η δια ζώσης παρακολούθηση κυλιόμενα με ταυτόχρονη ηλεκτρονική παρακολούθηση. Συγχρόνως, το κτήριο Γκίνη στο Κάτω Πολυτεχνείο (κτήριο που ανήκει στην ΣΠΜ) βρίσκεται σε ανακαίνιση χωρίς να έχει προσδιοριστεί επακριβώς αν θα αξιοποιηθεί ξανά για μαθήματα. Η κοσμητεία δεν φαίνεται να θέλει να πιέσει ώστε η ανακαίνιση να γίνει όσο το δυνατό γρηγορότερα, ώστε να είναι εφικτή η πραγματοποίηση κάποιων δια ζώσης μαθημάτων, αποσυμφορίζοντας τις αίθουσες της Πολυτεχνειούπολη Ζωγράφου πόσο μάλλον στην ιδιαίτερη αυτή συνθήκη.

Είναι δεδομένο πως δεν μπορούν αυτή τη στιγμή να ανοίξουν τα Πανεπιστήμια από την μία μέρα στην άλλη. Το σταδιακό άνοιγμά τους δεν μπορεί παρά να συνοδεύεται από την λήψη των απαραίτητων μέτρων. Μέτρα που σχετίζονται τόσο με την κατάσταση της πανδημίας αλλά και με την χρόνια υπολειτουργία των Ιδρυμάτων , με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων. Η Σύγκλητος πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της και να απαιτήσει από το Υπουργείο αυτά τα μέτρα για την ασφαλή επιστροφή μας στα αμφιθέατρα.

Απαιτούμε:

  • Επιπλέον καθηγητικό και καθαριστικό προσωπικό που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες του ιδρύματος
  • Αξιοποίηση όλων των διαθέσιμων χώρων του ΕΜΠ όπως αίθουσες εκδηλώσεων και κτήρια του Κάτω Πολυτεχνείου
  • Διάθεση δωρεάν αντισηπτικών, μασκών και άλλων απαραίτητων ειδών υγιεινής
  • Συστηματική απολύμανση των χώρων
  • Δωρεάν τεστ για προσωπικό και σπουδαστές ανά τακτά χρονικά διαστήματα
  • Αύξηση των δρομολογίων των ΜΜΜ  για την αποφυγή συνωστισμού
  • Επιπλέον χρηματοδότηση για την κάλυψη των αναγκών του Ιδρύματος.

Κόντρα στη λογική της κυβέρνησης η οποία σπατάλησε ένα εξάμηνο αδιαφορώντας για τα Ιδρύματα εμείς ζητάμε την ομαλή, ασφαλή επιστροφή της εκπαιδευτικής διαδικασίας στον φυσικό της χώρο.

Θέλουμε οι κοινωνικοί μας χώροι να παραμείνουν ενεργοί!

Να μην γίνει η εξεταστική αγώνας δρόμου

Μετά από δύο μήνες διθυραμβικών ανακοινώσεων του Υπουργείου Παιδείας για την επιτυχία της τηλεκπαίδευσης και γενικόλογων ανακοινώσεων, ότι όλα βαίνουν καλώς και οι εξετάσεις θα γίνουν «κανονικά», βρισκόμαστε 2 εβδομάδες πριν το τέλος των μαθημάτων, χωρίς να γνωρίζουμε τίποτα για την εξεταστική. Αφού το υπουργείο πέταξε το μπαλάκι στα Ιδρύματα και αυτά με τη σειρά τους στα επί μέρους τμήματα, τώρα καλούνται οι φοιτητές/ριες να βγάλουν το φίδι από την τρύπα.

Είναι δεδομένο ότι η κατάσταση των τελευταίων ημερών στη σχολή, το μόνο που δείχνει είναι ότι όχι μόνο όλον αυτό τον καιρό –γνωρίζοντας ότι θα φτάναμε σε αυτό το σημείο- δεν επιλέχθηκε να συζητηθεί το ζήτημα των εξεταστικών, αλλά ακόμη και  τώρα οι καθηγητές αρνούνται να πάρουν την ευθύνη για τον τρόπο εξέτασης. Την ίδια ώρα μας στέλνουν να συμπληρώσουμε «υπεύθυνες δηλώσεις» ότι θα παραβρεθούμε στην εξέταση, φόρμες ότι αποδεχόμαστε των αποκλεισμό μας από την ηλεκτρονική εξέταση λόγω κακής σύνδεσης(!), ακόμη και ηλεκτρονικές ψηφοφορίες για να επιλέξουμε τον τρόπο που θέλουμε να εξεταστούμε δια της πλειοψηφίας. Λες και αυτός  που επιλέγει να εξεταστεί δια ζώσης, λόγω της έλλειψης υλικοτεχνικού εξοπλισμού, έχει και άλλη επιλογή. Λες και αυτή που επιλέγει να εξεταστεί ηλεκτρονικά, λόγω του ότι ανήκει σε ευπαθή ομάδα, έχει άλλη επιλογή. Όλα αυτά, χωρίς να γνωρίζουμε έστω ένα εύρος ημερομηνιών για την εξεταστική, με πολλούς καθηγητές να λένε για την έναρξη της σε 2 εβδομάδες από τώρα!

Ενώ τα όργανα της σχολής, έχουν συνεδριάσει, δεν υπάρχει καμία ανακοίνωση ή απόφαση αναρτημένη στο σάιτ, ούτε καν τα πρακτικά της συζήτησης. Ο Κοσμήτορας αρνείται πεισματικά να αφήσει τους φοιτητές να παρακολουθήσουν τη συζήτηση, σαν να μην είναι κάτι που μας αφορά. Η μόνη επιλογή να μάθουν οι φοιτητές κάτι, είναι μέσω της επαφής με τους καθηγητές, από την οποία ανάλογα το μάθημα προκύπτει και μία τελείως άλλη εικόνα.

Είναι δεδομένο, ότι όποιος τρόπος εξέτασης κι αν επιλεγεί, εγείρει και διάφορα  ζητήματα. Παρ ’όλα αυτά, η δυσκολία της νέας αυτής κατάστασης, δεν μπορεί να πέσει στης πλάτες μας. Αρνούμαστε ν97051477_684449329043750_4649499443077316608_nα πάμε σε εξεταστικές με έλλειψη οργάνωσης, αρνούμαστε να πάρουμε εμείς την ευθύνη, επειδή αυτή η συζήτηση δεν ξεκίνησε νωρίτερα, όταν μάλιστα έγινε εν αγνοία μας.

Είναι δεδομένο ότι η επιλογή της δια ζώσης εξέτασης, εφόσον τηρούνται όλα τα μέτρα ασφαλείας, είναι αυτή με τα λιγότερα προβλήματα. Γι αυτό και φαίνεται να επιλέγεται σε πολλά από τα μαθήματα. Δεν γίνεται όμως να αποκλείονται όσοι/ες ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες, όσοι/ες ζουν στον ίδιο χώρο με ευπαθείς ομάδες, ούτε όσοι και όσες δεν μπορούν να γυρίσουν από τον τόπο μόνιμης κατοικίας. Αυτό σημαίνει ότι είναι υποχρέωση της σχολής και των καθηγητών να βρουν εναλλακτικούς τρόπους για την εξέταση αυτών των φοιτητ(ρι)ών.

Αντίστοιχα, όπου επιλέγεται έκτακτα η ηλεκτρονική εξέταση, πρέπει να υπάρξει μέριμνα για όσους/ες δεν έχουν τον υλικοτεχνικό εξοπλισμό (κακό ίντερνετ, τεχνικό εξοπλισμό).  Δεν είναι δυνατόν να μας λένε οι καθηγητές, ότι αν αποσυνδεθεί κάποιος/α από την εξέταση λόγω κακού ίντερνετ, θα αποκλείεται αυτομάτως από την εξέταση. Ας πάρει λοιπόν την ευθύνη, όποιος καθηγητής προτείνει την ηλεκτρονική, να βρει εναλλακτικούς τρόπους εξέτασης ακόμη και να προγραμματίσει εκ νέου εξέταση αν αυτό χρειαστεί. Να μεριμνήσει η σχολή για εκτενείς οδηγίες χρήσης των μέσων προς τους/ις φοιτητές/ριες, τεχνολογική υποστήριξη και συνεχή επικοινωνία με τους καθηγητές, ακόμη και την ώρα της εξέτασης.

Οι εναλλακτικοί τρόποι εξέτασης εννοείται ότι θα πρέπει να μείνουν στην συζήτηση. Υπάρχουν μαθήματα στα οποία το εξάμηνο είναι ούτως η άλλως φορτωμένο, με θέματα, προόδους, εργασίες κ.ο.κ. Γιατί δεν επιλέγεται απαλλαγή από ένα κομμάτι ή ολόκληρη την ύλη, έτσι ώστε να αποσυμφοριστεί η εξεταστική; Να εξασφαλιστεί ότι, θα υπάρχει η προθεσμία τουλάχιστον μέχρι το πέρας την εξεταστικής για να εκπονηθούν όλες οι εργασίες και τα θέματα.

Η εξεταστική πρέπει να διενεργηθεί με γνώμονα την υγεία των φοιτητ(ρι)ών, των εργαζόμενων, των επιτηρητών και των καθηγητ(ρι)ών. Με όλα τα απαραίτητα μέσα προστασίας, τον υγειονομικό εξοπλισμό, την αποφυγή συνωστισμών, τις τακτικές απολυμάνσεις των κτηρίων κ.ο.κ. Χωρίς αποκλεισμούς φοιτητών λόγω μη δυνατότητας πρόσβασης, εξοπλισμού, υγείας. Με όλα τα απαραίτητα υλικά για το διάβασμα μας.

Δεν ζητάμε κάποια χάρη. Ζητάμε τα αυτονόητα για να είναι η εξεταστική ισότιμη για όλους και όλες. Δεν θέλουμε να γίνει η εξεταστική μόνο για να λέμε ότι έγινε ή  για να υπερηφανεύεται το Υπουργείο Παιδείας για όσα «κατάφερε» μέσα στην πανδημία. Την ίδια ώρα που μάλιστα γνωρίζουμε ότι μετά από την πανδημία, εμείς θα επιστρέψουμε στα ίδια Ιδρύματα που υποχρηματοδοτεί και απαξιώνει με κάθε του κίνηση.

Ζητάμε:

  • Ισότιμη εξέταση, χωρίς αποκλεισμούς των συμφοιτητ(ρι)ών μας για οποιονδήποτε λόγο.
  • Ανθρώπινους ρυθμούς εξέτασης, όχι στην εντατικοποίηση. Να διασφαλιστεί ότι οι χρόνοι και η δυσκολία της εξέτασης θα είναι ανάλογα της διδαχθείσας ύλης.
  • Παράταση της έναρξης της εξεταστικής, για να διασφαλιστεί ότι όλοι οι φοιτητές είναι προετοιμασμένοι και έχουν πρόσβαση στον απαραίτητο υλικοτεχνικό εξοπλισμό. Να δοθούν εγκαίρως όλα τα συγγράμματα του Ευδόξου και οι σημειώσεις από τους τομείς, ώστε να έχουν όλοι/ες το απαραίτητο υλικό για το διάβασμα τους
  • Ειδική μέριμνα για όσους ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες, ή έχουν στο περιβάλλον τους άτομο σε ευπαθή ομάδα.
  • Μέσα ατομικής προστασίας σε όλους τους φοιτητές, εξεταστές, εργαζόμενους των σχολών. Υγειονομικό εξοπλισμό σε όλους. Τήρηση όλων των μέτρων ασφαλείας. Τακτικές απολυμάνσεις των χώρων.
  • Να ενισχυθεί επιτέλους δραστικά το ΕΣΥ, καθώς μαζί με τα μέτρα φυσικής αποστασιοποίησης, αποτελεί τον βασικό τρόπο αντιμετώπισης του κινδύνου της πανδημίας, που δεν έχει περάσει.

Όχι άλλο «αναβάθμιση» της παιδείας!

    Εν μέσω της πανδημίας, έχει γίνει ξεκάθαρο πως η κυβέρνηση επέλεξε να καταθέσει στη βουλή πληθώρα αντιλαϊκών νομοσχεδίων με αφορμή την αδυναμία συλλογικής αντίδρασης. Η τακτική της αυτή δεν είναι καινούρια, αντίστοιχη «ευκαιρία» είχε αξιοποιήσει όταν μέσα στο καλοκαίρι, όπου οι φοιτητικοί σύλλογοι ήταν ανίκανοι να αντιδράσουν, αποφάσισε να ψηφίσει την κατάργηση του ασύλου. Την προηγούμενη εβδομάδα λοιπόν, κατέθεσε ένα πλήρως αντιδραστικό νομοσχέδιο για την Παιδεία, την στιγμή που η εκπαιδευτική κοινότητα είχε εκφράσει εξ αρχής την αντίρρηση της σε αυτό. Αν και αυτό το νομοσχέδιο αφορά όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, έρχεται κυρίως να πλήξει τον χαρακτήρα του Λυκείου όπως τον ξέραμε.

Κινούμενη σε μια κατεύθυνση εντατικοποίησης του ρυθμού του σχολείου, μετατρέποντας το σε ένα απέραντο εξεταστικό κέντρο, αυξάνει τον αριθμό των εξεταζόμενων μαθημάτων για την προαγωγή στην επόμενη τάξη ήδη από το γυμνάσιο, ενώ ταυτόχρονα επαναφέρει την Τράπεζα Θεμάτων σε κάθε τάξη του Λυκείου. Τέτοια μέτρα είναι φυσικό να επηρεάσουν την καθημερινότητα των μαθητών δημιουργώντας τους ένα σοβαρό άγχος για την απόδοση τους στις συνεχόμενες εξετάσεις. Είναι προφανές πως ωθούν όλο και μεγαλύτερο μέρος των μαθητών στην παραπαιδεία, προκειμένου να ανταπεξέλθουν, ενώ ταυτόχρονα δυσκολεύουν όλο και περισσότερο μαθητές από ασθενέστερες οικονομικά οικογένειες, εντείνοντας έτσι τους ταξικούς φραγμούς στην εκπαίδευση.

  Επιπλέον, παρατηρείται μια τιμωρητική διάθεση στα μέτρα του νομοσχεδίου, αφού επαναφέρει την αναγραφή της διαγωγής και τις πενθήμερες αποβολές, μέτρα που δεν χρησιμεύουν ουσιαστικά πουθενά και που αποπνέουν έναν αέρα αυταρχισμού και συντηρητισμού στον εκπαιδευτικό χώρο.

  Όλα αυτά σκιαγραφούν ένα Λύκειο αρκετά απρόσιτο για μεγάλη μερίδα μαθητών στρέφοντας τους αναπόφευκτα σε Τεχνικά Λύκεια. Ωστόσο, θεσπίζοντας παράλληλα ανώτατο όριο ηλικίας τα 17 έτη στα ΕΠΑΛ, ανοίγει το δρόμο στην ιδιωτική πρωτοβουλία (ΙΕΚ/ΚΕΚ) για να καλύψει το κενό. Γίνεται λοιπόν σαφές πως η δημόσια παιδεία είναι μόνο για όσους μπορούν να συμβαδίζουν με το εντατικοποιημένο της πρόγραμμα, διαγράφοντας κάθε δυνατότητα για μια δεύτερη ευκαιρία.

  Η επίθεση στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση όμως συνεχίζεται με τον μέτρο της αξιολόγησης. Θέτοντας σε ισχύ αρχικά την αξιολόγηση των σχολικών μονάδων και σε δεύτερο χρόνο των εκπαιδευτικών , εγείρονται πολλοί προβληματισμοί. Αρχικά, σχολεία τα οποία είναι χρόνια υποχρηματοδοτούμενα θα αξιολογούνται με βάση τυπικά προσόντα μέσω αμφιλεγόμενων -για την αρμοδιότητά και την αμεροληψία τους- φορέων (βλ. δήμος), κατηγοριοποιώντας τα σχολεία σε α και β κατηγορίας αγνοώντας το βασικότερο τους πρόβλημα, την έλλειψη πόρων.

  Έπειτα, η αξιολόγηση των καθηγητών χωρίς να έχουν προβλεφθεί δωρεάν επιμορφωτικά σεμινάρια πάνω στις δεξιότητες που θα κληθούν να αξιολογηθούν, μπορεί να οδηγήσει σε δική τους οικονομική επιβάρυνση προκειμένου να ανέβουν στα ratings της αξιολόγησης. Τέλος, το μέτρο αυτό έρχεται να επιβαρύνει ακόμα περισσότερο τους αναπληρωτές καθηγητές, όταν το ήδη υπάρχον σύστημα είναι ασφυκτικό για τον διορισμό τους, βαθμολογώντας τους αρνητικά αν για οποιοδήποτε λόγο δεν μπορούν να μετακινηθούν στην πόλη που δήλωσαν..

  Εκτός από τα μέτρα για την δευτεροβάθμια όμως η ΝΔ επέλεξε να περάσει μέσα στο νομοσχέδιο, μέτρα και για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Μία τακτική που εφαρμόζει από την αρχή της χρονιάς και έχει ως μόνο στόχο την κάμψη των φοιτητικών  αντιδράσεων. 

  Πατώντας στο γνωστό πλέον μοτίβο, παιδεία μόνο για τους «άριστους», θέτει τεράστιους περιορισμούς στην διαδικασία των μετεγγραφών. Πλέον για να πάρει κανείς μετεγγραφή στη σχολή της επιλογής του, πρέπει να έχει απόκλιση  2.750 μόρια, αν όχι θα πρέπει να κάνει αίτηση για μία σχολή σχετική με το πεδίο του. Αυτό σημαίνει πως αρκετές/οί πρωτοετείς φοιτητ(ρι)ές θα χάνουν την δυνατότητα να σπουδάσουν στο αντικείμενο που επιθυμούν καθώς δεν θα έχουν την οικονομική δυνατότητα. Για να γίνει η φοιτητική ζωή αυτών των ατόμων ακόμα πιο δύσκολη και αβέβαιη , θεσπίζεται ένα καινούριο μέτρο το οποίο για τα οικονομικά κριτήρια των μετεγγραφέντων θα προσμετρούνται από το οικογενειακό εισόδημα των τριών τελευταίων χρόνων (π.χ. αν οι γονείς ενός υποψηφίου έμειναν άνεργοι μέσα στον προηγούμενο χρόνο το κριτήριο θα είναι ο μέσος όρος του οικογενειακού εισοδήματος των τριών τελευταίων χρόνων που μπορεί να εργάζονταν).

  Επιπλέον το νομοσχέδιο κάνει λόγω για ίδρυση ξενόγλωσσων και θερινών τμημάτων σε που θα απευθύνεται κυρίως σε αλλοδαπούς φοιτητές στα πλαίσια της εξωστρέφειας. Ένα μέτρο που γεννά αρκετούς προβληματισμούς καθώς το πιθανότερο είναι αυτά τα τμήματα να λειτουργούν με δίδακτρα. Κάτι που αναδεικνύει για δεύτερη φορά την αναίρεση του άρθρου 16 από την τόσο «αξιοκρατική» κυβέρνηση. Η αντίληψη πως βασικές κοινωνικές ανάγκες , όπως η παιδεία, είναι εμπόρευμα, είναι από της κύριες της ΝΔ. Η παιδεία πρέπει να είναι δημόσια και δωρεάν για όλους, αλλιώς θα καταλήξει να είναι μία πανάκριβη πολυτέλεια για ελάχιστους.  

  Τέλος, ένα μέτρο που περιέχεται σε αυτό το νομοσχέδιο, είναι το ότι πλέον θα υπάρχει ενιαίο ψηφοδέλτιο πρυτάνεων-αντιπρυτάνεων στις διοικητικές εκλογές. Κάνει λόγο για αλλαγές  στο εκλεκτορικό σώμα, που πιθανόν σημαίνει εξαίρεση ορισμένων εργαζομένων. Προφανώς, στα πλαίσια του αυτοδιοικήτου του πανεπιστημίου θα πρέπει να έχουν λόγο και δικαίωμα ψήφου για την διοίκηση του ιδρύματος όλα τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας και όχι να αφορά ένα σώμα εκλεκτόρων-ειδημόνων. Όταν ήδη οι φοιτητές εξαιρούνται από αυτές τις εκλογές, το νέο νομοσχέδιο θα θέσει τις βάσεις για να γίνουν πιο αντιδημοκρατικές, εξαιρώντας κόσμο που εργάζεται εντός του πανεπιστημίου.

  Το νέο αυτό νομοσχέδιο έρχεται στις ίδιες λογικές με τα προηγούμενα. Εντατικοποίηση, αριστεία, εξεταστικοκεντρικό σύστημα εκπαίδευσης, δημιουργία πανεπιστημίων για λίγους και ευκατάστατους. Βάλει σε τεράστιο βαθμό την πλειοψηφία των μαθητών και υποψηφίων φοιτητών οδηγώντας τους έτσι στα ιδιωτικά κολλέγια. Μετά τις δύσκολες καταστάσεις που βιώσαμε όλοι και όλες λόγω της πανδημίας, θα ξαναβγούμε στο δρόμο για να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα.

Δεν θα δεχτούμε κανένα μέτρο, που εξυπηρετεί το ιδιωτικό κέρδος και στέκεται εμπόδιο ανάμεσα σε εμάς και τα όνειρά μας.

Θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για το αναφαίρετο δικαίωμα μας στην δημόσια και δωρεάν παιδεία!

COVID 19: Η Νέα πραγματικότητα των φοιτητ(ρι)ών στην ΣΠΜ

Η τωρινή περίοδος που διανύουμε λόγω της πανδημίας, αποτελεί μια πρωτόγνωρη κατάσταση για όλους και όλες μας, καθώς καλούμαστε να ανταπεξέλθουμε για πρώτη φορά σε μία κοινωνική πραγματικότητα που εμπεριέχει  άδειους δρόμους, κλειστά μαγαζιά, κλειστές σχολές. Την ίδια στιγμή, ο εγκλεισμός αποτελεί την νέα συνθήκη, που έχουν επιφέρει τα μέτρα για την αντιμετώπιση του covid-19. Ένας εγκλεισμός, που συνεπάγεται οικονομικά προβλήματα στις περισσότερες οικογένειες, που επιβαρύνει ψυχικά τα άτομα, που μας αναγκάζει να τροποποιήσουμε την καθημερινότητα μας, με βάση τη νέα αυτή πραγματικότητα. Ένα από τα ζητήματα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε είναι και η νέα κατάσταση που επικρατεί μέσα στην σχολή, καθώς βλέπουμε να αλλάζει πλήρως ο τρόπος διδασκαλίας των μαθημάτων αλλά και ο τρόπος με τον οποίο σπουδάζουμε. Η σχολή, αν και έχει επιλύσει τεχνικά το ζήτημα της διδασκαλίας (λειτουργία τηλεμαθημάτων), δεν λαμβάνει υπόψη της αρκετές δυσκολίες που προκύπτουν από αυτή και επιλέγει να συνεχίσει όλη την εκπαιδευτική διαδικασία (τεστ, παράδοση εργασιών κλπ) όπως την αφήσαμε σαν να μην συμβαίνει τίποτα.

Πλέον όλη η εκπαιδευτική διαδικασία πραγματοποιείται ηλεκτρονικά, οι διαλέξεις των μαθημάτων δηλαδή γίνονται σε μορφή τηλεδιάσκεψης. Η αλήθεια είναι ότι τα ηλεκτρονικά μαθήματα δεν μπορούν να υποκαταστήσουν σε καμία περίπτωση την διδασκαλία με την φυσική παρουσία των φοιτητ(ρι)ών και του/της καθηγητή/ριας, διότι έτσι χάνεται η ουσιαστική διάδραση με τους/ις καθηγητές/ριες, που είναι αναγκαία στην διεξαγωγή των μαθημάτων. Δεδομένης της συγκυρίας η διεξαγωγή τους κρίνεται απαραίτητη, ώστε να αποφευχθεί η πιθανότητα να χαθεί το εξάμηνο.  Όμως, 2 εβδομάδες μετά την έναρξη των ηλεκτρονικών μαθημάτων, υπάρχουν αρκετά πρακτικά προβλήματα που δυσχεραίνουν την εκπαιδευτική διαδικασία. Για παράδειγμα,  στην Εδαφομηχανική 1 δεν είναι η δυνατή η πρόσβαση όλων των φοιτητ(ρι)ών στο μάθημα, καθώς υπάρχει περιορισμένος αριθμός συμμετεχόντων στην τηλεδιάσκεψη, πράγμα για το οποίο θα έπρεπε να είχε μεριμνήσει ήδη η σχολή!

Επίσης, ορισμένα μαθήματα είτε δεν πραγματοποιούνται (πχ Στοιχεία αρχιτεκτονικής και αρχιτεκτονική σύνθεση, Γεωδαιτικές εφαρμογές), είτε ανεβαίνουν απλά οι σημειώσεις που θα διδάσκονταν στο μάθημα (πχ Διαφορικές Εξισώσεις, Λογισμός Πολλών Μεταβλητών). Και είναι άξιο απορίας για ποιό λόγο δεν έχει βγει ακόμη μία ενημέρωση από τους/τις καθηγητές/ριες για το κατά πόσο τα μαθήματα θα αναπληρωθούν όταν ανοίξει η σχολή ή αν δεν θα γίνουν καθόλου μέσα στο εξάμηνο. Ειδικότερα, οι σημειώσεις της ύλης στο mycourses δεν αντικαθιστούν σε καμία περίπτωση το μάθημα, ακόμη και την τηλεδιάσκεψη, καθώς δε δίνεται η ευκαιρία στους/ις φοιτητές/ριες να  συμμετάσχουν ενεργά στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Αυτή την περίοδο το κράτος έχει αποφασίσει να εκκενώσει τις φοιτητικές εστίες, πετώντας έξω από τα σπίτια τους χιλιάδες φοιτητές/ριες. Συνεπώς αυτοί/ες οι φοιτητές/ριες δεν γίνεται να έχουν το άγχος της παρακολούθησης και της εκπόνησης εργασιών, όταν δεν γνωρίζουν  που θα μένουν το επόμενο διάστημα. Συγχρόνως αρκετοί/ες πιθανόν  να μην μπορούν να παρακολουθήσουν τα τηλεμαθημάτα λόγω αντικειμενικών δυσκολιών (κακή σύνδεση διαδικτύου, παλιός Η/Υ). Υπό αυτό το πρίσμα, απαιτούμε τη συγκεκριμένη περίοδο οι διαλέξεις να ανεβαίνουν βιντεοσκοπημένες, έτσι ώστε όλοι/ες οι φοιτητές/ριες να μπορούν να έχουν πρόσβαση σε αυτές και να μη μένουν πίσω στα μαθήματά τους λόγω αντικειμενικών δυσκολιών. Τέλος λόγω της κατάστασης, το αναμενόμενο είναι ότι όλες οι εργασίες πρέπει να είναι προαιρετικές-όπως κανονικά ορίζει και ο κανονισμός-και να δοθεί παράταση σε όλες τις εργασίες.

Τέλος, όσον αφορά το ζήτημα του εκπαιδευτικού υλικού, η σχολή οφείλει να εξασφαλίσει ότι σε μία τέτοια συγκυρία όλοι/ες οι φοιτητές/ριες θα μπορέσουν να έχουν τη βέλτιστη δυνατή πρόσβαση στο υλικό των μαθημάτων. Αυτό προϋποθέτει οι καθηγητές/ριες να ανεβάζουν πλήρεις σημειώσεις στο mycourses σε όλα τα μαθήματα! Επίσης, η σχολή οφείλει να μεριμνήσει να δοθούν ηλεκτρονικά τα βιβλία που υπό κανονικές συνθήκες θα δίνονταν από τους τομείς, απαραίτητα για τις εξετάσεις και την εκπόνηση εργασιών (πχ Θεμελιώσεις)

Ένα τελευταίο ζήτημα είναι αυτό των αποτελεσμάτων της εξέτασης της Διαχείρισης Τεχνικών Έργων. Πιο συγκεκριμένα, μετά από αντιεκπαιδευτική συμπεριφορά του καθηγητή του μαθήματος κ. Παντουβάκη την ώρα της εξέτασης, ο ίδιος αποφάσισε να μην ανακοινώσει τα αποτελέσματα αν δεν πραγματοποιηθεί πρώτα συζήτηση με τα μέλη του ΔΣ. Αυτή η συζήτηση, βέβαια, λόγω της διακοπής των μαθημάτων, δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Η σχολή ακόμα δεν δίνει σαφή απάντηση για το τι θα συμβεί με τα αποτελέσματα του μαθήματος αυτού. Εμείς κρίνουμε αναγκαίο η συζήτηση με τα μέλη του ΔΣ να πραγματοποιηθεί το γρηγορότερο δυνατό με τηλεδιάσκεψη ώστε να ανακοινωθούν τα αποτελέσματα της εξέτασης και να διαλευκανθεί τι συνέβη την ώρα της εξέτασης πριν ανοίξει η σχολή

Δεδομένου της δύσκολης συγκυρίας που βιώνουμε είναι απαραίτητη η αλληλεγγύη μεταξύ των φοιτητ(ρι)ών αλλά και η σχολή να λειτουργεί με γνώμονα τις ανάγκες των φοιτητ(ρι)ών και να προσαρμοστεί στις ειδικές συνθήκες της περιόδου που διανύουμε.

Κάλεσμα για την γενική συνέλευση 3/3/2020

Το καλοκαίρι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας καταργεί το άσυλο με υποσχέσεις για εξυγίανση του πανεπιστημίου, για προστασία της ακαδημαϊκής ελευθερίας, για απομάκρυνση των «παρασιτικών στοιχείων» εντός των σχολών. Ξέχασε όμως να πει πως η πολιτική της βασίζεται στο να τρομοκρατεί, να στοχοποιεί και να καταστέλλει οποιαδήποτε φωνή αντίστασης που παλεύει για ένα καλύτερο μέλλον. Ξέχασε να μας προειδοποιήσει για τον εγκλεισμό 200 φοιτητ(ρι)ών στο προαύλιο της ΑΣΟΕΕ τον Νοέμβρη, για την εισβολή ομάδων ΔΙΑΣ σε συναυλία αλληλεγγύης στο προαύλιο της Νομικής, για τη χρήση πλαστικών σφαιρών σε εκκενώσεις καταλήψεων και για τόσα άλλα. Ξέχασε να μας πει πως θα πρέπει να ερχόμαστε αντιμέτωποι/ες με μια κάνη όπλου, όπως συνέβη την Τρίτη 25/2 στην ΑΣΟΕΕ, όπου αστυνομικός που βρισκόταν στο προαύλιο της σχολής σήκωσε το όπλο του, απειλώντας  φοιτητές/ριες, ενώ αμέσως δυνάμεις ΜΑΤ έσπευσαν να τον φυγαδεύσουν με χρήση χημικών.  Ξέχασε επίσης να μας πει πως μία μέρα μετά, μέσα στην σχολή, ότι κρατούνται όμηροι φοιτήτ(ρι)ες, καθηγητ(ρι)ές και μέλη ΔΕΠ από δυνάμεις της αστυνομίας, μέχρι που απεγκλωβίστηκαν από αλληλέγγυο κόσμο που κινητοποιήθηκε  έξω από τα κτίρια και με πορεία κατέληξαν στο πολυτεχνείο.  Την Τετάρτη 26/2 στην πορεία που ξεκίνησε από την ΑΣΟΕΕ, προς την ΓΑΔΑ , πραγματοποιήθηκε απρόκλητη επίθεση των ΜΑΤ και ΔΕΛΤΑ προς το φοιτητικό μπλοκ. Οι δυνάμεις καταστολής δεν δίστασαν να κάνουν ρήψη χημικών και κρότου λάμψης ακόμα και μέσα στο μετρό της Πανόρμου. Πολλοί/ες φοιτητές/ριες εγκλωβίστηκαν μάλιστα στο μετρό καθώς οι αρχές είχαν δώσει εντολή οι συρμοί να μην σταματούν στον σταθμό. Το αποτέλεσμα ήταν να προσαχθούν και να τραυματιστούν αρκετά άτομα τα οποία είχαν κατεβεί και πάλι στον δρόμο για να δείξουν την αντίθεσή τους στην κρατική καταστολή , που παρεμβαίνει με τον πιο έντονο τρόπο στις ζωές μας. Την Παρασκευή 28/2 αφού ολοκληρώθηκε η κατάληψη του Φ.Σ. ΑΣΟΕΕ και κατά τη διάρκεια γλεντιού οικονομικής ενίσχυσης για τους συλληφθέντες της πορείας στις 26/2, δυνάμεις των ΜΑΤ έριξαν αναίτια χημικά και κρότου λάμψης εγκλωβίζοντας για μια ακόμη φορά πάνω από 150 φοιτητές και φοιτήτριες. Οι φοιτητές/ριες κατάφεραν να βγουν από το κτήριο της ΑΣΟΕΕ χάρη στην κινητοποίηση του κόσμου που βρισκόταν απέξω.

Παρόλο που ο αγώνας για τη παιδεία έχει δείξει κάτι εντελώς διαφορετικό, ακούγονται ακόμα όμως φωνές που λένε πως η υπεράσπιση του ασύλου στις μέρες μας είναι αναχρονιστικό αίτημα. Τότε ήταν διαφορετικά, τότε χρησιμοποιούσαν όπλα απέναντι στους φοιτητές λένε. Εμάς αυτή η εικόνα από το παρελθόν μας γίνεται βίωμα στο παρόν. Τα όπλα δεν βρίσκονται στα πολιτικά στέκια στις σχολές όπως ευαγγελίζεται η κυβέρνηση, αλλά στα χέρια ανθρώπων που βρίσκονται στην υπηρεσία του κράτους. Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν πως η κατάργηση του ασύλου κάθε άλλο παρά αποσκοπούσε στην προστασία των φοιτητ(ρι)ών και στην ελεύθερη διακίνηση ιδεών. Αποσκοπούσε στην ελεύθερη πρόσβαση της αστυνομίας μέσα στο πανεπιστήμιο κατά το δοκούν, αποσκοπούσε στη φίμωση και την άγρια καταστολή κάθε φωνής που αντιστέκεται και διαμαρτύρεται. Το άσυλο εξασφάλιζε τις εστίες αμφισβήτησης μέσα στο πανεπιστήμιο και προάσπιζε τους φοιτητικούς αγώνες. Για αυτόν τον λόγο και η κυβέρνηση προχώρησε στην κατάργηση του, εν μέσω καλοκαιριού, γιατί γνώριζε πως θα υπάρχουν αντιδράσεις απέναντι στα μέτρα που αφορούν την παιδεία.

Παρόλο που η στρατηγική της κυβέρνησης για την αντιμετώπιση αντιδράσεων είναι η τρομοκρατία, κατηγορεί τους/τις εξεγερμένους/ες. Και για να ξεκαθαρίσουμε. Τρομοκρατία δεν είναι οι μπογιές, τα τρικακια, οι πορείες και οι καταλήψεις που τόσο εκφοβίζουν τις δημόσιες αρχές. Τρομοκρατία είναι να κυκλοφορείς στη γειτονιά σου και να βλέπεις ένστολους που αν δεν τους αρέσει η εικόνα σου, έχεις σαφή λόγο να φοβάσαι. Τρομοκρατία είναι το άγχος, κόπος, έξοδα των πανελληνίων, των σπουδών που δίνει το ταπεινωμένο από τη κρίση ελληνικό σπίτι και ο μόχθος των εξεταστικών να εξισώνονται με πτυχία που κάποιοι είχαν χρήματα και τα πλήρωσαν. Τρομοκρατία είναι η υπονόμευση του άρθρου 16, αλλά και η καταστρατήγηση της δημόσιας παιδείας λόγο υποχρηματοδότησης. Τρομοκρατία είναι τα ανοιγμένα κεφάλια των φοιτητών μετά από τις πορείες ενάντια στο φιλελεύθερο νομοσχέδιο για τη παιδεία. Τρομοκρατία είναι η καταστολή κάθε εξέγερσης, βαπτίζοντας τους/ις εξεγερμένους/ες «τραμπούκους» και «μπαχαλάκηδες» προκειμένου να επιβληθούν αντιλαϊκές πολιτικές. Εμείς όμως δεν έχουμε καμία διάθεση για υποταγή σε ένα αυταρχικό καθεστώς  που τάσσεται ενάντια στα συμφέροντα μας. Αντιθέτως θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για ένα καλύτερο αύριο με κατευθυντήρια οδό τις ανάγκες μας.

Όσον αφορά το σύλλογο Πολ. Μηχ., την Τριτη 25/2 όταν κλήθηκε το διοικητικό συμβούλιο να πάρει απόφαση για τα γεγονότα στην ΑΣΟΕΕ, ο εκπρόσωπος της «υπεύθυνης δύναμης» δεν υπέγραφε προφασιζόμενος ότι ο αστυνομικός βρίσκονταν στο χώρο για προσωπικούς λόγους και βρέθηκε «υπό την απειλή των φοιτητών», δικαιολογώντας έτσι τη πράξη του. Η ΔΑΠ περιορίστηκε στο να αναφέρει το γραφικό οτι «καταδικάζει τη βία από όπου κι αν προέρχεται» καταλήγοντας έτσι ο σύλλογος να μη καταδικάζει το γεγονός που αστυνομικός σημάδευε στο κεφάλι των φοιτητ(ρι)ων στον ίδιο το κοινωνικό τους χώρο.

Καλούμε όλες και όλους στην Γενική Συνέλευση την Τρίτη 3/3 στο Αμφιθεάτρο ½ για να μην γίνει ο φόβος συνήθεια μας!! Συνέχεια

Το σύνηθες πρόβλημα των μετεγγραφών

Η σχολή Πολιτικών Μηχανικών άλλη μια φορά, χωρίς να πρωτοτυπήσει, ανακοίνωσε τα αποτελέσματα των μετεγγραφών μετά από τη Γενική Συνέλευση Τμήματος που πραγματοποιήθηκε 28/1/2020, με την εξεταστική να έχει ξεκινήσει ήδη από τις 20/1/2020.Οι μεταγραφές αυτές αφού είχαν πάρει  την έγκριση από το Υπ. Παιδείας τέλος Νοέμβρη, περίμεναν να πάρουν και την επιβεβαίωση της σχολής, από την επιτροπή που είχε οριστεί για τον έλεγχο των εγγράφων. Η σχολή, αφού είχε γνωστοποιήσει πως μετά από έλεγχο στα έγγραφα των μετεγγραφέντων θα έδινε τη τελική απάντηση στην επόμενη ΓΣΤ. Στη τελευταία γενική συνέλευση τμήματος  που έγινε πριν τα Χριστούγεννα και στην οποία θα ήταν αναμενόμενο να ολοκληρωθεί  επιτέλους η διαδικασία, η κοσμητεία και η γραμματεία επικαλούμενοι την έλλειψη προσωπικού για τον έλεγχο των εγγράφων αλλά και το χρονοβόρο της διαδικασίας , δεν ηταν σε θέση να δώσει απάντηση στους φοιτητ(ρι)ες που είχαν πάει για διαμαρτυρία.  Να σημειωθεί οτι πρόκειται 73 άτομα, για ένα σχετικά μικρό αριθμό μετεγγραφέντων (έχει υπάρξει και έτος με σχεδόν τετραπλάσιο από αυτόν αριθμό) η σχολή είχε περιθώριο ένα μήνα για να ελέγξει τα έγγραφα τους (σίγουρα επαρκές χρονικό διάστημα για το έλεγχο 9 εγγράφων ανα άτομο). Με μόνο λοιπόν ένα μήνα καθυστέρηση, πραγματοποιείται συνεδρίαση και δημοσιοποιούνται τα αποτελέσματα, όπου γίνεται αντιληπτή η απόρριψη 3 φοιτητ(ρι)ων, χωρίς η ίδια η σχολή να έχει γνωστοποιήσει αν υπάρχουν κάποια επιπρόσθετα κριτήρια που θα πρέπει να πληρούν για να πάρουν την έγκριση της σχολής.  Πράγμα που προκαλεί ερωτηματικά για το ποιος είναι ο τρόπος με των οποίο δέχεται κόσμο το τμήμα, γιατί σε κάθε άλλη περίπτωση τα όργανα της σχολής είναι υπαίτια που καθυστέρησαν αυτούς τους ανθρώπους 4 μήνες από τις σπουδές τους.

Οι συμφοιτητ(ρι)ες μας διένυσαν όλο το πρώτο εξάμηνο στη σχολή χωρίς κωδικούς. Αρχικά αυτό σημαίνει οτι δεν είχαν πρόσβαση στο site της σχολής, αρα δεν είχαν και πρόσβαση σε σημειώσεις και υλικό που ανεβάζουν οι καθηγητές. Παρόλο που είχε γίνει παράκκληση  από τους φοιτητ(ρι)ες, δεν έκαναν καμία προσπάθεια για να ανοίξουν τα μαθήματα στο site  και να μην  απαιτείται κωδικός,  γεγονός που αποδεικνύει την αδιαφορία της σχολής για το που θα βρούν υλικό να διαβάσουν  για την εξεταστική, όπου η ίδια τους διαβεβαίωσε ότι έχουν το δικαίωμα να συμμετέχουν. Η έλλειψη κωδικών επίσης στερεί και τη δυνατότητα δανεισμού κάποιου συγγράμματος από τη βιβλιοθήκη. Το γεγονός όμως, που τα αποτελέσματα βγήκαν μέσα στην εξεταστική και 4 μέρες μετά από τη τελευταία προθεσμία για τη δήλωση συγγραμμάτων   (που είχε δώσει ο Εύδοξος μετά από παράταση συγκεκριμένα για τις μετεγγραφές),  δείχνει ότι η σχολή έχει καταφέρει να δώσει άλλη διάσταση στον όρο αφερεγγυότητα, στερώντας τους έτσι και τη τελευταία ελπίδα για βιβλία έστω και τελευταία στιγμή, έστω και στα μισά της εξεταστικής.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η σχολή καθυστερεί να ασχοληθεί και αποφανθεί επί των μετεγγραφών, αφού αντίστοιχη ήταν και η καθυστέρηση τα προηγούμενα χρόνια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το γεγονός που συνέβη δυο χρόνια πριν, όπου η σχολή εκβιαστικά ως προς το υπουργείο, απέρριπτε 20 ανθρώπους που είχαν πάρει έγκριση για μετεγγραφή, προκειμένου να δώσει μήνυμα για το χαμηλό προϋπολογισμό που φτάνει στο  ίδρυμα. Είναι γνωστό και καίριας σημασίας πρόβλημα, η διαχρονική  πολιτική υποχρηματοδότησης που ακολου   στα Παν/μια και γενικά στη παιδεία, και χρήζει μάλιστα τον από κοινού αγώνα φοιτητών και καθηγητών για αύξηση του προϋπολογισμού, αλλά σε καμία περίπτωση δε πρέπει να μετατρέπεται σε βάρος στις πλάτες των φοιτητών, καταλήγοντας να γίνονται για άλλη μια φορά ο αποδιοπομπαίος τράγος της υπόθεσης.  Δε πρέπει να ξεχνάμε όμως και μια εσφαλμένη λογική αριστείας η οποία διέπει αρκετά από τα μέλη ΔΕΠ και μέλη της κοσμητείας που λέει ότι όσοι είναι από μετεγγραφή είναι “βάρος” και “ανάξιοι” φοίτησης στο ΕΜΠ. Μία λογική ελιτισμού που μπορεί να οδηγήσει σε ένα σκεπτικό άκριτου ανταγωνισμού (δημιουργώντας την αίσθηση οτι το ΕΜΠ είναι μόνο για τους άριστους των πανελληνίων) αποκλείοντας ακόμα και φοιτητ(ρι)ες από την εκπαιδευτική διαδικασία, ανθρώπους που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να σπουδάσουν σε κάποια άλλη πόλη της Ελλάδας.

Η σχολή μας όμως δε φαίνεται να δείχνει και ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν σήμερα οι νέοι/ες στην Ελλάδα της φτώχειας και της ανεργίας. Σε μία χώρα όπου μεγάλο κομμάτι των φοιτητ(ρι)ων αναγκάζεται να δουλέψει παράλληλα με τις σπουδές. Σε μια χώρα όπου η στέγαση ενός φοιτητή  αποτελεί πρόβλημα ζωτικής σημασίας για το μέσο ελληνικό σπίτι, μη ξεχνάμε άλλωστε τη τραγική κατάσταση με τα ενοίκια που επικρατεί στα πέριξ της σχολής  (300-350 ευρώ για 30 τ.μ.), αλλά και να μη ξεχνάμε την σοβαρή ανεπάρκεια που οι υπάρχουσες φοιτ. εστίες αδυνατούν να  καλύψουν.  Η σχολή διογκώνει ακόμα περισσότερο αυτό τους το πρόβλημα καθυστερώντας να απαντήσει, οδηγώντας έτσι τους ίδιους/ες σε ένα αδιέξοδο, σε μία κατάσταση όπου δε ξέρουν που να πιάσουν σπίτι για να μπορούν να παρακολουθήσουν μαθήματα, ή που να δώσουν εξεταστική, σε μία κατάσταση τέλος πάντων ομηρίας που δε ξέρουν σε ποια πόλη και Παν/μιο να πάν’ να σπουδάσουν. Ακόμα όμως και με τη  “παραχώρηση” που τους δυνόταν για συμμετοχή σε αυτή την εξεταστική, δε σήμαινε τίποτα απολύτως αφού μέσα σε όλη αυτή την επισφαλή κατάσταση  και σε συνδυασμό με την έλλειψη υλικού ανοίγονται μπροστά τους οι εξής πιθανότητες ή να μη δώσουν καθόλου μαθήματα αυτή την εξεταστική ή να κάνουν μια αρκετά κακή εξεταστική, πράγμα που πάει να πει οτι και στις δύο περιπτώσεις θα δημιουργηθεί ένα μεγάλο κενό χρονικής καθυστέρησης στις σπουδές τους.

 Οι πρακτικές αυτές που ακολουθούν αλλά και τα αποτελέσματα τα οποία προκαλούν στις ζωές μας, αναδεικνύουν περίτρανα το λιγοστό ενδιαφέρον για τα άγχη, τα προβλήματα και τις ανασφάλειες που βιώνουμε, μια κατάσταση που μόνο εικόνα υπεύθυνης σχολής δεν αντικατοπτρίζει! Η εικόνα αυτή περισσότερο παραπέμπει σε σχολή που δεν έχει καμία ανταπόκριση με τη κοινωνική πραγματικότητα, κάτι το οποίο οδηγει και μας από τη πλευρά μας να πιέζουμε διαρκώς για τη κάλυψη των αναγκών μας.

Κάλεσμα στη Γενική Συνέλευση την Τρίτη 12/11.

Η εξέγερση των φοιτητών στο Πολυτεχνείο το 73’, κάνει το Νοέμβρη να ναι πάντα συνυφασμένος  με την Ελευθερία, την Δημοκρατία και  την Αντίσταση. Να είναι συνδεδεμένος με τον δίκαιο και αυτονόητο Αγώνα για ψωμί και παιδεία. Είναι πηγή έμπνευσης και κουράγιου για την νεολαία, τα  αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας, τους λαούς του κόσμου. Είναι ο ίδιος ο αγώνας εκείνης της νεολαίας,  που μας  προκαλεί να σκιαγραφήσουμε την σημερινή πραγματικότητα και να αναλογιστούμε, ποια θέλουμε να ναι η δικιά μας στάση, απέναντι σ’ όσα βιώνουμε.

Η δεδομένη χρονική περίοδος και η επίθεση που δεχόμαστε σαν φοιτητιώσα νεολαία από την κυβέρνηση ΝΔ, επιτάσσει να θυμηθούμε τους αγώνες των φοιτητών το ’73 και να παλέψουμε ακόμη περισσότερο για τις σπουδές και το μέλλον μας. Κατ’ αρχάς, το άσυλο, που για χρόνια αποτελούσε εφαλτήριο αντεπίθεσης στις αντιεκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις των εκάστοτε κυβερνήσεων και κεκτημένο του αντιδικτατορικού αγώνα, καταργήθηκε από τις πρώτες κιόλας μέρες διακυβέρνησης της ΝΔ. Και αυτό προφανώς δεν έγινε σε κενό χρόνο, καθώς το άσυλο αποτελούσε το τελευταίο προπύργιο αγώνα των φοιτητών. Οπότε καταργώντας το, η κυβέρνηση επιδιώκει να απονεκρώσει τους φοιτητικούς συλλόγους και να άρει οποιεσδήποτε αντιστάσεις κόντρα στις μεταρρυθμίσεις που φέρνει και που στόχο έχουν μόνο να υποβαθμίσουν το επίπεδο των σπουδών μας.

Η πιο σημαντική, και ταυτόχρονα βάρβαρη, αλλαγή που φέρνει η Υπουργός Παιδείας είναι η θέσπιση ορίου φοίτησης(ν+2). Η θέσπιση αυτή γίνεται στα πλαίσια της εντατικοποίησης και ενός συγκεκριμένου μοντέλου φοιτητή που θέλουν να δημιουργήσουν χαρακτηριστικό του οποίου θα είναι η έντονη πειθάρχηση. Το πρότυπο φοιτητή αυτό, θα είναι σε θέση να αντιλαμβάνεται τη σχολή του μόνο ως ένα αποστειρωμένο κέντρο εξέτασης και όχι ως ένα χώρο μέσα στον οποίο θα καλλιεργούνται και θα διακινούνται ιδέες και θα αποτελεί μέσο κοινωνικοποίησης και πολιτικοποίησης. Ο φοιτητής όμως που μέσα στο πανεπιστήμιο δεν θα είναι σε θέση  να διεκδικήσει τα δικαιώματα του και να παλέψει για καλύτερη ποιότητα σπουδών παρά μόνο θα είναι ανεκτικός σε οποιαδήποτε μεταρρύθμιση και το μόνο που θα κάνει είναι να προσπαθεί να καταφέρει να ανταπεξέλθει στην ολοένα και εντονότερη εντατικοποίηση, αποτελεί και ένα συγκεκριμένο μοντέλο αυριανού εργαζόμενου . Ενός εργαζομένου, ο οποίος δεν θα αντιστέκεται σε μέτρα που θεσπίζονται και δυσχεραίνουν ακόμη περισσότερο την εργασιακή του πραγματικότητα.

Το νέο πολυνομοσχέδιο για την παιδεία το οποίο περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τη θέσπιση των ν+2 ετών φοίτησης αλλά και την ελάχιστη βάση εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, θέτει ταξικό πρόσημο στην εκπαίδευση καθώς δημιουργεί πρόβλημα σε αυτούς που αδυνατούν να πληρώσουν φροντιστήρια προκειμένου να γράψουν πάνω από 10 αλλά δημιουργεί και ταυτόχρονα έτοιμη πελατεία για τα  ιδιωτικά πανεπιστήμια. Αποκορύφωμα όλων, ήταν η ψήφιση της διάταξης για την εξίσωση των πτυχίων των ΑΕΙ με αυτών των ιδιωτικών κολεγίων, μια διάταξη η οποία πέρασε νύχτα ως προσθήκη στο αναπτυξιακό νομοσχέδιο που αφορούσε τα εργασιακά. Συνεπώς γίνεται  ξεκάθαρο πως το άρθρο 16 καταργείται πλέον από την πίσω πόρτα  καθώς το δικαίωμα στην τριτοβάθμια εκπαίδευση  γίνεται προνόμιο των λίγων και όχι δημόσιο και δωρεάν  αγαθό στο οποίο μπορούν να έχουν πρόσβαση όλοι. Ταυτόχρονα, τα προγράμματα σπουδών των πανεπιστημίων αυτών θα εξαρτώνται και θα καθορίζονται από τις ανάγκες της αγοράς και δε θα εναρμονίζονται με τις ανάγκες της κοινωνίας. Βλέπουμε, λοιπόν, πως πλέον η γνώση αντιμετωπίζεται ως εμπόρευμα προς πώληση και όχι ως κοινωνικό αγαθό!

Με βασικά επίδικα τα παραπάνω, ήδη σε πολλές σχολές ανά την Ελλάδα, οι φοιτητικοί σύλλογοι έχουν μπει σε αγωνιστική τροχιά και αντιτίθενται στις μεταρρυθμίσεις της Κεραμέως στην παιδεία. Αυτό φαίνεται από τις μαζικές πορείες που έχουν λάβει χώρα, με αποκορύφωμα αυτή στις 31/10, στην οποία συμμετείχαν φοιτητικοί σύλλογοι από όλη την Ελλάδα, με αποφάσεις από Γενικές Συνελεύσεις. Επόμενο κόμβο αποτελεί το τριήμερο του Πολυτεχνείου, κατά το οποίο οφείλουμε να δώσουμε ένα ηχηρό μήνυμα στην κυβέρνηση. Ότι κόντρα σε αυτούς που οραματίζονται ένα πανεπιστήμιο για λίγους, κόντρα σε αυτούς που θέλουν να κερδοφορήσουν στις πλάτες μας, εμείς σηκώνουμε το ανάστημά μας και παλεύουμε για ένα πανεπιστήμιο στο ύψος των αναγκών μας.

Εμείς θα συνεχίσουμε να βρισκόμαστε απέναντι σε όλα αυτά τα μέτρα που θέλουν να περάσουν με στόχο να υποβαθμίσουν το επίπεδο των σπουδών και της ζωής μας. Θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για το αναφαίρετο δικαίωμα μας στη δημόσια και δωρεάν παιδεία αλλά και το δικαίωμα μας να καθορίζουμε τους χρόνους και τους όρους των σπουδών μας. Μόνο μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες και τους συλλογικούς μας αγώνες, μπορούμε να δώσουμε μια ηχηρή απάντηση σε όλα αυτά που έρχονται . Να οραματιστούμε ένα πανεπιστήμιο στο ύψος των αναγκών μας. Να περάσουμε στην αντεπίθεση. Να γίνουμε πραγματικά επικίνδυνοι !!

Καλούμε όλους και όλες στη Γενική Συνέλευση του Φοιτητικού Συλλόγου, την Τρίτη 12/11 ,στις 13:30 στο αμφ 1.2 !!

Κάλεσμα στη Γενική Συνέλευση την Τρίτη 15/10

Την Τρίτη 8/10, πραγματοποιήθηκε η πρώτη γενική συνέλευση της χρονιάς, για το φοιτητικό μας σύλλογο. Μια συνέλευση που απαρτιζόταν σε μεγάλο βαθμό από ανένταχτο κόσμο, αλλά και κόσμο από τα μικρότερα έτη σχολής, με το αμφιθέατρο να φτάνει να γεμίζει σε συγκεκριμένες στιγμές της διαδικασίας. Μια συνέλευση που εκτιμούμε, χωρίς περιστροφές, και παρά το γεγονός ότι υπερψηφίστηκε το ενωτικό αγωνιστικό πλαίσιο, ότι αποτελεί μία πραγματικά απ’ τις χειρότερες «στιγμές» του συλλόγου μας. Μία συνέλευση που «εξανάγκασε» μεγάλο κομμάτι του αμφιθεάτρου να αποχωρήσει από τη διαδικασία, μετανιώνοντας για την επιλογή του να παρευρεθεί σε αυτήν.

Υπήρξαν στιγμές που όσοι βρισκόμασταν στη διαδικασία, πιο πολύ μοιάζαμε με έναν αλαλάζοντα όχλο, παρά με  σώμα συνέλευσης που κάνει υγιή διάλογο. Υπήρξαν στιγμές, που πιο πολύ το αμφιθέατρο θύμιζε μικρό κοινοβούλιο, παρά συνέλευση φοιτητών/τριων. Την ίδια στιγμή, η ομαλή διεξαγωγή της συζήτησης έμοιαζε να ισορροπεί σε ένα τεντωμένο σχοινί.  Το κλίμα ήταν συνεχώς τεταμένο και κάθε στιγμή έμοιαζε ικανή να προκαλέσει σύρραξη μεταξύ διαφόρων, ας το πούμε ευγενικά «θερμόαιμων». Για κάποιες πολιτικές δυνάμεις, υπάρχει η πεποίθηση, ότι η ομαλότητα της διαδικασίας μπαίνει σε δεύτερη μοίρα μπροστά στη δικιά τους αυτοπροβολή και αυτοικανοποίηση. Σε όλα τα παραπάνω, ήρθε να προστεθεί στο τέλος της συνέλευσης και ένα περιστατικό βίας, από ανθρώπους που δεν ανήκουν στο σύλλογο μας, απέναντι σε μέλη της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Είναι γνωστό στο σύλλογό, ποια είναι η γνώμη του Εγκέλαδου, για τη κυβερνώσα παράταξη της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Αυτό όμως, σε καμία περίπτωση δεν αλλάζει την άποψή μας, ότι τέτοια περιστατικά «ματσό» σωματικής επιβολής δεν έχουν κανένα χώρο στο σύλλογό μας και μόνο εκφυλιστικά μπορούν να λειτουργήσουν.

Ως Εγκέλαδος, δεν έχουμε καμία διάθεση να κρυφτούμε πίσω από το δάχτυλό μας για όσα συνέβησαν την Τρίτη, ούτε και να αποποιηθούμε καμία από τις ευθύνες που μας βαραίνουν.  Ως ένα σχήμα, που κύριο στόχο της λειτουργίας του έχει την προσπάθεια οι φοιτητές και οι φοιτήτριες να συζητάνε και να παλεύουν συλλογικά για τα προβλήματά τους, νιώθουμε βαθιά απογοήτευση για τον τρόπο που διεξάγεται η γενική συνέλευση. Νιώθουμε συνυπεύθυνοι  για το σημείο στο οποίο έχει , αυτή η διαδικασία φτάσει. Αυτή η συνέλευση σε τίποτα δεν θύμιζε αμεσοδημοκρατική πολιτική διαδικασία, που σκοπεύει να αναπτύξει το διάλογο μεταξύ των φοιτητών/τριων. Με κανέναν τρόπο δεν συνεισφέρει στη διαδικασία ανάπτυξης του φοιτητικού κινήματος, που προσπαθεί να προστατευτεί απέναντι στην επίθεση που δέχεται το Πανεπιστήμιο.  Όσα περιγράφονται παραπάνω αποτελούν παθογένειες για τις οποίες έχουμε πλήρη γνώση και για τις οποίες σκοπεύουμε να αναλάβουμε άμεσα δράση για να τις αντιμετωπίσουμε δραστικά, ειδικά σε μία περίοδο όπου το φοιτητικό κίνημα δέχεται μια συνολικότερη επίθεση. Αυτή όμως η προσπάθεια, είναι σαφές, ότι απαιτεί την συμμετοχή όλων εκείνων που επιθυμούν αυτή η κατάσταση να αλλάξει, χωρίς μηδενισμούς, λογικές παραίτησης ή και ανάθεσης.

Ήδη η υπ. Παιδείας έχει εξαγγείλει μέτρα που αλλάζουν ριζικά το τοπίο στην εκπαίδευση. Η επαναφορά των διαγραφών και του ορίου φοίτησης (ν+2) αποσκοπούν στη διαμόρφωση μίας ακόμη πιο πειθαρχημένης καθημερινότητας μέσα στις σχολές. Η ίδια η υπουργός δηλώνει ότι επιδίωξη δεν είναι η μείωση του κόστους –αλλωστε όσοι φοιτητές περνούν τα ν+2 έτη δεν κοστίζουν το οτιδήποτε στις σχολές- αλλά η πειθάρχηση και η συμμόρφωση των φοιτητών στα «ευρωπαϊκά πρότυπα». Με άλλα λόγια, όσοι φοιτητές μπορούν να ανταπεξέλθουν και έχουν τον χρόνο να σπουδάσουν και να δουλεύουν παράλληλα σε κάποιες περιπτώσεις, καλώς. Οι υπόλοιποι θα πεταχτούν εκτός ιδρυμάτων.

Την ίδια στιγμή, οι διατάξεις για την ισοτίμηση των πτυχίων των ιδιωτικών κολλεγίων με αυτά των δημοσίων ΑΕΙ, θυμίζουν περισσότερο μία επικύρωση της απόφασης του ΣΥΡΙΖΑ για αναθεώρηση του αρθρου 16 από την πίσω πόρτα. Είναι γνωστή η εμμονή της ΝΔ με την ιδιωτική εκπαίδευση, που την αποδεικνύει και με τη θέσπιση fast track διαδικασίας αναγνώρισης των επαγγελματικών δικαιωμάτων αποφοίτων ιδιωτικών κολλεγίων. Αυτή είναι η παιδεία που οραματίζονται. Στο μυαλό των «αρίστων» της κυβέρνησης, ο φοιτητής που ξεπερνάει τα ν+2 έτη φοίτησης δεν είναι ανεκτός. Είναι όμως ανεκτή μία επιχείρηση που θα πουλάει ισοδύναμα πτυχία με αυτά των ΑΕΙ. Στο μυαλό τους χωράει η παιδεία για τους λίγους, για όσους έχουν την οικονομική δυνατότητα να πληρώσουν αδρά για αυτή.

Ο εμμονικός τρόπος με τον οποίο η κυβέρνηση προσκολλάται σε «ευρωπαϊκά πρότυπα» κατά το δοκούν, δεν  αγγίζει ούτε στο ελάχιστο τα πραγματικά προβλήματα των σχολών. Τι κι αν τα ΑΕΙ υπολειτουργούν,  τουλάχιστον δεν θα υπάρχουν «λιμνάζοντες» φοιτητές. Τι κι αν τα πτυχία χανουν την αξία τους, θα υπάρχουν ιδιωτικά κολλέγια. Για να μπορέσει λοιπόν να πετύχει τα παραπάνω, δεν είναι τυχαία η επιλογή της να καταργήσει το άσυλο. Το έχουν δηλώσει άλλωστε και οι ίδιοι ότι το άσυλο καταργείται, για να μην αντιδρούν οι φοιτητές στη συνδεση του πανεπιστημίου με τις επιχειρήσεις. Γιατί όσοι φοιτητές και φοιτήτριες θεωρούν το πανεπιστήμιο κοινωνικό χωρο, δεν πρέπει να μπορούν να αγωνίζονται μέσα σε αυτόν. Γιατί αυτοί και αυτές που αντιδρούν στα σχέδια τους, πρέπει να βρίσκουν μπροστά τους την αστυνομία.

Δεν θα ανεχτούμε κανένα από τα μέτρα, που χειροτερεύουν την καθημερινότητα μας μέσα στις σχολές και κάνουν τα Ιδρύματα μας να υπολειτουργούν. Μόνο μέσα από τις συλλογικές μας διαδικασίες και τους συλλογικούς μας αγώνες, μπορούμε να χτίσουμε μία απάντηση σε όσα έρχονται. Να οραματιστούμε ένα πανεπιστήμιο στο ύψος των αναγκών μας! Να περάσουμε στην αντεπίθεση!

Καλούμε όλους και όλες στη Γενική Συνέλευση του Φοιτητικού Συλλόγου, την Τρίτη 15/10, στις 13:30 στο αμφ 1.2!

Κάλεσμα στη Γενική Συνέλευση Τρίτη 8/10

Σε μία εποχή όπου η επίθεση στα πανεπιστήμια έχει φτάσει στο ζενίθ της,η κυβέρνηση ΝΔ δείχνει ότι οι σκληρές νεοφιλελεύθερες πολιτικές της επεκτείνονται και στην παιδεία. Βαδίζοντας στον δρόμο που χάραξε ο ΣΥΡΙΖΑ με το πόρισμα Παρασκευόπουλου ικανοποιώντας τις προεκλογικές της εξαγγελίες προχώρησε στην κατάργηση του ασύλου και μάλιστα εν μέσω καλοκαιριού, έχοντας χτίσει στα ΜΜΕ ένα αφήγημα περί ασύλου ανομίας και εγκληματικότητας. Κάτι το οποίο δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα που αντιλαμβανόμαστε εμείς ως φοιτητές και φοιτήτριες. Αυτό όμως δεν έγινε σε κενό χρόνο. Η Νέα Δημοκρατία ήλπιζε ότι αν περνούσε το συγκεκριμένο νομοσχέδιο θα έβρισκε το φοιτητικό κίνημα αποδυναμωμένο. Αντιθέτως οι αντιδράσεις των φοιτητ(ρι)ών και όχι μόνο, ήταν έντονες και στις δύο μαζικές πορείες που πραγματοποιήθηκαν. Η αλήθεια είναι ότι η επιμονή της απέναντι στο άσυλο και στην άμεση ψήφιση της κατάργησης του οφείλεται να εφαρμόσει το πρόγραμμα της με όσο το δυνατό λιγότερη αντίσταση από τους φοιτητές και τις φοιτήτριες.

Συγκεκριμένα ήδη η υπουργός παιδείας έχει εξαγγείλει πως μέχρι τον Δεκέμβρη θα έχει κατατεθεί το νέο νομοσχέδιο που αφορά γενικότερα την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση. Πιο συγκεκριμένα, μια από τις πιο επικίνδυνες εξαγγελίες αφορά την διαγραφή φοιτητ(ρι)ών αφού διεκπεραιώσουν τα ν+2 χρόνια. Το φαινόμενο των αιώνιων φοιτητ(ρι)ών που θέλει να εξαλείψει η ΝΔ δεν είναι ένα φαινόμενο που ανταποκρίνεται στη πραγματικότητα καθώς οι φοιτητές/τριες μετά τα ν+2 χρόνια δεν αποτελούν βάρος στην πανεπιστημιακή κοινότητα. Αυτό το μέτρο προωθεί ένα μοντέλο πειθάρχησης και εντατικοποιημένης καθημερινότητας που δεν αφήνει περιθώρια για ενασχόληση πέρα από τα μαθήματα. Η μεταρρύθμιση αυτή, επίσης, αφήνει στο περιθώριο φοιτητές και φοιτήτριες που εργάζονται στερώντας τους την δυνατότητα να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους, θέτοντας έτσι ταξικούς φραγμούς στην εκπαίδευση.

Η επίθεση στο πανεπιστήμιο δεν σταματά εδώ. Μια από τις λέξεις κλειδιά του νέου νομοσχεδίου είναι και η λέξη «επιχειρηματικότητα». Επικαλούμενη την υποχρηματοδότηση, η ΝΔ αναγκάζει τα πανεπιστήμια να στραφούν προς την εύρεση εξωτερικών πόρων για την κάλυψη των αναγκών τους. Στα βήματα της περεταίρω σύνδεσης του πανεπιστημίου με την αγορά εργασίας, μεταφέρει το κέντρο έρευνας από το Υπουργείο Παιδείας στο Υπουργείο Ανάπτυξης και Επενδύσεων. Κάτι το οποίο αποσκοπεί στην δημιουργία ερευνητικών προγραμμάτων, τα οποία θα παράγουν έργο για ιδιωτικές επιχειρήσεις και ο χαρακτήρας τους θα είναι διαμορφωμένος με βάση τις ανάγκες της αγοράς και όχι με βάση τις ανάγκες της κοινωνίας, όπως θα ήταν λογικό. Πράγμα που δείχνει εξόφθαλμα την αντίληψη της κυβέρνησης ότι η γνώση μπορεί να αποτελέσει αγαθό οικονομικής εκμετάλλευσης. Η αντίληψη αυτή βρίσκει κάθετο ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας που σε αντίθεση με τη κυβέρνηση θεωρεί τη γνώση ως ένα  δημόσιο και δωρεάν αγαθό που πρέπει να διανέμεται σε όλα τα κοινωνικά στρώματα χωρίς διακρίσεις, πάντα με γνώμονα τις ανάγκες της κοινωνίας. Κινούμενη στο ίδιο πλαίσιο της υποχρηματοδότησης βρίσκει σαν εύφορο πεδίο κερδοφορίας τις φοιτητικές ανάγκες, όπως είναι η σίτιση και η στέγαση. Πάγια θέση της ΝΔ για το εν λόγω ζήτημα είναι η εισχώρηση εργολαβιών στο πανεπιστημίων. Πιο συγκεκριμένα γίνεται λόγος για ανέγερση ιδιωτικών εστιών με ένα χαμηλό αντίτιμο, πρόταση που σε καμία περίπτωση, δεν συμμορφώνεται στα πλαίσια της δημόσιας και δωρεάν παιδείας.

Άλλο ένα κομβικό στοιχείο του νομοσχεδίου είναι αυτό της αξιολόγησης των ιδρυμάτων. Πλέον η ΝΔ εισάγει ένα νέο θεσμικό πλαίσιο που θα κατηγοριοποιεί τα πανεπιστήμια με βάση την «ανταποδοτικότητα» τους. Αυτό σημαίνει ότι ιδρύματα, τα οποία κρίνονται ως χρήσιμα για την αγορά θα πριμοδοτούνται με μεγαλύτερη χρηματοδότηση, ενώ αντίστοιχα τα πανεπιστήμια που κρίνονται ως μη κερδοφόρα θα έχουν μειωμένη χρηματοδότηση. Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα σχολές που σχετίζονται με την ανθρωπιστική παιδεία και τις κοινωνικές ανάγκες να υποβαθμίζονται μέχρι να φτάνουν σε σημείο κατάργησης.

Η Νέα Δημοκρατία οραματίζεται πανεπιστήμια για λίγους/ες, που θα απαρτίζονται από πειθήνιους/ες «μαθητές/μαθήτριες» όπου η γνώση που θα προσλαμβάνουν και θα παράγουν θα είναι υπό τις επιταγές του ιδιωτικού συμφέροντος. Η κυβέρνηση προβλέποντας ότι θα δημιουργηθούν εστίες αντίστασης κόντρα στις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις της, προχώρησε στην κατάργηση του ασύλου.

Απέναντι σ’ αυτή τη πολιτική, εμείς παλεύουμε για ένα δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο ανοιχτό για όλους/ες, όπου η έρευνα και η γνώση έχουν ως γνώμονα τις κοινωνικές ανάγκες, και όχι τις ανάγκες της αγοράς και των επιχειρήσεων. Οραματιζόμαστε ένα Πανεπιστήμιο όπου θα μεριμνεί σοβαρά για τις ανάγκες των φοιτητών και του ιδρύματος και δε θα είναι απλά ένα πεδίο κερδοφορίας για τους επιχειρηματίες.

Σας καλούμε όλες και όλους στην Γενική Συνέλευση Τρίτη 8/10 στις 13:30 στο Αμφιθέατρο 1/2