ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΑΝΟΙΧΤΟ ΣΧΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΠΟΥΔΩΝ

Με τις τελευταίες εξελίξεις από την πλευρά των καθηγητών φαίνεται πως πάει να κλείσει ένας κύκλος που ξεκίνησε πριν από δύο χρόνια και αφορά την αλλαγή του προγράμματος σπουδών της σχολης.Τα αποτελέσματα των αλλαγών αυτών συνοψίζονται στα παρακάτω:

  • συρρίκνωση μαθημάτων και ωρών
  • συρρίκνωση θεωρητικού υποβάθρου
  • κάθοδος μεγαλύτερων μαθημάτων σε μικρότερα εξάμηνα
  • διαχωρισμός κατεύθυνσης σε 8ο και 9ο εξάμηνο

Εντελώς αυθαίρετα όμως ο κοσμήτορας και οι καθηγητές έχουν υποστηρίξει ότι η πραγματοποίηση της μείωσης αυτής των ωρών και των μαθημάτων, θα πραγματοποιηθεί χωρίς την αλλαγή της ύλης  αυτών. Πως όμως θα επιτευχθεί κάτι τέτοιο; Και εδώ έρχονται να ισχυριστούν πως αυτό μπορεί να πραγματωθεί με την αυτενέργεια των φοιτητών. Κανείς βέβαια δεν έχει την αυταπάτη, ότι οι απαιτήσεις της σχολής στο παρόν είναι λίγες και άρα γίνεται ξεκάθαρο το πόσο θα επιβαρύνει την καθημερινότητα του καθενός αντί να την ανακουφίζει. Είναι λοιπόν αναμενόμενο, ο φοιτητής μέσα σε  τόσο εντατικούς ρυθμούς να μην μπορεί να ανταπεξέλθει15403109_10207765411909806_1218031459_n σε αυτή την κατάσταση και έτσι η κατάληξη όλων αυτών να είναι η μείωση της ύλης.  Αυτό αναπόφευκτα έχει σαν αποτέλεσμα την υποβάθμιση του γνωστικού υποβάθρου.

Αν κοιτάξει κανείς τη μεγάλη εικόνα στον εργασιακό τομέα με τα νομοσχέδια που ετοιμάζονται, εύκολα καταλαβαίνει ότι σκοπός τους είναι η καθαίρεση και η εξειδίκευση των επαγγελματικών δικαιωμάτων με αποτέλεσμα την παραγωγή εργαζομένων εύκολα εκμεταλλεύσιμων.Ακόμα αν σκεφτούμε ότι υπάρχει ήδη το νομικό πλαίσιο για την εξειδίκευση και σπάσιμο των πτυχίων (νόμος Διαμαντοπούλου) θα πρέπει να μπαίνουμε σε υποψίες σχετικά με τις προτεινόμενες αλλαγές.  Συγκεκριμένα με την κάθοδο των βασικών τεχνολογικών μαθημάτων στο 3ο έτος και τον διαχωρισμό της κατεύθυνσης στο 8ο και 9ο εξάμηνο, ανοίγεται πια ο δρόμος για την τεκμηρίωση και σε επίπεδο προγράμματος ενός σπασίματος του ενιαίου κύκλου σπουδών.

Οι παραπάνω προβληματισμοί τέθηκαν και στον κοσμήτορα και στον πρόεδρο της επιτροπής προπτυχιακών σπουδών στην «διαβούλευση» που είχε καλέσει ο πρώτος. Αντί να υπάρξει κάποιος αντίλογος ή τεκμηρίωση έστω ως προς την επιλογή των 54 μαθημάτων ή κάποια διάψευση για τον κίνδυνο διάσπασης του πτυχίου, ακούσαμε ένα λόγο βαθιά υποτιμητικό. Μάθαμε ότι δεν γνωρίζουμε και πολλά για τις σπουδές μας, ότι οι καθηγητές είναι αυτοί που φέρουν το κύρος της σχολής, ότι δεν έχουμε εμπειρία και τελικά η γνώμη μας δεν μετράει και τόσο πολύ. Αναρωτιέται λοιπόν κανείς γιατί, αφού είναι έτσι, ο κοσμήτορας μας κάλεσε εξαρχής. Μήπως για να προβάλλει για ακόμα μία φορά ένα ψευδώς δημοκρατικό πρόσωπο και να νομιμοποιήσει την διαδικασία στα μάτια των φοιτητών? Μήπως γιατί το πρόγραμμα θα εφαρμοστεί καθολικά από του χρόνου για όλους τους φοιτητές και γνωρίζει ότι θα συναντήσει αντιδράσεις;

Έτσι λοιπόν προχωράει η πρόταση «αναμόρφωσης» του προγράμματος και κατατίθεται προς συζήτηση και ψήφιση την Τρίτη 13 Δεκεμβρίου. Σε αυτά το πλαίσια ο Εγκέλαδος οργανώνεται και συζητάει την Τετάρτη 7.12, στις 14:30.

Χούντα δεν γνωρίσαμε, μα ούτε Ελευθερία…

Η εξέγερση των φοιτητών στο Πολυτεχνείο το 73’, κάνει το Νοέμβρη να ναι πάντα συνυφασμένος με την Ελευθερία, την Δημοκρατία και την Αντίσταση. Να είναι συνδεδεμένος με τον δίκαιο και αυτονόητο Αγώνα για ψωμί και παιδεία. Είναι πηγή έμπνευσης και κουράγιου για την νεολαία, τα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας, τους λαούς του κόσμου.115_1
Από το 1967 η Ελλάδα βρισκόταν υπό τη δικτατορική διακυβέρνηση του στρατού, ενός καθεστώτος που είχε καταργήσει τις ατομικές ελευθερίες, είχε διαλύσει τα πολιτικά κόμματα και είχε εξορίσει, φυλακίσει και βασανίσει πολιτικούς και πολίτες με κριτήριο τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. Η χούντα, στην προσπάθειά της να ελέγξει κάθε πλευρά της πολιτικής, είχε αναμιχθεί στον φοιτητικό συνδικαλισμό από το 1967, απαγορεύοντας τις φοιτητικές εκλογές στα πανεπιστήμια , στρατολογώντας υποχρεωτικά τους φοιτητές και επιβάλλοντας μη εκλεγμένους αντιπροσώπους των φοιτητικών συλλόγων στην Εθνική Φοιτητική Ένωση Ελλάδος (ΕΦΕΕ). Η πραγματικότητα αυτή οδήγησε στην οργάνωση της αντίστασης , απ΄τη μεριά των φοιτητών ενάντια στην δικτατορία και πυροδότησε την εξέγερση τους.
Σήμερα στην Ελλάδα, δεν έχουμε Χούντα. Δεν ζούμε τις μαύρες μέρες της επταετίας. Είναι όμως ο αγώνας για Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία επίκαιρος ή είναι μια μουσειακή ανάμνηση ? Εμείς λέμε ότι είναι επίκαιρος. Τα 8 χρόνια μνημονίων έχουν μετατρέψει τις ζωές μας σε απλή επιβίωση. Το αποκορύφωμα των πολιτικών λιτότητας είναι η μετατροπή των κοινωνικών – υγεία, παιδεία- και δημόσιων αγαθών – γη , νερό, ρεύμα- σε εμπορεύσιμα. Η κοινωνία των λίγων είναι πιο ορατή απειλή από ποτέ.
Ο νεοφιλελευθερισμός, εργαλείο του οποίου είναι οι πολιτικές λιτότητας, δεν θα μπορούσε να μην έχει το βλέμμα του στραμμένο και στα Πανεπιστήμια. Εκεί που παιδεύεται γνωστικά και ιδεολογικά η νεολαία. Η υποχρηματοδότηση έχει καταστήσει λογικό και απαραίτητο το να πληρώνουμε για τις σπουδές μας. Από τα συγγράμματα, τα σχεδιαστικά, τα υλικά των εργαστηρίων μέχρι τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά.
Και κάπου εδώ είναι αναγκαίο να μιλήσουμε για την Ελευθερία. Χούντα μπορεί να μην έχουμε, είμαστε όμως ελεύθεροι; Από την μεγάλη εικόνα της κοινωνίας και από το πρόσφατο παράδειγμα της μετατροπής του ΟΧΙ του δημοψηφίσματος σε ΝΑΙ, λαμβάνοντας υπ’ όψιν την καταστολή κάθε κινηματικής δράσης – απ’ την απεργία των εργαζομένων της ΒΙΟΜΕ, στην επέμβαση των ΜΑΤ εναντίον μας και πλάι της ΧΑ στα Προσφυγικά- έχοντας στο νου της απελάσεις των προσφύγων. Όχι δεν είμαστε ελεύθεροι να διαμορφώνουμε τις συνθήκες στις οποίες θα ζούμε, να διεκδικούμε, να υπάρχουμε. Ας κοιτάξουμε την μικρή εικόνα των σχολών μας , με την καθηγητική αυθαιρεσία να οξύνεται , με τους φοιτητές να έχουν μείνει εκτός όλων των οργάνων λήψης αποφάσεων , με την διοίκηση της δικιάς μας σχολής που αποφασίζει τι και πώς θα σπουδάζουμε , χωρίς εμάς. Ας κοιτάξουμε την ίδια την καθημερινότητα μας. Με την συνεχή εντατικοποίηση των σπουδών, έχουμε δικαίωμα προσωπικού χρόνου; Η νεολαία σ’ αυτή τη συγκυρία ζεί με το φάντασμα της ανεργίας. Πάνω σ’ αυτό της το φόβο έχουν παγιωθεί οι ελαστικές μορφές εργασίας, που πέρα από την πενιχρή ανταμοιβή, δεν προβλέπουν και καμία ασφάλιση για τον εργαζόμενο. Με την απειλή της απόλυσης καταπατούνται το οκτάωρο, οι άδειες, καταργείται η υποχρέωση για τήρηση ασφαλών συνθηκών εργασίας. Με την παρούσα κατάσταση, μπορούμε να επιλέξουμε αν θα ζήσουμε στη χώρα μας ή αν θα φύγουμε μετανάστες; Χούντα λοιπόν δεν έχουμε γνωρίσει, αλλά ούτε και ελευθερία!
Οι φοιτητές το ’73 αντιστέκονταν ενάντια στην δικτατορία που στηριζόταν από το Αμερικάνικο κεφάλαιο, ενάντια στον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ. Φέτος θα φωνάξουμε και εμείς εναντίον τους , πιο δυνατά από κάθε άλλη χρονιά. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ -ΑΝΕΛ, που με βάση όλα τα παραπάνω έχει αναλάβει το ρόλο του καταπιεστή των ζωών μας , θα δεχτεί στις 15/11, την επίσκεψη του πρώην προέδρου των ΗΠΑ , Μπάρακ Ομπάμα μετά τιμών. Θα τον υποδεχτούμε και εμείς . Με μια δυναμική διαδήλωση, που θα υπερασπίζεται όχι μόνο τους λαούς του κόσμου αλλά και την τιμή των νεκρών του Πολυτεχνείου.
Τέλος, η εξέγερση του Πολυτεχνείου , είναι ακόμη ένα παράδειγμα μέσα από την ανθρώπινη ιστορία , για το πως η νεολαία είναι πάντα πρωταγωνίστρια στον ωραίο αγώνα για έναν καλύτερο κόσμο. Είμαστε η γενιά που κάποιοι ονομάζουν κατ’ επανάληψη χαμένη . Να τους διαψεύσουμε. Ας εμπνευστούμε από τους αγώνες του παρελθόντος και ας νιώσουμε ότι δεν έχουμε μόνο την ανάγκη αλλά και τη δύναμη να τα ανατρέψουμε όλα . Ας διεκδικήσουμε όλα αυτά που μας αξίζουν !

Καλούμε όλες και όλους:

Στις 15/11, στην πορεία ενάντια στην επίσκεψη του Μπαράκ Ομπάμα. Προσυγκέντρωση στις 5 μ.μ ,έξω από το κάτω Πολυτεχνείο.
Στις 15,16,17/11, στον τριήμερο εορτασμό στο κάτω Πολυτεχνείο. Στο χώρο θα υπάρχουν εκθέσεις της Αριστερής Ενότητας καθώς και εκδήλωση με τίτλο » Ο αντιφασισμός ως διαρκές διακύβευμα » την Τετάρτη στις 4μ.μ .
Στις 17/11 στην πορεία για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Προσυγκέντρωση στη 1μ.μ , έξω από το κάτω Πολυτεχνείο.

Κάλεσμα στη Γενική Συνέλευση του Συλλόγου την Πέμπτη 10/11

Τα τελευταία χρόνια, αποτελεί πάγιο στόχο των μνημονίων η κατάλυση μίας σειράς κεκτημένων δικαιωμάτων των εργαζομένων. Από τα νομοσχέδια για το ασφαλιστικό, μέχρι αυτά για τα εργασιακά και τα επαγγελματικά δικαιώματα, είναι πλέον απολύτως φανερό πως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ,  όπως και οι μνημονιακές κυβερνήσεις των τελευταίων ετών, στρέφονται ενάντια κυρίως στους νέους και τις νέες εργαζόμενους και εργαζόμενες, επιχειρώντας μία βίαιη και χωρίς άλλο προηγούμενο κατάργηση των δικαιωμάτων τους.banksy-7

Στη νέα κατάσταση που διαμορφώνεται, το νέο νομοσχέδιο για τα μητρώα των μηχανικών προβλέπει ότι τα επαγγελματικά δικαιώματα δεν θα στηρίζονται πλέον σε «ακαδημαϊκούς τίτλους», δηλαδή στο πτυχίο, και δεν θα είναι ενιαία, αλλά θα χωρίζονται ανάλογα με την επαγγελματική εμπειρία και μία σειρά άλλων προσόντων. Δηλαδή το πτυχίο αποσπάται πλήρως από κάθε επαγγελματικό δικαίωμα και απλά γίνεται το εισιτήριο που δυνητικά θα μπορεί να προσφέρει κάποια δικαιώματα, με την προϋπόθεση της περεταίρω κατάρτισης ή εξειδίκευσης του μηχανικού. Πιο συγκεκριμένα, η είσοδος στον κλάδο θα γίνεται ναι μεν με το πτυχίο, παρόλα αυτά,  χωρίς κανένα απολύτως δικαίωμα. Για τα πρώτα 4 χρόνια, ο νέος μηχανικός, θα εργάζεται ουσιαστικά ως μαθητευόμενος, χωρίς δικαίωμα υπογραφής και με τις ανάλογες απολαβές, ενώ παράλληλη προϋπόθεση θα είναι η εγγραφή στο ΤΕΕ και στο ΤΣΜΕΔΕ καθ’ όλη τη διάρκεια των 4 αυτών χρόνων. Τι σημαίνει αυτό; Ένας νέος μηχανικός, με μισθό κάτω του βασικού, καλείται να πληρώνει υπέρογκες εισφορές στο ΤΕΕ και στο ταμείο των μηχανικών,  χωρίς να έχει δικαιώματα άσκησης επαγγέλματος μηχανικού (!).

Η κατεύθυνση αυτή, δεν είναι καθόλου τυχαία, αν αναλογιστεί κανείς μία σειρά μέτρων που έχουν ληφθεί τα τελευταία χρόνια  και που έχουν ανοίξει το δρόμο για την πλήρη απαξίωση των πτυχίων, την εξατομίκευση τους και την αποσύνδεση τους από τα επαγγελματικά δικαιώματα. Μία κατεύθυνση που βαδίζει παράλληλα με το νέο εργασιακό νομοσχέδιο, που προσπαθεί να συρρικνώσει περεταίρω τα συνδικαλιστικά δικαιώματα, που συνεχίζει την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, που αφήνει ανοιχτό το δρόμο για μαζικές απολύσεις χωρίς κυρώσεις για τον εργοδότη.  Όλα αυτά μαζί με μία σειρά αντεργατικών νόμων, που όπως όλα φαίνονται μιλούν για δικαίωμα του εργοδότη στην ανταπεργία και λοκ άουτ στους χώρους εργασίας.

Όλα τα παραπάνω, προφανώς και επηρεάζουν και τα Πανεπιστήμια και θα έπρεπε να τα βλέπουμε και σε σύνδεση με τις επερχόμενες αλλαγές στα προγράμματα σπουδών σε μία σειρά από σχολές, όπως και στη δική μας αλλά και σε σύνδεση με μία σειρά μέτρων που εντατικοποιούν όλο και περισσότερο την καθημερινότητα μας, σε μία προσπάθεια πειθάρχησης στο νέο εργασιακό περιβάλλον που μας περιμένει. Το νέο πρόγραμμα σπουδών, που βρίσκεται σε διαβούλευση στη σχολή, βάζει πλέον την κατεύθυνση εξατομίκευσης και απαξίωσης του πτυχίου, με την εισαγωγή των πιστωτικών μονάδων (ECTS), τη σύμπτυξη μαθημάτων, την εισαγωγή δύσκολων μαθημάτων σε μικρότερα έτη χωρίς να υπάρχουν οι προαπαιτούμενες γνώσεις και εν τέλει τη μείωση της προσφερόμενης γνώσης. Παράλληλα, σε μία προσπάθεια της διοίκησης να κατευνάσει τους καθηγητές, η κουβέντα διεξάγεται περισσότερο σε ένα επίπεδο κοπτο-ραπτικής μαθημάτων και ωρών διδασκαλίας και δεν πατά καθόλου πάνω στις ανάγκες του φοιτητή, στην ανάγκη το πτυχίο του να έχει αξία, στην ανάγκη να έχει ποιότητα και ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών. Πρόκειται για την ίδια διοίκηση, που πέρσι σε έναν παροξυσμό αυταρχισμού, πέρασε το όριο σπουδών, που ,μετά από τις αντιδράσεις των φοιτητών και για να μην παραδεχτεί ότι το μέτρο δεν έχει καμία χρησιμότητα στην εφαρμογή του, θέσπισε το τωρινό σύστημα εγγραφών, γραφειοκρατικοποιώντας περισσότερο τη διαδικασία και εντατικοποιώντας ακόμη περισσότερο την καθημερινότητα του φοιτητή.

Όλες οι παραπάνω αλλαγές, έρχονται απέναντι σε ολόκληρη τη νεολαία, που βλέπει πλέον τη ζωη της χωρίς αξιοπρέπεια και το μέλλον της χωρίς προοπτική. Την επόμενη Πέμπτη, στις 17/11, έρχονται να συμπληρωθουν τα 43 χρόνια από την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Και συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι το αίτημα για Ελευθερία, για Παιδία, για Ψωμί συνεχίζει να υφίσταται.  Μπορεί όχι με τον ίδιο τρόπο, μπορεί όχι για τους ίδιους λόγους, αλλά ας σκεφτούμε αν νιώθουμε ότι έχουμε την ελευθερία να ορίζουμε τις ζωές μας, αν μας καλύπτουν οι σπουδές μας, αν μας καλύπτει η  ποιότητα ζωής μας;  Και αν συνεχίζουμε να φωνάζουμε αυτό το ίδιο σύνθημα μετά από τόσα χρόνια, δεν είναι από συνήθεια. Είναι γιατί οι ανάγκες για όλα αυτά και για πολλά άλλα συνεχίζουν να υπάρχουν, είναι γιατί θέλουμε να νιώθουμε ελεύθεροι να φτιάξουμε τις ζωές μας, είναι γιατί θέλουμε το Πανεπιστήμιο των Αναγκών μας, είναι γιατί θέλουμε ένα μέλλον χωρίς ανεργία και με προοπτική. Είναι γιατί εν τέλει αυτές οι ανάγκες μας κινούν και αυτές εμπνέουν τους αγώνες μας!

Για όλα αυτά καλούμε όλες και όλους σε Γενική Συνέλευση του Φοιτητικού Συλλόγου, την Πέμπτη 10.11, στις 14:30, στο αμφιθέατρο 1,2!

Καταγγελία στη διοίκηση της Σχολής

~Θα είναι σαν να μην έχεις όριο, αλλά θα έχεις…~

Η φοιτητική κοινότητα της σχολής είναι σοκαρισμένη. Δεν μας έφτανε η επιτυχής τοποθέτηση σημαίας στην είσοδο της Σχολής που τόνωσε κατακόρυφα το εθνικόν μας φρόνημα. Δεν μας έφτανε η κοσμογονική αλλαγή της αρίθμησης των αιθουσών στο κτίριο Ζ. Δεν μας έφτασε το αστείο πρόγραμμα σπουδών που (κατά ομολογία ακόμα και αρκετών μελών ΔΕΠ) αποτελεί προϊόν κοπτορραπτικής και διατομεακών παζαρεμάτων. Δεν μας έφτανε η θεσμοθέτηση του ακαδημαϊκού συμβούλου, που ήταν διακαής πόθος όλων των φοιτητών. Στο success story της διοίκησης ήρθαν να προστεθούν και τα πρόσφατα τερτίπια σχετικά με το όριο δήλωσης μαθημάτων, που επιτέλους θα λύσουν το μόνο σοβαρό πρόβλημα της Σχολής, παρότι σε κάποιο παράλληλο σύμπαν, κάποιοι κακεντρεχείς θα διατείνονταν ότι η σχολή έχει πολύ σοβαρότερα προβλήματα να λύσει.

Ας βάλουμε όμως τα πράγματα σε μία σειρά.

Πέρσι η διοίκηση της Σχολής, αποφάσισε να θεσπίσει όριο στη δήλωση μαθημάτων. Ύστερα από κινητοποιήσεις του Φοιτητικού μας Συλλόγου, που άσκησαν την απαραίτητη πίεση, ώστε να καμφθεί η αδιάλλακτη στάση της διοίκησης, ο κ. κοσμήτορας, φάνηκε εν τέλει διατεθειμένος δήθεν να προτείνει μια ενδιάμεση λύση στο πρόβλημα, με το που η πρόθυμη ΔΑΠ άνοιξε τη Σχολή.

Εκείνη την περίοδο εμείς είχαμε επιμείνει στη συνέχιση των κινητοποιήσεων, καθώς ήταν απόλυτα ορατή η ολοένα και πιο υποχωρητική στάση της διοίκησης και είμασταν πεπεισμένοι ότι με την ενδοτική στάση της ΔΑΠ, που το μόνο που την ενδιαφέρει είναι πολώνει τους φοιτητές στο ψευτοδίπολο κατάληψη-αντικατάληψη, εν τέλει, το όριο εμέσως ή άμεσα θα εφαρμοζόταν. Και δυστυχώς, επιβεβαιωθήκαμε.

Εξ΄αρχής, η ΔΑΠ δέχτηκε την εφαρμογή του ορίου για τους εισαχθέντες στη Σχολή από το 2016-2017, ενώ για τους υπόλοιπους, θεσπίστηκε ένα αστείο γραφειοκρατικό σύστημα τριών συναπτών δηλώσεων μέσα στο εξάμηνο, που μόνο σκοπό είχε να αποθαρρύνει τους φοιτητές. Η δεύτερη εκ των τριών δηλώσεων, αυτή που ο φοιτητής όριζε τα επιπλέον των 12 μαθημάτων που επιθυμούσε, θα εγκρίνονταν αυτομάτως, όπως είχε αποφασιστεί στη Γενική Συνέλευση της Σχολής στις  15/03/2016. Για του λόγου το αληθές, επισυνάπτουμε την ακριβή διατύπωση της απόφασης: (εδώ ολόκληρη η απόφαση)

1capture

Ερχόμαστε τώρα στο τρέχον ακαδημαϊκό έτος, οπότε οι φοιτητές, πηγαίνοντας στη γραμματεία για τη δήλωση των επιπλέον των 12 μαθημάτων, διαπίστωσαν, ότι πλέον,απαιτείται η υπογραφή του ακαδημαϊκού συμβούλου που μόλις έχει θεσπιστεί. Και τα πράγματα θα ήταν αδιάφορα, εάν, οι ακαδημαϊκοί σύμβουλοι δεν είχαν βαλθεί να πιέζουν τους φοιτητές, ώστε να μη δηλώνουν επιπλέον μαθήματα ή  να δηλώνουν λιγότερα από αυτά που επιθυμούν. Μάλιστα, πέρα από την πίεση που ασκείται στους φοιτητές, προκειμένου να αποθαρρυθούν, οι καθηγητές ισχυρίζονται ότι δηλώσεις με πολλά επιπλέον μαθήματα, δεν θα γίνονται δεκτές από τη Γενική Συνέλευση της Σχολής, ακόμα κι αν αυτές φέρουν την υπογραφή τους!!! Έχουν φτάσει σε σημείο, να παζαρεύουν τη δήλωση ακόμα και σε συμφοιτητές μας που θέλουν να δηλώσουν μόλις δύο μαθήματα, προκειμένου να τους πείσουν να δηλώσουν το ένα!!!!

Επειδή όλα αυτά μας κίνησαν ορισμένες υποψίες, ανατρέξαμε στις πρόσφατες επίσημες αποφάσεις της Σχολής, όπου, είναι αναρτημένη μία «αναθεωρημένη» έκδοση της παραπάνω απόφασης με ημερομηνία 04/10/16, στην οποία, παρότι διατηρείται η παραπάνω διατύπωση, έχει προστεθεί μία διόλου τυχαία υποσημείωση. Για του λόγου το αληθές, παραθέτουμε: (εδώ ολόκληρη η απόφαση)

2capture

3capture

Προσπερνώντας το γεγονός ότι η αλλαγή στη διάταξη πέρασε, επί της ουσίας,  εν κρυπτώ, με απότερο σκοπό να γραφειοκρατικοποιήσει περαιτέρω τη διαδικασία δήλωσης των επιπλέον των 12 μαθημάτων, οφείλουμε να τονίσουμε τα εξής, τόσο για να καταστήσουμε σαφές στη διοίκηση της Σχολής ότι δεν είμαστε αφελείς, όσο και για να ενημερώσουμε τους συμφοιτητές μας για τα δικαιώματά τους:

  • Ο ακαδημαϊκός σύμβουλος δεν έχει κανένα δικαίωμα να μην υπογράψει την αίτηση οποιουδήποτε φοιτητή, όσα μαθήματα επιπλέον και αν αυτός επιθυμεί να δηλώσει. Όπως αναφέρεται ρητά και στις αποφάσεις της Σχολής, ο ρόλος του ακαδημαϊκού συμβούλου αρκείται στο να «προτείνει κατευθύνσεις» στον φοιτητή και είναι επαρκής μόνο η απλή «ενημέρωσή» του. Για του λόγου το αληθές, επισυνάπτουμε και την ακόλουθη αναρτημένη στο site της Σχολής ανακοίνωση. (εδώ ολόκληρη η ανακοίνωση της Γραμματείας)

4capture

5capture

  • Οι αιτήσεις υπέρβασης του ορίου δεν χρειάζεται να εγκριθούν από τη ΓΣ της Σχολής και άρα, οι σχετικές αιτιάσεις των καθηγητών του παριστάνουν τους Ακαδημαϊκούς Συμβούλους, είναι ψευδείς και ως μοναδικό στόχο έχουν την αποθάρρυνση των φοιτητών.

Έχοντας όλα τα παραπάνω κατά νου και ,δεδομένης της καταφανούς προσπάθειας του κοσμήτορα της Σχολής, να αποθαρρύνει τους φοιτητές από την υπέρβαση του ορίου, χρησιμοποιώντας ως μοχλό πίεσης τους Ακαδημαϊκούς Συμβούλους, καταγγέλουμε τις προσπάθειες αυτές, ως μη συμβατές με τις πρόσφατες αποφάσεις της Σχολής.

Παράλληλα καλούμε κάθε φοιτητή και φοιτήτρια, αφενός να μην φοβηθεί να υπερασπισθεί τα δικαιώματά του, σε περίπτωση που υποστεί τις πιέσεις των Ακαδημαϊκών Συμβούλων, καθώς και να παρεβρεθεί σε παράσταση διαμαρτυρίας στην ΓΣ της 08/11/2016, προκειμένου να διασφαλίσουμε τα αυτονόητα. Τέτοιες πρακτικές δεν μπορεί να γίνονται ανεκτές.!!!

Υ.Γ. Την επόμενη φορά που ο κοσμήτορας θα επικαλεστεί τη δημοκρατία, θα γελάει μέχρι και η σημαία στην είσοδο της Σχολής.Οι υπόλοιποι γελάμε ήδη με την προσπάθεια «δημιουργικής» ερμηνείας των στατιστικών που έχει αναρτήσει, σύμφωνα με την οποία οι φοιτητές (sic!) «εικάζεται» ότι ζημιώνονται από τη δήλωση επιπλέον μαθημάτων

Y.Γ.2. Θερμά συγχαρητήρια στους Δαπίτες που έστρωσαν το δρόμο για τέτοιου είδους αυθαιρεσίες. Μπορεί οι πρωτοετείς να φορτώνονται τα όριά που με «υπευθυνότητα» διασφάλισαν για αυτούς, αλλά, τουλάχιστον, δεν θα ξεμείνουν από Γκαρούτσους και Ματίνες.

Αποτίμηση του προσχεδίου Προγράμματος Σπουδών

 

Στην τελευταία συνεδρίαση της η Επιτροπή Προπτυχιακών Σπουδών κατέληξε στην αποδοχή από τους εκπροσώπους των τομέων μιας κοινής πρότασης για την διάρθρωση του νέου προγράμματος. Αυτή συνοπτικά διακρίνεται από τα εξής χαρακτηριστικά:

  1. Μείωση των υποχρεωτικών μαθηματικών από 8 σε 4, με την δυνατότητα επιλογής άλλων 2 σαν ΚΕΥ
  2. Μείωση του συνολικού αριθμού μαθημάτων από τα 64 σuniversite-populaire-ouiε 54 (6 το εξάμηνο)
  3. Διάρθρωση των ΚΕΥ σε 2 ομάδες, μία χειμερινού εξαμήνου μία εαρινού
  4. Κατέβασμα μεγάλων μαθημάτων σε μικρότερα εξάμηνα (Μπετό 1 και 2 σε 5ο και 6ο εξάμηνο αντίστοιχα) με ταυτόχρονο πλήρη διαχωρισμό των κατευθύνσεων στο 8ο εξάμηνο
  5. Εισαγωγή εξαμηνιαίων εργαστηρίων στα βασικά θέματα κάθε τομέα

Οι παραπάνω αλλαγές αποτυπώνονται σε τίτλους μαθημάτων χωρίς όμως να έχει καθοριστεί ακόμα η ύλη, το οποίο αναμένεται να γίνει μετά την ψήφιση της τελικής πρότασης. Εμείς, για να αποτιμήσουμε το παρόν προσχέδιο έχουμε θέσει κάποιες βάσεις  στις οποίες και θεωρούμε ότι πρέπει να πατά ένα πρόγραμμα το οποίο θα απαντά στις ανάγκες του φοιτητή και του νέου μηχανικού. Από την πλευρά μας, θεωρούμε ότι ένα πρόγραμμα σπουδών, θα πρέπει:

  • Να προσφέρει βασικό υπόβαθρο γνώσεων σε όλο το εύρος του αντικειμένου.
  • Να είναι ενιαίο, πενταετές, συμπαγές και γενικό, με μαθήματα που θα ενισχύουν το θεωρητικό υπόβαθρο του μηχανικού και όχι απλά μαθήματα κατάρτισης.
  • Να κατοχυρώνει τα πλήρη επαγγελματικά δικαιώματα.
  • Να αναπτύσσει τις περιβαλλοντικές και κοινωνικές ευαισθησίες του φοιτητή.
  • Ο ρυθμός που θα επιβάλλει να είναι τέτοιος ώστε να αφήνει χώρο στον φοιτητή να μορφώνεται και πέρα από τα όρια της σχολής, να κοινωνικοποιείται, να πολιτικοποιείται, να διασκεδάζει.

Κοιτώντας κάποιος μόνο την πρόταση και ξεχνώντας για λίγο τον τρόπο συγκρότησής της εύκολα αντιλαμβάνεται ότι το βασικό υπόβαθρο φθίνει. Με την κάθοδο των μαθημάτων των μεγάλων εξαμήνων και τον διαχωρισμό των κατευθύνσεων το ενιαίο του πτυχίου δεν διασφαλίζεται, ενώ η συμπύκνωση μαθημάτων αφενός εντείνει τους ρυθμούς σπουδών (ρευστά και εφαρμοσμένη υδραυλική) και αφετέρου μειώνει και την συνολική προσφερόμενη γνώση.

Σε δεύτερη ανάγνωση θα πρέπει να δούμε τον τρόπο συγκρότησης, καθώς για εμάς, μία κουβέντα για το πρόγραμμα σπουδών ξεκινάει πρώτα από τη συζήτηση και τον καθορισμό των αναγκών του Πολιτικού Μηχανικού του αύριο, περνάει από την αξιολόγηση του υπάρχοντος προγράμματος, την αποτύπωση των αναγκών σε διδασκόμενη ύλη, τον καθορισμό των απαιτούμενων διδασκόμενων ωρών και τον διαχωρισμό της ύλης σε τίτλους μαθημάτων.

Σε ότι αφορά στην κουβέντα για τις  ανάγκες του ΠΜ του αύριο λίγη δουλειά έγινε. Παρότι το κείμενο των γενικών αρχών προσπαθεί να καλύψει ένα τέτοιο ζήτημα, τελικά το καταφέρνει μόνο μερικά καθώς απουσιάζει συνολικά η στρατηγική της σχολής. Φυσικά κάτι τέτοιο είναι απολύτως λογικό γιατί η χάραξη στρατηγικής αποτελεί μία ξεκάθαρα πολιτική πράξη, και το ερώτημα που πρέπει να περιλαμβάνει είναι το εξής: «Ποιες ανάγκες θέλουμε να  υπηρετεί ο Πολιτικός Μηχανικός;». Εμείς σε αυτό απαντάμε :«Τις ανάγκες της κοινωνίας». Μία απάντηση που φυσικά δεν είναι δυνατό να δοθεί, ούτε καν να ψηλαφιστεί, την  ώρα που ουσιαστικά προαπαιτεί και σύγκρουση με τα διαφορετικά συμφέροντα μέσα στην ίδια την σχολή, κάτι το οποίο δεν αγγίζεται ούτε επιδερμικά στην όλη προσπάθεια. Είναι γνωστό ότι υπάρχουν εργαστήρια ακόμα και τομείς οι οποίοι αποτελούν παγκόσμιες σταθερές, κοιτίδες επιρροής και εξουσίας μέσα στη σχολή, οι οποίοι μάλιστα είναι υπεράνω κριτικής και ελέγχου. Είναι οι ίδιοι οι καθηγητές που δίνουν άδεια στον μόνο διδάσκοντα ενός μαθήματος να πάει 6 μήνες σε άλλη χώρα για διδασκαλία, είναι οι ίδιοι που δεν δέχονται να μπουν κριτήρια στις ομοτιμοποιήσεις φοβούμενοι ότι δεν θα τα πληρούν και δεν θα μπορούν να λυμαίνονται την θέση τους και μετά την σύνταξη. Είναι η ίδια η διοίκηση της σχολής που θέσπισε τώρα το όργανο της κοσμητείας, αποτελούμενο από τον κοσμήτορα και έναν εκπρόσωπο του κάθε τομέα, χωρίς ουσιαστική εκπροσώπηση των φοιτητών, για να μπορέσει έτσι να παρακάμψει και τον φοιτητικό σύλλογο αλλά και τις αντιδράσεις των διαφωνούντων καθηγητών.

Και μιας και παραπάνω, μιλήσαμε για αξιολόγηση του υπάρχοντος προγράμματος, κατά την προηγούμενη χρονιά έγινε μία προσπάθεια να μαζευτούν οι «ταυτότητες» όλων των μαθημάτων, δηλαδή  να συγκεντρωθεί  η διδασκόμενη ύλη, τα θέματα και οι ασκήσεις κάθε μαθήματος. Αυτό θα έδινε την δυνατότητα, αφενός να υπάρχει έλεγχος αν ο κάθε διδάσκοντας υλοποιεί το πρόγραμμα που δηλώνει και αφετέρου εάν η ύλη ικανοποιεί τους στόχους του προγράμματος σπουδών. Σε μία τέτοια διαδικασία, πρωταρχικό ρόλο θα πρέπει να έχει ο φοιτητικός σύλλογος, ο οποίος μέσω των γενικών του συνελεύσεων, θα πρέπει να είναι εκείνος που θα διασφαλίζει ότι όλα τα παραπάνω τηρούνται, ότι η ποιότητα των σπουδών του τον καλύπτει. Παρόλα αυτά, τον τελευταίο καιρό οι συλλογικές διαδικασίες του συλλόγου, δείχνουν μία έντονη τάση αποσυσπείρωσης, κάτι που δυσχεραίνει την κατάσταση ενώ οι καθηγητές και η διοίκηση της σχολής δεν ελέγχονται από κανένα.

Κι ενώ έγινε η παραπάνω αρκετά προωθητική κίνηση, ουσιαστικά δεν έγινε ποτέ αποτίμηση του υλικού που συγκεντρώθηκε, με αποτέλεσμα, χωρίς να έχει οριστεί η αναγκαία ύλη, να αρχίσουν να διαμορφώνονται διάφορες προτάσεις. Όπως ήταν αναμενόμενο, δίχως το απαραίτητο υπόβαθρο και την αναγκαία στοχοθεσία, γρήγορα κατέληξαν οι προτάσεις να αποτελούν μία κοπτοραπτική και συρραφή προτάσεων μεταξύ τομέων, ανάγοντας μάλιστα σε μαγικό αριθμό τα 54 μαθήματα. Όμως μία πρόταση κενή ύλης, αποτελεί κενή πρόταση και δεν μπορεί να πείσει κανέναν. Κι επειδή δεν μπορεί να πείσει, καταλήγει έρμαιο των συσχετισμών μεταξύ των τομέων, καταλήγει σε συζητήσεις τύπου: «όλοι πρέπει να κόψουμε μαθήματα γιατί δεν κόβετε κι εσείς».

Ακόμα αξίζει να δούμε εάν το ίδιο το προσχέδιο πληροί τις βασικές που ψηφίστηκαν από την σχολή στις 21/3/2016. Το εν λόγω λοιπόν κείμενο γενικών αρχών της επιτροπής συνοψίζεται στις εξής προτάσεις:

 «Κατά τη σύνταξη του ΠΣ πρέπει να εξασφαλίζεται η παροχή της σύγχρονης θεωρητικής και τεχνολογικής γνώσης με γνώμονα σαφείς μαθησιακούς στόχους ως προς το τι θα πρέπει να γνωρίζουν και να μπορούν να κάνουν οι απόφοιτοί μας». Όπως αναλύθηκε παραπάνω η παραπάνω πρόταση μέχρι στιγμής δεν ικανοποιείται ούτε στο ελάχιστο.

«Με το νέο πρόγραμμα σπουδών (ΝΠΣ) πρέπει οι σπουδαστές της Σχολής Πολιτικών Μηχανικών του ΕΜΠ να αποκτούν την αναγκαία θεωρητική και τεχνολογική κατάρτιση, η οποία θα τους επιτρέπει την προσαρμογή στις εξελίξεις του αντικειμένου του πολιτικού μηχανικού σε βάθος χρόνου». Με την δραστικότερη μείωση να συμβαίνει στα πρώτα εξάμηνα στα οποία αναπτύσσεται το θεωρητικό υπόβαθρο, τα παραπάνω τίθενται υπό αμφισβήτηση.

«Θα προσφέρει επίσης τη δυνατότητα να συγκεντρώσουν βιωματικές εμπειρίες με τις εργαστηριακές δοκιμές, ώστε να καταστούν ικανοί να μελετούν, κατασκευάζουν, αναβαθμίζουν, λειτουργούν και συντηρούν τα έργα Πολιτικού Μηχανικού, αντιμετωπίζοντας τα επιμέρους προβλήματα αλλά και το όλο έργο». Ενώ πράγματι προβλέπονται για πρώτη φορά εργαστήρια τα οποία θα καλύπτουν όλους τους τομείς, η ικανότητα για σύνθεση της γνώσης και η ολιστική αντιμετώπισή της εκτίθεται από την συμπύκνωση του θεωρητικού υποβάθρου και την διακριτοποίηση των κατευθύνσεων.

«Μείωση του αριθμού των μαθημάτων και παράλληλη ενεργοποίηση της συμμετοχής των σπουδαστών, ώστε να καλλιεργείται η αυτενέργεια και να επιτυγχάνονται τα αναμενόμενα μαθησιακά αποτελέσματα». Ίσως αυτός είναι μόνος στόχος των γενικών αρχών ο οποίος ικανοποιείται στην ολότητά του.

Καταλήγουμε λοιπόν ότι ακόμα και οι ίδιες αρχές οι οποίες ψηφίστηκαν από την συνέλευση τμήματος παραβιάζονται σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό. Ακόμη περισσότερο, η σύνταξη του προγράμματος σπουδών έγινε αγνοώντας πλήρως τις ανάγκες των φοιτητών και φοιτητριών του συλλόγου, βάζοντας ουσιαστικά μία κατεύθυνση περαιτέρω εντατικοποίησης, στην οποία κινείται η σχολή τον τελευταίο καιρό (βλέπε όριο δήλωσης, υποχρεωτικές προόδους, εξαντλητικά ωράρια, αναπληρώσεις μαθημάτων τα Σάββατα κ.ο.κ.).

Για εμάς η συζήτηση για το πρόγραμμα σπουδών αφορά την ανάγκη των φοιτητών να σπουδάζουν με ανθρώπινους ρυθμούς, να φοιτούν στη σχολή, να έχουν χρόνο για εξωσχολικές δραστηριότητες, να πολιτικοποιούνται, να βλέπουν το Πανεπιστήμιο ως κοινωνικό τους χώρο και να μπορούν να δρουν μέσα σε αυτό. Το πρόγραμμα σπουδών δεν αφορά μόνο το σήμερα, αλλά τους μηχανικούς και την κοινωνία του μέλλοντος. Σαν τέτοιο λοιπόν, δεν μπορούμε να δεχθούμε ότι διαμορφώνεται με όρους συσχετισμών και ισότιμων κοψιμάτων. Καλούμε τον σύλλογο να συνεδριάσει και να λάβει σαφή θέση, να εργαστεί, να προβάλει τις δικές του ανάγκες και να αγωνιστεί για αυτές.

Προσφυγικό: Ξεπερνώντας τα εμπόδια, κατορθώνοντας το αδιανόητο

Εδώ και ένα περίπου χρόνο, από το καλοκαίρι του 2015, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μία από τις μεγαλύτερες εισροές προσφύγων σε ευρωπαϊκό έδαφος. Ένας χρόνος, μέσα στον οποίο η ενεργοποίηση των πιο βαθέων ρατσιστικών αντανακλαστικών της Ευρώπης είναι σίγουρα ανησυχητική. Καθ’ όλη τη διάρκεια του προηγούμενου χρόνου η πολιτική που ακολούθησαν η κυβέρνηση και η Ευρωπαϊκή Ένωση αποδείχθηκε ανεπαρκής και πολλές φορές επικίνδυνη για τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων. Η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας, που υπογράφηκε και τέθηκε σε εφαρμογή από τον προηγούμενο Μάρτιο, θεωρήθηκε από την κυβέρνηση ως ένας διπλωματικός θρίαμβος. Παρόλα αυτά η κυβέρνηση αγνόησε το ότι η εν λόγω συμφωνία καταπατούσε βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, μιλούσε ανταλλαγή προσφύγων λες και είναι εμπόρευμα (6 δις. ευρώ και ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ με την ολοκλήρωση της συμφωνίας), ενέτεινε τη φύλαξη των θαλάσσιων συνόρων κάνοντας ακόμη πιο επικίνδυνη, ίσως και μοιραία, τη μετάβαση των προσφύγων από την Τουρκία στην Ευρώπη. Σε συνέχεια της παραπάνω πολιτικής της ΕΕ, η κυβέρνηση επέλεξε να περιορίσει ακόμη περισσότερο τις ελευθερίες ανθρώπων, που κατόρθωσαν παρά τα παραπάνω να ζήσουν και να περάσουν στην Ελλάδα, στοιβάζοντας τους σε κέντρα κράτησης, τα οποία περισσότερο μοιάζουν με φυλακές παρά με δομές φιλοξενίας, όπως ισχυρίζεται.13418984_1559945247633643_576305043927654005_n
Η εκδήλωση έκρυθμων καταστάσεων σε κέντρα κράτησης, επανέφεραν, σε επίπεδο δημόσιου λόγου, ρητορείες που επέρριπταν την ευθύνη στους πρόσφυγες, μιλώντας για πολιτισμική διαφορά Ανατολής-Δύσης και βάζοντας στον πυρήνα της συζήτησης τη θρησκεία και την καταγωγή τόσων ανθρώπων, χωρίς να αναλογίζεται κανείς την πραγματική αιτία του προβλήματος. Η κυβέρνηση επιμένει στην απαράδεκτη πολιτική εγκλεισμού των προσφύγων υπό άθλιες συνθήκες, χωρίς υγειονομική περίθαλψη και ψυχολογική υποστήριξη, χωρίς καμία προοπτική για τη ζωή τους. Με την όλο και εντεινόμενη περιθωριοποίηση αυτών των ανθρώπων, είναι φυσικό και επόμενο κάποιοι από αυτούς να στρέφονται στη βία και σε ακραίες συμπεριφορές.
Μέσα σε αυτό το κλίμα η κυβέρνηση και άλλοι δημόσιοι φορείς επιδιώκουν την συκοφάντηση και την απαξίωση του κινήματος αλληλεγγύης (βλέπε εκκενώσεις καταλήψεων στη Θεσσαλονίκη και δηλώσεις του δήμαρχου Καμίνη για τις καταλήψεις στέγης στη Αθήνα),πυροδοτώντας έτσι βίαιες συμπεριφορές και ρατσιστικές επιθέσεις. Δεν είναι τυχαία η περαιτέρω συντηρητικοποίηση των τοπικών κοινωνιών και η ανενδοίαστη εκδήλωση ρατσιστικών αντιλήψεων, με πρόσφατο το παράδειγμα του συλλόγου γονέων σε σχολεία της χώρας (βλ. Ωραιόκαστρο και Φιλιππιάδα) καθώς και αυτό των φασιστικών συγκεντρώσεων με επεισόδια και τραμπουκισμούς στη Λέσβο, τη Χίο και το Ρέθυμνο. Αξίζει να αναφερθεί και το περιστατικό τρομοκρατικής επίθεσης με γκαζάκια στην κατάληψη στέγης Νοταρά 26, που έγινε 2 μήνες πριν και έθεσε σε κίνδυνο τη ζωή προσφύγων και αλληλέγγυων. Μία τρομοκρατική επίθεση που έγινε με ευθύνη της κυβέρνησης και που θα μπορούσε να αποβεί μοιραία αν δεν υπήρχαν τα αντανακλαστικά προσφύγων και αλληλέγγυων που εκκένωσαν εγκαίρως το χώρο.
Παράλληλα με τα παραπάνω, πρέπει να τονιστεί και η ευθύνη της ελληνικής αστυνομίας, που μέσα σε ένα ρατσιστικό παραλήρημα, κάνει καθημερινά επίδειξη ισχύος σε πρόσφυγες που διαμένουν στο κέντρο, με τελευταίο και πιο ηχηρό το παράδειγμα της αναίτιας σύλληψης και κακοποίησης ανήλικων παιδιών στο Α.Τ. Ομονοίας. Τέτοια περιστατικά μαζί με αυτά της επιδεικτικής αδιαφορίας, αν όχι και εγκληματικής αμέλειας, για την προστασία όλων αυτών των ανθρώπων, συντηρούν και τροφοδοτούν τις βίαιες αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών και υποθάλπουν τις ενέργειες φασιστικών οργανώσεων, που βρίσκουν το πεδίο ελεύθερο και δρουν ανενόχλητες.
Μπροστά σε όλα αυτά, το τεράστιο κίνημα αλληλεγγύης που έχει αναπτυχθεί στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια, έδειξε μία τελείως διαφορετική εικόνα, έναν άλλο δρόμο διαχείρισης του προσφυγικού ζητήματος, μακριά από το μίσος και το ρατσισμό. Χιλιάδες άνθρωποι στάθηκαν στο πλευρό των προσφύγων, διεκδικώντας μαζί τους να πέσουν οι φράχτες, να ανοίξουν τα σύνορα, να έχουν ασφαλές και χωρίς εμπόδια πέρασμα στην Ευρώπη. Η δράση τόσων αλληλέγγυων στο Πεδίον του Άρεως το προηγούμενο καλοκαίρι, στη Μυτιλήνη και σε άλλα νησιά του Αιγαίου, στις περιοχές του κέντρου της Αθήνας και του Πειραιά, ανέδειξαν των αγώνα των προσφύγων, τα αιτήματα για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, για σίτιση και στέγαση, για ένταξη στις τοπικές κοινωνίες, για μία ζωή με προοπτική και αξιοπρέπεια.
Μέσα από την ανάγκη να δοθεί μία λύση και επιτέλους να δικαιωθούν τα αιτήματα των προσφύγων, γεννήθηκε, παράλληλα με άλλες πολλές καταλήψεις στέγης σε όλη την Ελλάδα, και το City Plaza. Ένα εγχείρημα που μαζί με την κάλυψη των βασικών αναγκών των προσφύγων κατέληξε να δώσει πολλά περισσότερα σε τόσους ανθρώπους, μεταξύ των οποίων υπάρχουν πολλές οικογένειες και μικρά παιδιά. Στο εγχείρημα στεγάζονται 350 περίπου πρόσφυγες, άλλοι από τη Συρία, άλλοι από το Ιράν, το Ιράκ, το Πακιστάν, το Κουρδιστάν, μεταξύ των οποίων 180 περίπου παιδιά. Παιδιά που από την πρώτη κιόλας μέρα έπαιξαν ξανά με τα παιχνίδια τους, έφαγαν στην τραπεζαρία, κοιμήθηκαν σε κρεβάτι, παιδιά που σήμερα, σε πείσμα όλων όσοι τα ήθελαν στο περιθώριο και τα αποκαλούσαν «υγειονομικές βόμβες», παρακολουθούν πλέον μαθήματα στα σχολεία του κέντρου της Αθήνας. Το City Plaza, μετρά 6 μήνες ζωής και πλέον μέσα στους χώρους του εγκαταλελειμμένου ξενοδοχείου, μέσα από το παράδειγμα της αυτοοργάνωσης, της αυτοδιαχείρισης, της αλληλεγγύης, πρόσφυγες και αλληλέγγυοι, έχουν δημιουργήσει μία μικρή κοινωνία, με ανοιχτές συνελεύσεις προσφύγων και αλληλέγγυων, με την από κοινού ανάληψη της καθαριότητας, της σίτισης, της διαχείρισης και αποθήκευσης των τροφίμων, με τη λειτουργία ιατρείου, αυτοδιαχειριζόμενου μπαρ ακόμη και κομμωτηρίου. Το εγχείρημα κατάφερε εν τέλει να γίνει κάτι πολύ παραπάνω από έναν χώρο διαμονής, ένα στοίχημα που είχε μπει από τις πρώτες μέρες λειτουργίας του.
Το έχουμε πει και θα συνεχίζουμε να το φωνάζουμε σε όλους τους τόνους, ότι καμία κυβέρνηση, καμία ντροπιαστική συμφωνία, καμία τρομοκρατική επίθεση δεν μπορούν να σταματήσουν τη δίψα όλων αυτών των ανθρώπων για ζωή, για ένα μέλλον με προοπτική και αξιοπρέπεια. Στεκόμαστε και θα στεκόμαστε πάντα στο πλευρό των προσφύγων, θα ζούμε μαζί, θα παλεύουμε μαζί, θα νικήσουμε μαζί!

Κάλεσμα στη Γενική Συνέλευση του Φ.Σ.

Καινούργια χρονιά-παρόμοια κατάσταση! Μετά την ευκαιρία μας να γνωριστούμε με τους νέους και να χαιρετηθούμε με τους παλιούς, καλούμαστε να απαντήσουμε στις προκλήσεις που δεχόμαστε τόσο στη σχολή μας όσο και ευρύτερα στην κοινωνία. Για ακόμη μια χρ12828532_588387091338210_7861691856353265217_oονιά οι πρωτοετείς φοιτητές θα πρέπει να βιώσουν μία σημαντική στέρηση των φοιτητικών τους παροχών και θα πρέπει να βάλουν το χέρι στην τσέπη για να εξασφαλίσουν τα σχεδιαστικά υλικά για το μάθημα του Τεχνικού σχεδίου.
Την ίδια στιγμή που οι δωρεάν φοιτητικές παροχές τείνουν να εξαφανιστούν, γίνεται αισθητή η προσπάθεια εντατικοποίησης της σχολής. Από την μία για πρώτη φορά εφαρμόζεται όριο στη δήλωση μαθημάτων, που οι νεοεισαχθέντες θα είναι ικανοί να δηλώνουν μέχρι 12 μαθήματα το κάθε εξάμηνο. Ενώ από την άλλη, κατατέθηκε πρόσφατα από την διοίκηση της σχολής ένα προσχέδιο σχετικά με την αλλαγή του προγράμματος σπουδών της σχολής μας. Ένα προσχέδιο που δεν θα πρέπει να μας απασχολεί μόνο το περιεχόμενο του, αφού εμπεριέχει εμφανή στοιχεία εντατικοποίησης, όπως την τοποθέτηση δύσκολων μαθημάτων σε μικρότερα εξάμηνα και την εφαρμογή των πιστωτικών μονάδων ,αλλά και τον τρόπο που ενδέχεται να εγκριθεί, δηλαδή μέσω του νεοσύστατου οργάνου. Αυτού της κοσμητείας η οποία θα απαρτίζεται μόνο από τον κοσμήτορα, τους εκπροσώπους των τομέων και έναν εκπρόσωπο-γλάστρα των φοιτητών αφού δεν θα έχει δικαίωμα ψήφου αγνοώντας έτσι και πάλι την γνώμη των φοιτητών στα ζητήματα των σπουδών τους.
Και για να ξεφύγουμε λίγο από τον μικρόκοσμο του πανεπιστημίου, που κάποιοι θα λέγανε, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ σε μια απίστευτη παράσταση υποταγής προχώρησε στην ιδιωτικοποίηση των υποδομών παροχής νερού(ΕΥΔΑΠ,ΕΥΑΘ).Μια κίνηση που προσδιορίζεται ως μέτρο αναπτυξιακής πολιτικής , ενώ στην πραγματικότητα αποτελεί ένα εργαλείο για την περαιτέρω άμβλυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, καθώς όπως έχει παρατηρηθεί σε παρόμοια παραδείγματα άλλων χωρών ότι η πρόσβαση σε φθηνό και καθαρό νερό θα εξαρτάται από το βιοτικό επίπεδο, αποκλείοντας μεγάλη μερίδα των πολιτών που αδυνατούν να το εξασφαλίσουν .Με αυτόν τον τρόπο ένα βασικό κοινωνικό αγαθό μετατρέπεται σε ένα προϊόν με νέο πεδίο κερδοσκοπίας.
Στην παρούσα συγκυρία υποχρέωση μας είναι να αναφερθούμε στο μείζον ζήτημα του προσφυγικού. Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες στην τραγική οδύσσεια των ανθρώπων αυτών οι οποίοι προσπαθούν να ξεφύγουν από τις εμπόλεμες ζώνες και να διεκδικήσουν ένα καλύτερο αύριο σε μια άλλη χώρα. Αν και πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας έχει ‘αγκαλιάσει’ τους ανθρώπους αυτούς και έχει δείξει την έμπρακτη αλληλεγγύη της, τελευταία παρουσιάζεται μια έξαρση ξενοφοβικού παραληρήματος σχετικά με την ένταξη των παιδιών των προσφυγών στο εκπαιδευτικό σύστημα. Εμείς οφείλουμε να επιμείνουμε και να συμπαραταχθούμε με τους πρόσφυγες στην διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους .Συνεπώς για όλους τους παραπάνω λόγους αλλά και για ότι αλλό απασχολεί τον σύλλογο μας καλούμε σε νέα Γενική Συνέλευση, την Τρίτη 25/10, στις 14:30, στο Αμφ 1,2.